Ηνωμένα Ελληνικά Καρμιράτα

Προσέξτε το τρομαγμένο βλέμμα της
κυρίας που κάθεται δίπλα στον ΓΑΠ.

Οι εμπειρίες από τις μικροαστικές συγκοινωνίες, που μπορούν και πρέπει να γραφτούν, ίσως να ξεπερνούν σε αριθμό τα πολιτικά σκάνδαλα...

Είσαι στο βαγόνι του τρένου. Προσπαθείς να μαζέψεις τα κομμάτια σου από τον ουρανό που έπεσε να σε πλακώσει με την φρικιαστική εφτάρα που μάζεψε η αγαπημένη Βραζιλία από τους απογόνους του Αλάριχου. Το στόμα τσαρούχι. Ο καφές με γεύση μουρουνόλαδου. Το νερό ποτάσα. Ο ύπνος ταραγμένος. Εφιάλτες. Ζέστη. Πας στη δουλειά και δεν θέλεις να ακούς θόρυβο. Ακόμα και το θρόισμα των φύλλων ηχεί ενοχλητικό, απωθητικό, κομπρεσέρ. Οι τζίτζικες σε εκνευρίζουν σαν να μιλάει ο Σημίτης. Θέλεις σιωπή και μια ήσυχη γωνιά να κλάψεις (εσωτερικά, όχι φανερά, μην χαρούν και οι οχτροί σου). Ώστε υπέστης τέτοιο χουνέρι από την μπάλα; Το τόπι; Ναι! Γιατί όχι; Ο καθένας κουβαλάει τον σταυρό του. Άλλοι μεγαλύτερο, άλλοι μικρότερο – όποιον αντέχει ή δεν αντέχει έκαστος. Και μερικοί δεν μπορούν να βλέπουν Τεύτονες να προελαύνουν. Σχωρνάτε μας, έχουμε ιδιοτροπίες...

Οι λαοί δυστυχούν

Λαρισινά δοκίμια, Μ.Ε.Λαγκουβάρδου

Οι Κινέζοι, ως πρακτικός λαός, πιστεύουν πως «οι λαοί δυστυχούν, όταν οι άρχοντες δεν αγαπούν το λαό». Η αγάπη των αρχόντων φαίνεται στην αγάπη τους στους νέους. Όταν οι άρχοντες αγαπούν το λαό η Παιδεία βασίζεται στη μόρφωση και στη δικαιοσύνη και όχι στις «ξερές» γνώσεις. Στις γνώσεις βασίζεται η Παιδεία κι η οικονομία της πυραμίδας του πλούτου, στην οποία οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι κι οι φτωχοί φτωχότεροι;

Ο Κύριός μας Ιησούς λέει προς τους Μαθητές Του «Οι άρχοντες κατεξουσιάζουν τους λαούς» Μεγάλο ποσοστό των νέων βιώνει το καταλυτικό συναίσθημα της ανεργίας. ΟΙ άνεργοι νέοι αδυνατούν να αναπτύξουν την δημιουργική τους δύναμη στην υπηρεσία των άλλων. Νιώθουν ότι δεν τους χρειάζεται κανείς και εγκαταλείπουν τον εαυτό τους ή φεύγουν όταν μπορούν στην ξενιτιά.

Το πολιτικό σκηνικό …τρελάθηκε!!!

Πολλά γεγονότα σημαδιακά συσσωρεύονται και …σκηνοθετούνται μέσα στις καυτές ημέρες του Ιούλη. Ο μήνας αυτός είναι «προνομιούχος» στην ελληνική πολιτική ιστορία: Μήνας πραξικοπημάτων, ιλαροτραγωδιών, πολιτικών συνωμοσιών και παιχνιδιών…
Αυτός, όμως, ο Ιούλιος συνθέτει τον …παραλογισμό της ολοκληρωτικής καθεστωτικής παρακμής, γεγονότα φαινομενικά ασύνδετα, αλλά ενιαία στη βάση τους…

Γεγονότα που σηματοδοτούν το ΑΝΕΞΕΛΕΓΚΤΟ της κυβερνητικής κατάρρευσης, το ανεξέλεγκτο της σήψης των κομμάτων, το ανεξέλεγκτο της πολιτικής φρίκης…

Το πολιτικό σκηνικό, το κατοχικό αυτό σκηνικό, μοιάζει να έχει …απογειωθεί και …τρελαθεί…

Ο σημιτισμός είναι το ανώτατο στάδιο της δωσίλογης υπαλληλίας...

Ένα Ελληνικό αριστούργημα στο Πάνθεον της Παγκόσμιας Τέχνης

Πρόσφατα έπεσε στα χέρια μου μια φωτογραφία που θεωρώ οτι είναι ένα σπάνιο έργο τέχνης.

Θα του έδινα μια θέση ανάμεσα στα μεγαλύτερα έργα τέχνης του Ελλαδικού χώρου, ανάμεσα στις Καρυάτιδες, τον Ηνίοχο, τη Νίκη της Σαμοθράκης, τους ναύτες του Τσαρούχη.

Δυστυχώς δεν γνωρίζω ούτε τον καλλιτέχνη φωτογράφο, ούτε ποιοί απεικονίζονται. Ας με συγχωρέσουν γι αυτό.

Εκείνο που γνωρίζω είναι οτι η φωτογραφία αυτή αξίζει να πάρει τη θέση της ανάμεσα στα αριστουργήματα της παγκόσμιας Τέχνης.

Τα μνημόνια δεν απέτυχαν, αντιθέτως πετυχαίνουν το στόχο τους.

Οι τροϊκανοί δεν είναι αφελείς κουτόφραγκοι. Γνωρίζουν ότι τα δάνεια που δίνουν στην Ελλάδα, πολύ δύσκολα θα επιστραφούν. Στην πραγματικότητα δεν θέλουν κάν να μπορέσει η Ελλάδα να τα επιστρέψει. Τα εξοντωτικά μνημόνια τα οποία επιβάλλουν στο εθελόδουλο πολιτικό σύστημα να υπογράφει, έχουν συγκεκριμένο στόχο. Την αρπαγή του όμορφου ευρωπαϊκού οικοπέδου που λέγεται Ελλάδα.

Αν οι τροϊκανοί ήθελαν να μπορέσει η Ελλάδα να ορθοποδήσει και να είναι σε θέση να επιστρέψει αυτοδύναμα τα δάνεια, θα εφάρμοζαν άλλο μείγμα οικονομικής πολιτικής, προκειμένου να γίνουν αληθινές επενδύσεις και να έρθει ανάπτυξη. Δεν θα μείωναν μόνο το εργασιακό κόστος. Θα μείωναν ταυτόχρονα τους εξοντωτικούς φόρους, θα καταργούσαν την γραφειοκρατία και την διαφθορά στο δημόσιο και θα τόνιζαν τη ρευστότητα στην ελληνική αγορά. Αντί γι’ αυτό, επέβαλαν ένα εξοντωτικό πρόγραμμα το οποίο έχει στόχο (όπως αποδεικνύεται εκ του αποτελέσματος) την πλήρη χρεοκοπία, όχι μόνο του ελληνικού κράτους αλλά και ολόκληρου του λαού. Στη χώρα μας διεξάγεται ένα γιγαντιαίο πείραμα μετάλλαξης της ελληνικής κοινωνίας. Ένα πείραμα βίαιου κοινωνικού μετασχηματισμού σε μια μεταβιομηχανική αποικία.

Γεννημένα στην αιχμαλωσία…

Γράφει ο Δημήτρης Νατσιος
Δάσκαλος, Κιλκίς

Το παλιό βιβλίο «Nεοελληνικής Γλώσσας» της πρώτης Γυμνασίου περιείχε ένα θαυμάσιο ποίημα του Κωστή Παλαμά με τίτλο «τα σχολειά χτίστε». Το θυμήθηκα, διαβάζοντας, σε μια κυριακάτικη έκδοση, άρθρο ενός Άγγλου δημοσιογράϕου, με τίτλο «γεννημένα στην αιχμαλωσία».

Στο κείμενο αυτό ο ερευνητής στηλιτεύει με θλίψη την συνεχή μείωση των ελεύθερων και ακίνδυνων χώρων για παιδικό παιχνίδι. Ο «ζωτικός παιδικός χώρος», ο παιδικός «βιότοπος», όπως χαρακτηριστικά τον ονομάζει, ελαττώνεται, γεγονός που επηρεάζει δυσμενώς την ψυχική, αλλά και την σωματική υγεία των παιδιών. Η παχυσαρκία, για παράδειγμα, συνδέεται άμεσα με την μείωση του παιχνιδιού έξω από το σπίτι. Τραγική όμως έλλειψη «παιδικού βιότοπου»