Τσολάκογλου ζείς, εσύ τους οδηγείς!...

Μπορεί ο ήρωας φαντάρος του έπους του '40 να ξεχάστηκε και να είχε από τις μετέπειτα κυβερνήσεις την ίδια αντιμετώπιση και τις ίδιες τιμές με τους μαυραγορίτες, τους δωσίλογους και τους κάθε λογής κουκουλοφόρους και συνεργάτες των γερμανών της Κατοχής,

...μπορεί οι ήρωες της Αντίστασης (δεξιοί κι αριστεροί) να ξεχάστηκαν και να "βρωμίστηκαν" από κάθε λογής κατά φαντασία "αντιστασιακούς", και κάπηλους της Εθνικής Αντίστασης,
...από αυτούς που καταντούν όργανα της Νέας Κατοχής, όργανα παραγωγής Προεδρικών Διαταγμάτων που εξυπηρετούν την νέα Γκεστάπο εναντίον του ελληνικού λαού,

...αλλά τον Τσολάκογλου και τους συνεργάτες τους τους θυμούνται και τους τιμούν ακόμα! Έμπρακτα! Ακολουθώντας το παράδειγμά τους.

Η μόνη ελπίδα ήταν η πρόβλεψη για βροχή

efsyn.gr

Ο χριστιανός οφείλει να δοξάζει το Θεό

Ο χριστιανός οφείλει να δοξάζει το Θεό και με το σώμα του και με το πνεύμα του. Άλλωστε, και τα δυο ανήκουν στο Θεό και, επομένως, δεν έχει εξουσία να τα ατιμάζει η να τα διαφθείρει, αλλά ως άγια και Ιερά πρέπει να τα χρησιμοποιεί με πολλή ευχαριστία.

Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως

Γιατί ο Θεός δεν θεραπεύει πάντα το σώμα μας;

Με είχε ρωτήσει κάποιος φίλος τις προάλλες γιατί να γίνονται και γιατί να μην γίνονται θαύματα σε όλους τους ανθρώπους από τον Χριστό, -που είναι η προσωπική Αλήθεια- από την Παναγία, τους Αγίους και άλλους μεσίτες και πρεσβευτές. Γιατί ένας άνθρωπος να μην θεραπεύεται από τον καρκίνο και άλλος να ζεματίζεται και να πονάει και να υποφέρει, σωματικά πάντα…; Επιθυμεί κάτι τέτοιο ο φιλάνθρωπος Θεός;

Πρώτα-πρώτα, ο Θεός δεν γίνεται φορτικός και δεν είναι «κομπλεξικός», όπως εμείς. Απεναντίας, εάν δεν Τον θέλουμε στην ζωή μας, δεν έρχεται, αν και μας ευεργετεί και πάλι όσο Του το επιτρέπουμε. Είναι ο μανικότερος των εραστών, ο πιο τρελός των ερωτευμένων και παράλληλα ο «ευγενής», που σέβεται απεριόριστα την ελευθερία μας. (Επίσης, είναι αυτός που φέρεται όπως ο πατέρας στην παραβολή του Ασώτου- δεν ζητάει κανένα λόγο, ούτε … «κάνει μούτρα», αλλά απλώς χαίρεται με την επιστροφή μας στο καλό.) Με άλλα λόγια, μας αφήνει να πάμε όπου θέλουμε, είτε με τα λόγια και τις εξωτερικές ενέργειες κάνουμε τους ευσεβείς, είτε όχι. Εκεί έχει ο άνθρωπος ακέραια την ευθύνη.

Όσο αυξάνονται τα ληξιπρόθεσμα, τόσο αυξάνει τον πλούτο της η ολιγαρχία.

Σύμφωνα με τα στοιχεία του ΥΠΟΙΚ, οι ληξιπρόθεσμες οφειλές των πολιτών προς την εφορία, αυξάνονται κατά μέσο όρο, γύρω στα 34 εκατομμύρια ευρώ την ημέρα. Όμως σύμφωνα με έρευνα της διεθνούς εταιρίας Welth-X, που έγινε πέρυσι, 505 Έλληνες αυξάνουν την περιουσία τους κατά 37 περίπου εκατομμύρια ευρώ επίσης την ημέρα. Πολύ περίεργη σύμπτωση αυξομείωσης πλούτου!!!!!

Αυτή η περίεργη λογιστική αντιστοίχιση ποσών, μας κάνει να αναρωτηθούμε λοιπόν εύλογα. Μήπως αυτή η συνεχώς μειούμενη ποσότητα χρημάτων των πολιτών, πηγαίνει στις τσέπες μιας μικρής ολιγαρχίας; Είναι πολύ περίεργο και βγάζει μάτι, αυτό το «πλην» από την μια μεριά και το αντίστοιχο «συν» από την άλλη. Εδώ μοιάζει σαν να γίνεται μια μεταφορά πλούτου από τα ασθενέστερα οικονομικά στρώματα του λαού, προς μια μικρή ολιγαρχία.

Κομισιόν και κονομισιόν

Κοίτα πόσο ωραία περνούν στο
ντευκτήριοτου Κοινοβουλίου!
Δεν χαίρεσαι με τη χαρά τους;
Χαλάλι τα λεφτά...

Πώς το έγραψε η «δημοκρατία»; Βγήκε από το... Μνημόνιο η Βουλή. Μπράβο της και συγχαρητήρια και κάθε καλό. Αλήθεια, πώς τα καταφέρνει;

Ο Κώστας Σημίτης κάποτε είπε ένα κινέζικο ρητό: «Το ζήτημα δεν είναι να σας δώσω ψάρια αλλά να σας μάθω να ψαρεύετε». Τελικά ούτε ψάρια μάς έδωσε ούτε το αγκίστρι έβγαλε κανείς από τα χείλη μας. Ο Σημίτης μάς έπιασε όλους σαν κοκοβιούς, δίχως καν να ρίξει δόλωμα. Ετι δε, το ρητό με τα ψάρια μπορεί να το θυμάται από την εποχή που ήταν ένα αμέριμνο αμφίβιο και περίμενε να εξελιχθεί σε δίποδο. Κάποιοι περαστικοί Κινέζοι θα σχολίαζαν τη σοφία του ρητού δίπλα στο ποτάμι και ο Σημίτης το θυμάται από τότε, από τόση δα σαύρα. Και να πώς τα κατάφερε! Αναρριχήθηκε μέχρι τα ύπατα αξιώματα της Ελλάδας. Κατόρθωσε να γίνει πρωθυπουργός, παρόλο που είχε αξιοπρέπεια αμοιβάδας και νοημοσύνη θανατηφόρου, εξωγήινου ιού.

«Το Eλληνικό όνειρο»

Μια φορά κι έναν καιρό κάπου στην δεκαετία του 50 στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού μια χώρα πάλευε για την κατάκτηση του «Αμερικανικού ονείρου». Όνειρο βασισμένο σε χιλιάδες παγκόσμιους εφιάλτες που με το πέρασμα των δεκαετιών αποδείχθηκε ότι ήταν απλά ένα κατασκεύασμα που σαγήνευσε εκατομμύρια ανθρώπους και τελικά τους απογοήτευσε.

Στην δεκαετία του ’80 στην από εδώ μεριά του Ατλαντικού, μία «ανεξάρτητη» χώρα δημιουργούσε το δικό της όνειρο. Δεν απείχε πολύ από αυτό το αμερικάνικο, αλλά του έλειπαν δύο βασικά συστατικά: Η πραγματική λάμψη και η ακριβή παραγωγή. Στηρίχθηκε σε δύο άλλα στοιχεία πρωτόγνωρα για τα ελληνικά δεδομένα: Το «βλαχοκυριλέ» στυλ και η κατάκτηση του εύκολου χρήματος. Στο παιχνίδι μπήκαν καταρχάς, άεργοι και απαίδευτοι στην πολιτική πολίτες. Άνθρωποι που δεν μπορούσαν να παράγουν, που δεν είχαν τις ικανότητες να δημιουργήσουν, κατάφεραν να εισχωρήσουν σε κομματικά υποκαταστήματα σε όλη την Ελλάδα. Η εταιρεία που εκείνη την εποχή πουλούσε πολύ, ήταν το «λαμπερό», «ανατρεπτικό» ΠΑΣΟΚ. Χρησιμοποιώντας μία-δύο καθαρές και ήδη χορτάτες από μόνες τους προσωπικότητες, εκμεταλλευόμενοι το φακέλωμα της Δεξιάς και τον φόβο του χωροφύλακα μπήκαν δυναμικά στο παιχνίδι με τσιτάτα και σλόγκαν του τύπου «Ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει Δεξιά». Βλέποντας σήμερα φωτογραφίες εκείνης της εποχής καταλαβαίνεις ότι οι πολιτικοί, μόνο με το κριτήριο της εξωτερικής εμφάνισης, δεν θα έπαιρναν δουλειά ούτε ως βοηθοί του συνοικιακού μπαρμπέρικου.