Ζωή: Βρίσκεται πολύ μακριά από τη Θεωρία και την Πράξη της Αριστεράς…

Γράφαμε πριν από δυο μήνες στο άρθρο μας: «Το κυβερνητικό σκάφος κάνει νερά από την αρχή…»:
«Μια άλλη ιστορική πρωτοτυπία της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ είναι τούτη: Από την πρώτη μέρα της ζωής της εκδηλώνονται οι αντιφάσεις της οπορτουνιστικής της σύνθεσης και ετερογένειας…
… Όλα αυτά συμβαίνουν διότι το κυβερνητικό οικοδόμημα είναι σαθρό, δίχως έναν κεντρικό ιδεολογικό άξονα αποκρυστάλλωσης. Είναι ένα κυβερνητικό οικοδόμημα ΟΧΙ σύνθεσης, αλλά ΑΘΡΟΙΣΗΣ πολιτικών τεμαχίων: Δηλαδή άκρως καιροσκοπικό, συνακόλουθα τυχοδιωκτικό…

Από την αρχή αυτή η κυβερνητική πλαδαρότητα των «αθροιστικών συνόλων» εκκολάπτει και γιγαντώνει τα διαλυτικά στοιχεία: Τους κοινοβουλευτικούς (αστικούς) καιροσκοπισμούς, την αυτοπροβολή (άλλη κοινοβουλευτική ασθένεια), τις «προσωπικές πολιτικές», τις μωροφιλοδοξίες και άλλα νοσηρά τού εκλογικού ναρκισσισμού και κρετινισμού…».

Σύντροφοι, με το μαλακό οι ευαισθησίες

Το προεδρείο της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ, με ανακοίνωσή του, καταδίκασε ως «αήθη επίθεση» το ρεπορτάζ της ιστοσελίδας «Το Κουτί της Πανδώρας» με θέμα τον Γραμματέα της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του κόμματος, Χρήστο Μαντά, και τίτλο «Έχει ο ΣΥΡΙΖΑ Μπαλτάκο;».

Επειδή μερικοί χαρακτηρισμοί είναι υπερβολικοί, ας μου επιτραπεί να δώσω κάποια παραδείγματα για τα οποία το προεδρείο της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει τον χαρακτηρισμό άηθες, αλλά δεν το έκανε.

Άηθες είναι να ουρλιάζεις προεκλογικά για την ιδιωτικοποίηση του ΟΛΠ και την Cosco, ενώ μετεκλογικά εύχεσαι να αγοράσει η Cosco το 51% του ΟΛΠ παραχωρώντας δικαίωμα ψήφου 67%.

Λέγε πρώτος εσύ τα αμαρτήματά σου για να δικαιωθείς

Εμείς όμως όταν διαπράττουμε τα αμαρτήματα τολμάμε να τα διαπράττουμε κατά τρόπον αναίσχυντο και προκλητικό· όταν όμως πρόκειται να τα ομολογήσουμε, τότε ντρεπόμαστε και αποφεύγουμε, ενώ έπρεπε να κάνομε τούτο με μεγάλη προθυμία.

Διότι δεν είναι ντροπή το να κατηγορείς τα αμαρτήματα, αλλά δικαιοσύνη και αρετή· εάν δεν ήταν δικαιοσύνη και αρετή δεν θα έδινε γι” αυτήν ο Θεός αμοιβή.

Το ότι πράγματι έχει αμοιβές η εξομολόγηση, άκουσε τί λέγει· «Λέγε πρώτος εσύ τα αμαρτήματά σου για να δικαιωθείς». Ποιός ντρέπεται να πράξει κάτι από το οποίο θα γίνει δίκαιος; Ποιός ντρέπεται να ομολογήσει τα αμαρτήματα, για να απαλλάξει τον εαυτόν του από τα αμαρτήματα; Μήπως σε προτρέπει να τα ομολογήσεις για να σε τιμωρήσει; Όχι βέβαια για να τιμωρήσει, αλλά για να συγχωρήσει.

Αυτοί που λατρεύουν τις μούμιες ενοχλήθηκαν από τα λέιψανα των Αγίων!!!

ΜΟΥΜΙΑ ΤΟΥ ΛΕΝΙΝ

Σύνθημα στα τείχη Βαβυλώνος

«Το συμπόσιο του Βαλτάσαρ»,
από τον Ρέμπραντ. Χρονολογείται
στο 1635 και εκτίθεται στην Εθνική
Πινακοθήκη του Λονδίνου.

«'Οι πύλες του Καυκάσου είναι ανοιχτές', διακηρύσσει πανηγυρικά ο Γκαίμπελς στο Ραδιόφωνο του Κράτους στο Βερολίνο. [...] Το Ροστόφ ανακαταλαμβάνεται μετά από από μια τρομερή μάχη, που ήταν και η πρώτη μεγάλη ήττα του Τρίτου Ράιχ στην ξηρά. Ο Ρούνστεντ υποχωρεί κατά 80 χλμ. Για να φτιάξει το μέτωπο του χειμώνα. Απαλλάσσεται από τα καθήκοντά του. Ο Γκουντέριαν σχολιάζει: 'Διάβασα στο Ροστόφ την προειδοποίηση: Μανή, θεκέλ, φάρες, που είχε εμφανιστεί και στα τείχη της Βαβυλώνας'. Ο Ρούνστεντ παρατηρεί: 'Δεν ήξερα πως ο Γκουντέριαν ήταν τόσο καλλιεργημένος'».
Jean Marabini, «Η Καθημερινή Ζωή στο Βερολίνο την Εποχή του Χίτλερ», εκδόσεις Δ. Ν. Παπαδήμα, σελ. 168

Ο Ελύτης για τα αιολικά στα βουνά στο Περδικάκι, γύρω από τον Αχελώο

για τους αιολικούς πλασιέ, και για τα ... Πανευρωπαϊκά δίκτυα

Τα θεμέλιά μου στα βουνά
και τα βουνά σηκώνουν οι λαοί στον ώμο τους
και πάνω τους η μνήμη καίει
άκαυτη βάτος.
Μνήμη του λαού μου σε λένε Πίνδο και σε λένε Άθω.

Στην εικόνα, η Πίνδος ανάμεσα Άρτα, Καρδίτσα και Ευρυτανία. Τα χρώματα είναι οι μπαλαρίνες δεξιά και αριστερά του Αχελώου. Αυτή η ανάρτηση είναι με ευκαιρία την επίσκεψη κάποιας "Επιτρόπου" αρμόδιας για τις Περιφερειακές Πολιτικές της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στο Περδικάκι Αιτολοακαρννανίας. Μια ματιά στον χάρτη της ΡΑΕ δείχνει ποια θα είναι η "Περιφερειακή Πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης". Κι αν δείτε ποιοι είναι καλεσμένοι... Ο Βαρουφάκης (δεν θα είναι) πρόσφατα μας θύμισε ότι είναι Πράσινος. Η Μπιρμπίλη κάπου χτενίζεται. Ο τυπάκος κάτω αριστερά, δεν θα είναι. Ούτε ο κύριος που μεθόδευσε να πάρουμε λιγότερα δικαιώματα CO2, όταν δήθεν παζάρευε για τα συμφέροντά μας. Ο Μπακογιάννης, στο Κρίκελλο, κάπου φάνηκε να ακούει την άρνηση των ντόπιων, επιφυλάσσομαι. ΟΛΟΙ οι άλλοι είναι τόσο αιολικοί που σφυρίζουν.

Ἄνοιξε, τίς πηγές τῆς σωτηρίας

«Βρισκόμαστε κι ἐμεῖς στήν κατάπικρη ἔρημο τῆς Μερράν. Στό τόπο δηλαδή τοῦ πόνου. Ποιός, λοιπόν, Μωϋσῆς ὑπάρχει καί γιά μᾶς πού νά προσπέσουμε στά πόδια του καί νά τοῦ ἐξομολογηθοῦμε τό καημό καί τή δυστυχία μας; Ποιός εἶναι ὁ μεσίτης πού θά παρακαλέσει καί γιά μᾶς τόν Κύριο; Μέ ποιό τρόπο θά μπορέσουμε κι ἐμεῖς νά γλυκάνουμε τό πικρό φαρμάκι ποὺ ποτιζόμαστε; Ποῦ θά βρεθεῖ καί γιά μᾶς, ὅπως τότε γιά τούς Ἑβραίους, μιὰ χώρα δροσόλουστη καί κατάρρυτη σάν τήν Αἰλείμ, πού νά μᾶς παρηγορήσει καί νά μᾶς ξεκουράσει; Διψοῦν οἱ Χριστιανοί στή ζωή μας αὐτή τά γλυκύτατα νάματα τοῦ θείου λόγου, μά δέν βρίσκουνε τρεχούμενες πηγές γιά νά πιοῦνε καί νά σωθοῦνε. Ὅπου καί νά πᾶνε, ὅπου καί νά γυρίσουνε τά μάτια τους, βλέπουν μπροστά τους αὐτή τή Μερρὰν καί τά πικρά νερά της νά κυλοῦνε.