Παρασκευή 4 Νοεμβρίου 2016

«Έκαιγε το χέρι μου…»

Ροδοκόκκινος από χαρά άνοιξε την πόρτα του σπιτιού του ο κυρ-Γιώργης και ξέσπασε με ενθουσιασμό:

— Δεν ξανάνιωσα ποτέ μου τέτοια χαρά, Αγλαΐα! Αυτό το Πάσχα θα το θυμάμαι σ’ όλη μου τη ζωή!…

— Μα τι έπαθες, παιδάκι μου; ρώτησε η γυναίκα του. Ηρέμησε! Κάτσε. Τι συνέβη; Έφερες τα λεφτά; Σε περιμένω για να πάμε το δώρο που είπαμε. Πρέπει να βγούμε σύντομα στην αγορά. Μέγα Σάββατο σήμερα. Δεν μπορώ να γυρίζω στους δρόμους.

— Καλά, καλά! Όλα θα γίνουν. Μη βιάζεσαι!

Ενεργειακή ασφάλεια από γειτονικό κάρβουνο. Παρελθόν η Γερμανική μεταστροφή σε ΑΠΕ

energypost.eu
Πρόσφατα η Tennet (ένας Γερμανικός "ΑΔΜΗΕ") ανακοίνωσε αύξηση 80% στις χρεώσεις μεταφοράς ρεύματος λόγω των απαιτήσεων μεταφοράς ρεύματος από ΑΠΕ. Νέα οικονομική μελέτη προβλέπει ότι μέχρι το 2025 το κόστος της "ενεργειακής μετάβασης σε ΑΠΕ" θα υπερβεί τα €25.000 για κάθε οικογένεια στην Γερμανία και ότι το εγχείρημα έχει φτάσει στα όριά του, αλλά μπορεί να σωθεί με εισαγωγές ρεύματος από κάρβουνο από την Ανατολική Ευρώπη.

Το πρόβλημα οξύνθηκε από την απόφαση του 2011 να κλείσουν πυρηνικές μονάδες. Η υποκατάσταση σχεδιαζόταν να είναι από μονάδες αερίου, συμπαραγωγή, εισαγωγές και από ΑΠΕ. Αλλά οι συνθήκες για ΑΠΕ δεν είναι παντού οι κατάλληλες, η αποθήκευση ρεύματος από ΑΠΕ είναι αντιοικονομική και οι μεταφορά ρεύματος από ΑΠΕ μεταξύ διαφορετικών περιοχών προβληματική, ενοχλητική και ακριβή.

Τετάρτη 2 Νοεμβρίου 2016

Τι θα γινόταν αν το 2010...

Τι θα γινόταν αν το 2010, αντί να βάλουμε τα στήθη μας μπροστά για να σώσουμε τους γερμανούς και γάλλους τραπεζίτες και το σύνολο της Ευρωζώνης, αποφασίζαμε να επιστρέψουμε πίσω σε εθνικό νόμισμα;

Πρώτον θα είχαμε όλες τις τότε τραπεζικές καταθέσεις στα χέρια μας, οι οποίες θα μετατρέπονταν σε εθνικό νόμισμα.

Δεύτερον κυρίως θα διατηρούσαμε αλώβητες όλες τις περιουσίες μας και θα κινούμασταν από θέση ισχυρότερη από ότι σήμερα, όπου όλοι μας είμαστε υπερχρεωμένοι.

Καθημερινά γράφεται Ἱστορία

Ἡ φωτογραφία ἀπό τό
http://pheidias.antibaro.gr/
Στίς μέρες μας δέν ἔλαχε πόλεμος - τουλάχιστον ἀπό αὐτούς πού κηρύσσονται ἐπισήμως. Παρά ταῦτα εἴμαστε ὑποχρεωμένοι νά μαχόμαστε.

Ἄν ἐξεταστεῖ μακροσκοπικά ὁ ἀνθρώπινος βίος, τίποτα δέν ἀξίζει τόσο ὅσο τό σωστό. Ὅταν καλεῖσαι νά τό πράξεις καί νά πληρώσεις ἐπί τόπου τό κόστος, δέν μπορεῖς νά δεῖς πολύ ψύχραιμα τά πράγματα, γι' αὐτό καί ἡ κρίσιμη ἀπόφαση τή στιγμή τῆς κρίσεως ἔχει ἀνεκτίμητη ἀξία. Ἐκεῖνοι πού θυσιάζουν τή ζωή τους γιά κάποιο ἰδανικό χάνουν ὅ,τι ἔχουν καί ταυτόχρονα δέν χάνουν τίποτα. Ἡ ἐγγύηση τῆς θνητότητας πού παρέχει κάθε γέννηση τηρεῖται κατά γράμμα.

Τρίτη 1 Νοεμβρίου 2016

Τι σημαίνει Erasmus στην Κωνσταντινούπολη


Δήμητρα Αγγελίδου

Για την Πόλη των πόλεων, το μαγικό αυτό μέρος των αρωμάτων, των χρωμάτων και της ιστορίας ήθελα να γράψω εδώ και τρία χρόνια, από τότε που τέτοια περίοδο ακριβώς βρισκόμουν εκεί με το πρόγραμμα ανταλλαγής φοιτητών ERASMUS. Να γράψω όμως όχι για την πόλη των ταξιδιωτικών οδηγών, αλλά για την Κωνσταντινούπολη μέσα από το πρίσμα των αισθήσεων και των συναισθημάτων, την «άλλη» Πόλη, που βλέπει κανείς μόνο αν το επιθυμεί πραγματικά.

Τελειώνουμε με το παλιό!...

Ποιός το λέει αυτό;
Μα η αριστερή κυβέρνησή μας.
"Τελειώνουμε με την ανομία της διαπλοκής. Τέρμα στο παλιό. Εμείς φέρνουμε το νέο τοπίο στα ΜΜΕ".

Και για "νέο τοπίο" πάνε και φέρνουνε όλους τους ίδιους:
..δυο-τρεις απ' τους οποίους είναι υπόδικοι για διάφορα: φοροδιαφυγή, ξέπλυμα μαύρου χρήματος, πόθεν έσχες, θαλασσοδάνεια, και πάει λέγοντας,
..έναν "κολλητό" του Πούτιν,
..έναν άλλο με κάτι βοσκοτόπια με γιδοπρόβατα,
..κι έναν με διπλά "βαθιά" αμπάρια,
..κι όλους αυτούς τους μαντρώνουνε σ' ένα κτήριο και σκαρώνουνε το "νέο τοπίο".

Δευτέρα 31 Οκτωβρίου 2016

Αρκεί η κακία της ημέρας

Του Μόσχου Λαγκουβάρδου

Μια παροιμία λέει, τη ζημία να την κλαις προτού να γίνει. Άν γίνει να την τραγουδάς.

Είναι σοφία να κλαίμε πριν μας εύρει το κακό; Νομίζω είναι σοφία, αν ως κλάμα εννοούμε την προσοχή. Καλά είναι να είμαστε άγρυπνοι σύμφωνα με την Εντολή του Κυρίου "Γρηγορείτε και προσεύχεσθε".

Δεν είναι σοφία, αν ως κλάμα, εννοούμε να κλαίγεται κανείς, για να αποφύγει τις ευθύνες ή τον κόπο ή τις συνέπειες από τις αδικίες του.

Την τακτική αυτή την εφαρμόζουν ακόμα και κράτη ολόκληρα.