Ο παρών χρόνος

Του Μόσχου Λαγκουβάρδου

Το πρωί, έτσι όπως βρισκόμαστε ακόμα κάτω από την επήρεια της μέθης του ύπνου, δεν μεταφέρουμε στον παρόντα χρόνο "κακία" του παρελθόντος και του μέλλοντος χρόνου, με αποτέλεσμα να μπορούμε να χαρούμε τον παρόντα χρόνο, όπως είναι!

"Αρκετόν τη ημέρα η κακία αυτής", λέει ο Απόστολος Παύλος. Είναι λέει αρκετή η κακία του παρόντος χρόνου, για να μην χρειάζεται να μεταφέρουμε "κακία" και από τον παρελθόντα και τον μέλλοντα χρόνο.

Ο Τόμας Έλιοτ, στα Τέσσερα Κουαρτέττα, γράφει: Ο παρελθών χρόνος και ο μέλλων χρόνος, βρίσκονται παρόντες στον παρόντα χρόνο. Βρίσκονται παρόντες στον παρόντα χρόνο, γιατί το πνεύμα μας έχασε το δρόμο. Δεν ακολουθεί πια την Νηπτική Παράδοση της Ορθοδοξίας, αυτό που εννοει ο στίχος του Σολωμού "Πάνα ανοιχτά, πάντα άγρυπνα τα μάτια της ψυχής μου". Διακόπηκε η Ορθόδοξη Παράδοση, με την επέλαση της Δύσεως εναντίον της Ορθοδοξίας.

«Ο Τούρκος και γεφύρι να γενεί, πάνω του μην περάσεις!»

Δημήτρης Νατσιός, δάσκαλος-Κιλκίς

Μία από τις συνέπειες της οικονομικής κρίσης είναι και ο εγκλωβισμός, τρόπον τινά, της οικογένειας στο κάστρο της, στο σπίτι. Ουδέν κακόν θα αντιτείνει κάποιος. Καιρός ήταν να συμμαζευτούμε. Συμφωνώ. Πώς όμως αξιοποιεί η οικογένεια τον ελεύθερο χρόνο της; Παρακολουθώντας τα φωτογενή… περιττώματα που εκπέμπει η τηλεόραση. Στο σπίτι δεσπόζει ο «τρίτος γονέας», όπως προσφυώς ονομάστηκε η τηλοψία. Τι εισπνέει σήμερα η ελληνική οικογένεια μέσω του εκχαυνωτικού μέσου; Σήψη, εκφυλισμό, κτηνωδία και… εκτουρκισμό. Ό,τι δεν μπόρεσε να πετύχει η τουρκική θηρωδία και σκλαβιά 400 και 500 χρόνια, το κατορθώνει «ανεπαισθήτως» με την ύπουλη τηλεοπτική προπαγάνδα. Ανέλαβαν εργολαβικά οι τηλεχαβούζες να εξωραϊσουν την Τουρκιά, ώστε να βρεθεί, εν ευθέτω χρόνω, η γενιά των γενιτσάρων που θα αποδεχτεί τις ονειροφαντασίες του νεοοθωμανισμού και του Ερτογρούλ-Ερντογάν.

Πάνω απ’ όλους τον αγαπά

Ο Κύριος αγαπά τον άνθρωπο και εμφανίζεται σ’ αυτόν, όπως ο Ίδιος ευδοκεί. Και η ψυχή, όταν δει τον Κύριο, ευφραίνεται ταπεινά για την ευσπλαχνία του Δεσπότη και δεν μπορεί πια ν’ αγαπήσει τίποτε άλλο τόσο, όπως αγαπά τον Δημιουργό της. Κι αν ακόμα όλα τα βλέπει κι όλους τους αγαπά, όμως πάνω απ’ όλους θα αγαπά τον Κύριο.

Λέμε "αντίο" στο υποτιθέμενο ηθικό πλεονέκτημα της "Αριστεράς"

OK... Ο άνθρωπος θα μπορούσε να είναι αφελής. Ή άσχετος. Η πιεζόμενος ή εκβιαζόμενος να λέει ό,τι του λένε οι ...Γερμανοί ή οι εδώ εκπρόσωποί του, χωματουργοί, ή μεσάζοντες. Ή μπορεί να τον εκβιάζει η Γκαζπρόμ , ή οι 2-3 αεριάδες μας και τον αναγκάζουν να λέει ανοησίες. Ή μπορεί να είναι ειλικρινής και να πει ότι είναι μνημονιακή υποχρέωση...

Αλλά μια ματιά στην Wikipedia (και μην μου πείτε ότι δεν την έχει δει, για να ...διορθώσει κανένα λάθος):

Οι δήμιοι θα μας «ευχηθούν» και φέτος «Καλή χρονιά»!

Πάντα κάθε πρωτοχρονιά βιώνουμε, πιο κυνικά, τη φρίκη του εμπαιγμού μας: Τις ευχές του κατεστημένου και των πολύχρωμων πολιτικών μασκαράδων…

Μια απαστράπτουσα μονοφωνία…

Η φρίκη πολλαπλασιάζεται από την αηδία με τις πρωτοχρονιάτικές ευχές των «αριστερών» ανδρεικέλων του 4ου Ράιχ…

Το ίδιο θα γίνει και φέτος. Σε λίγο θα μας κατακλύσουν, σαν νεροποντή, οι ευχές και τα πρωτοχρονιάτικα ψεύδη όλων των πολιτικών απατεώνων…

Θα στήσει και φέτος τελετουργικές φιέστες για το νέο έτος όλη η «φάρα» των δημίων μας, των ευτελών καιροσκόπων και ιδιαίτερα των «αριστερών» απατεώνων που μας κυβερνούν.

Όλα comme il faut...

Όλα κατά πως πρέπει.
Ο χρόνος κλείνει ακριβώς κατά πως πρέπει.
Comme il faut.

Με τα ιδιώνυμά του, με τους πλειστηριασμούς του, με την απειλή φυλακίσεων όσων αντιτίθενται σ' αυτούς,
..με τις διώξεις όσων ασκούν κριτική στην κυβέρνηση στο ίντερνετ,
..με τις συμβουλές-παρότρυνση του πρωθυπουργού προς τους τραπεζίτες να κόβουν διαφημίσεις και δάνεια σε όσες εφημερίδες προβάλλουν αντικυβερνητική κριτική και δείχνουν το έγκλημα των ηλεκτρονικών πλειστηριασμών,
..με τα επιδόματα-ελεημοσύνες σε όσους η ίδια η κυβέρνηση κατέστρεψε κι εξακολουθεί να καταστρέφει,
..με την δικαιοσύνη να αποτελεί "θεσμικό εμπόδιο" στα σχέδια του καθεστώτος,
..με τα όλα του.
Με όλα τα comme il faut μιάς αξιοπρεπούς χούντας.

Ἡ αὐτοκρατορία εἶναι γυμνή

Σκίτσο ἀπό τήν πρώτη εἰκονογράφηση
τοῦ παραμυθιοῦ «Τα καίνούρια ροῦχα
του αὐτοκράτορα». Δημιουργός του,
ὁ Δανός ζωγράφος Βίλχελμ Πέντερσεν
(1820-1859).

Ἡ ἐκλογή Τραμπ, τό Brexit, τά ἐθνικά κινήματα στήν παραπαίουσα Εὐρώπἡ τῶν γελοίων χαρτογιακάδων εἶναι κραυγές τῶν παιδιῶν ποῦ διαπιστώνουν τή γύμνια...

Σχεδόν ὅλοι κάπου, κάποτε, εἴχαμε ἀκούσει, διαβάσει ἤ παρακολουθήσει στή μικρή ἤ στή μεγάλη ὀθόνη κάποια ἀπό τίς δεκάδες ἐκδοχές, μεταφορές καί διασκευές ἀπό τό παραμύθι «Τά καινούρια ροῦχα τοῦ αὐτοκράτορα» πού ἔγραψε ὁ Δανός συγγραφέας Χάνς Κρίστιαν Ἄντερσεν*.

Πρωταγωνιστεῖ ἕνας ἐγωπαθής βασιλιάς, πού ἔφερε ἀσήκωτο τό βάρος ὅλων τῶν συμπτωμάτων τῆς ἐπιδημίας τοῦ ναρκισσισμοῦ πού πλήττει ἄτομα τά ὁποία διαθέτουν ὁποιαδήποτε μορφή ἰσχύος. Αὐτός ὁ κομψευόμενος ἡγεμών δέν ἀσχολεῖται μέ τόν λαό του. Ἴσως καί νά ἔχει ξεχάσει ὅτι ἔχει ἕνα βασίλειο νά κυβερνήσει καί πολίτες γιά νά φροντίσει. Μόνο τά ροῦχα τόν ἐνδιαφέρουν. Θέλει διαρκῶς κι ἄλλα σχέδια, κι ἄλλα μοντέλα κι ἄλλα ὑφάσματα. Κάποια στιγμή ἐμφανίζονται δύο ἀπατεῶνες. Συστήνονται ὡς ράφτες καί ἰσχυρίζονται ὅτι θά τοῦ ράψουν τά πιό ἔξοχα ἐνδύματα πού ἔχει φορέσει ποτέ ἄνθρωπος καί ὅτι τό ὕφασμα εἶναι τόσο ἰδιαίτερο, ὥστε μόνο οἱ «ἀπελπιστικά ἠλίθιοι» δέν μποροῦν νά τό δοῦν.