Και ξαφνικά, όλοι ασχολούνται με τον ΓΑΠ… Οι Γάλλοι τον βρίζουν, οι Γερμανοί τον βρίζουν, ο Έτινγκερ τον βρίζει, οι ξανθιές τον βρίζουν, στην ΝΔ πιθανόν τον βρίζουν… Και άλλοι βρίζουν τον ΓΑΠ ούτως ή άλλως, αλλά οι περισσότεροι είναι αρπαγμένοι με το …δημοψήφισμα. Ο Καζάκης δεν είναι αρπαγμένος με το δημοψήφισμα. Εγώ αρπάζομαι με το δημοψήφισμα, επειδή θεωρώ έπρεπε να είχε γίνει πριν το Μνημόνιο και τα περί θεσμικού πλαισίου τα ακούω βερεσέ. Ωστόσο, η πλειοψηφία όσων βρίζουν τον ΓΑΠ μου είναι εξαιρετικά αντιπαθείς, και πάντα όταν έχω τέτοια ανάμεικτα …αισθήματα, κάτι λείπει από την εξίσωση. Και φυσικά πολλές οι εκδοχές του «γιατί» έκανε ο ΓΑΠ αυτή την κίνηση, με πιο εύκολη την εκδοχή ότι το κάνει για πολιτική του επιβίωση ή για την καρέκλα. Εγώ έχω άλλη εκδοχή, ή ας την πούμε «υπόθεση εργασίας» για να μην αρχίσετε πάλι να μου γκρινιάζετε. Την εκδοχή μου την είχα γράψει σε σχόλιο σε ανάρτηση του antinews, στις 14/10 (Aν το ΔΝΤ κάνει κόνξες το παιχνίδι χοντραίνει!)
