Για το ψέμα και τη δολιότητα.

Αδελφοί μου Χριστιανοί, προσέχετε, όσο μπορείτε, να μη λέτε ψέματα. γιατί το ψέμα είναι εφεύρεση του διαβόλου και ο διάβολος είναι ο πατέρας του ψεύδους. Επομένως, όσοι είναι ψεύτες, έχουν πατέρα τους τον διάβολο και μοιάζουν μ’ αυτόν και τον έχουν πατέρα, καθώς το αναφέρει και ο Κύριός μας στην Αγία Γραφή. λέγοντας: «Ο πατέρας που έχετε εσείς είναι ο διάβολος, κι όσα επιθυμεί ο πατέρας σας, αυτά θέλετε να κάνετε .Εκείνος εξαρχής ήταν ανθρωποκτόνος και δεν μπόρεσε να σταθεί μέσα στην αλήθεια, γιατί δεν υπάρχει μέσα του τίποτε το αληθινό. Όταν λέει ψέματα. εκφράζει, τον εαυτό του γιατί είναι ψεύτης και είναι ο πατέρας του ψεύδους. Αντίθετα, όσοι λένε την αλήθεια, έχουν ως πατέρα τους την Αλήθεια, που είναι ο Θεός και ο Ιησούς Χριστός. Και είναι γεννημένοι από την Αλήθεια, καθώς μας λέει ο «αγαπημένος» μαθητής Ιωάννης : «Παιδιά μου, ας μην αγαπάμε με λόγια και ωραίες φράσεις, αλλά με έργα και αγάπη αληθινή. Απ’ αυτό θα καταλάβουμε ότι είμαστε παιδιά της αλήθειας».

Δασκάλες ηρωίδες και εκπαιδευτικοί του... μειωμένου ωραρίου

Γράφει ὁ Δημ. Νατσιός,
Δάσκαλος-Κιλκίς

- Οἱ ἐκδρομὲς πάντοτε ἐνθουσιάζουν τοὺς μαθητές. Ἂν καὶ τὰ τελευταῖα χρόνια ἀπαγορεύονται οἱ ψυχαγωγικὲς καὶ ἐπιτρέπονται μόνον οἱ μορφωτικὲς–διδακτικές, ἐν τούτοις, τὰ παιδιὰ εἶναι παιδιὰ καὶ χαίρονται καὶ παιζογελοῦν, ἑδραία παιδαγωγικὴ ἀρχὴ εἶναι τὸ «τέρπειν καὶ διδάσκειν», ἡ παιδεία εἶναι χαρὰ καὶ τὰ παιδιὰ χαρὰ μεγαλύτερη.
- Φέτος στὴν Ε´δημοτικοῦ διδασκόμαστε τὴν ἱστορία τῆς Νέας Ρώμης–(Βυζαντίου) καὶ συμφωνήσαμε τὰ δύο τμήματα, 50 περίπου μαθητές, νὰ ἐπισκεφτοῦμε τὴν ὅμορη συμβασιλεύουσα –πάλαι ποτὲ– πόλη τῆς Θεσσαλονίκης. Τόποι προορισμοῦ: ὁ περικαλλὴς ναὸς τοῦ πολιούχου Ἁγίου Δημητρίου καὶ τὸ μουσεῖο Βυζαντινοῦ Πολιτισμοῦ. Ὅλα ἐξελίσσονται κατ’ εὐχήν, τὰ παιδιὰ μὲ κατάνυξη, εὐλάβεια καὶ σεβασμὸ προσκυνοῦν τὸν Μυροβλήτη, τὴν ὑπόγεια κρύπτη, τὶς ἅγιες εἰκόνες. Κατόπιν στὸ Βυζαντινὸ Μουσεῖο, περιεργάζονται τὰ ἐκθέματα, διαβάζουν τὶς ἐξηγήσεις τῶν προθηκῶν, συζητοῦν, ἐρωτοῦν, μαθαίνουν, μιὰ πολύχρωμη κυψέλη ὅλο δροσιὰ καὶ ζωντάνια. Ὡς γνωστὸν στὸ μουσεῖο κυριαρχεῖ ἡ εἰκόνα. Ὁ πολιτισμὸς τῆς Ρωμηοσύνης εἶναι ἄρρηκτα δεμένος μὲ τὴν τέχνη τῆς ἁγιογραφίας. Εἶναι ἡ ταυτότητά του. Σὲ μία αἴθουσα τοῦ μουσείου «συναντᾶμε» μία μᾶλλον ἡλικιωμένη γυναίκα. Ἀμέσως δείχνει τὴν δυσφορία της, ἐνοχλεῖται ἀπὸ τὴν παρουσία τῶν παιδιῶν. Κάνει παρατηρήσεις, τὰ μαλώνει, δείχνει τὴν ἀπέχθειά της γιὰ τὴν παρουσία τους. Θέλει νὰ πεῖ: «τί δουλειὰ ἔχουν παιδιὰ σὲ μιὰ τόσο… ἀνεβασμένη (ἂν τὸ λέω καλὰ) ἔκθεση;».

Μην πείτε στον Γιώργο ότι παραιτήθηκε και στον Αντώνη ότι συγκυβερνά.

Το ότι το πολιτικό σύστημα της χώρας μας είναι θεατρικό και κινείται αυτόνομα, δηλαδή βασίζεται σε τεχνητές κομματικές αντιπαραθέσεις, χωρίς πραγματικές κοινωνικές αναφορές, είναι γνωστό και το έχουμε κι εμείς επισημάνει πολλές φορές. Το ότι όμως αυτό το θεατρικό πολιτικό σύστημα θα γινόταν και θέατρο του παραλόγου, δεν μπορούσαμε να το φανταστούμε. Καλείται τώρα ένας ολόκληρος λαός να πιστέψει ότι ο κ. Παπανδρέου είναι παρών και δεν έχει παραιτηθεί και ότι ο κ. Σαμαράς κάνει αντιπολίτευση και δεν συγκυβερνά!

Από το ένα μέρος έχουμε τον Γιώργο Παπανδρέου ο οποίος, αφού τον πέταξαν κακήν κακώς έξω από την κομματική ιδιοκτησία του πατέρα του, εκείνοι που δεν τους ήξερε ούτε ο θυρωρός της πολυκατοικίας τους, αυτός παριστάνει ότι δεν έχει αντιληφθεί τι συμβαίνει γύρω του και μόλις χθες στη Βουλή, θέλησε να μας πείσει ότι είναι ο εγγυητής της ενότητας στο ΠΑΣΟΚ και ο εμπνευστής και εγγυητής της καλής πορείας της χώρας!!!
Προφανώς, κανείς δεν πρέπει να πει στον άνθρωπο αυτόν ότι τον έχουν παραιτήσει οι ίδιοι οι δικοί του.

Περνάει σαν θάλασσα από κάποιο… “πορθμό”

Ναι, και εγώ επίσης το πήρα απόφαση ότι το μυστήριο των διαπροσωπικών σχέσεων θα παραμείνει για μένα άλυτο ως το τέλος των ημερών μου, τέλος που ήδη πλησιάζει. Έχει ενισχυθεί μέσα μου η συνείδηση ότι όλοι εμείς οι άνθρωποι στον ένα ή στον άλλο βαθμό είμαστε τυφλοί. Βλέπουμε κάποιο μέρος της παγκόσμιας ζωής και βασιζόμαστε στις κρίσεις μας από τη “μερική” αυτή θεώρηση. Η μερική, ατομική αυτή θεώρηση κυριεύει τον άνθρωπο τόσο ισχυρά, ώστε να μην μπορεί να κρίνει διαφορετικά, παρά βασιζόμενος στη δική του αντίληψη ή, όπως είπα, θεώρηση των πραγμάτων. Ως συνέπεια της χαρακτηριστικής σε όλους μας τυφλώσεως, όλοι ανεξαιρέτως δεν κατανοούμε πότε πληγώνουμε τούς άλλους, πότε καταστρέφουμε τη ζωή τους, πότε τους κρίνουμε σύμφωνα με μια αντίδραση που αποδείχθηκε συνέπεια ίσως κάποιας δικής μας ενέργειας. Γνωρίζουμε ότι στη βάση της προσωπικής μας συνείδησης βρίσκεται η επιθυμία του αγαθού, η αναζήτηση της τελειότητας, και κινούμενοι από τη βεβαιότητα για το δίκαιο της αναζητήσεώς μας τείνουμε αθεράπευτα να δικαιώνουμε τους ίδιους τους εαυτούς μας. Και αυτό αποτελεί κοινή αρρώστια όλων μας. Από αυτό προέρχονται οι άλυτες συγκρούσεις σε όλο τον κόσμο. Άλυτες, γιατί ο καθένας δικαιώνει τον εαυτό του απορρίπτοντας τη δικαιοσύνη του άλλου που στέκεται απέναντί του.

Εκείνο που προέχει είναι το πνεύμα!

Του Μόσχου Εμμανουήλ Λαγκουβάρδου

"Στην αποθάρρυνση συμβαδίζει ο Ιησούς και καθιστά έγκυρες ελπίδες"
Ρενέ Ζιράρ: Κεκρυμμένα από καταβολής κόσμου

1. Εκείνο που προέχει είναι το πνεύμα. Στη μορφή του πολιτεύματος π.χ. εκείνο που προέχει είναι το πνεύμα ή το ηθικό όπως συνηθίζεται να ονομάζεται το πνεύμα ενός ανθρώπου ή ενός συνόλου ανθρώπων. Εμείς θα το ονομάζουμε πνεύμα.

2. Διαφορετικό πολίτευμα διαφορετικό πνεύμα του λαού. Στη δημοκρατία το πνεύμα του λαού είναι δυνατό. Στη φεουδαρχία είναι αποδιοργανωμένο και ανίσχυρο.

3. Η φεουδαρχία δεν είναι πολίτευμα, είναι η ανυπαρξία πολιτεύματος και πολιτισμού. Είναι ζούγκλα όπου ισχύει ο νόμος του ισχυροτέρου.

Ο Βαρουφάκης, το ΠΑΣΟΚ, ο ΓΑΠ και ο Δημήτρης Κουφοντίνας

Τελικά ποιό ακριβώς είναι το πείραμα που έγινε στην Ελλάδα;

Έχουν βάλει έναν λαό να αδειάσει την... θάλασσα!

Το ερώτημα, για πολλούς μπορεί να μοιάζει ρητορικό, αφού έχουν ήδη πεισθεί από τους διάφορους οικονομολόγους (ναι, από όλους αυτούς που όχι μόνο δεν μπόρεσαν να προβλέψουν την κρίση, αλλά επιμένουν μέχρι και σήμερα να αποδέχονται την λάθος συνταγή εξόδου από αυτήν) πως το πείραμα που έγινε στην Ελλάδα αφορούσε τον τρόπο διάσωσης της οικονομίας της με το ελάχιστο δυνατό κόστος για την Ευρώπη. Να με συγχωρήσουν πολύ οι ειδικοί οικονομολόγοι και οι οικονομολογούντες, αλλά μήπως τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι όπως μας έχουν παρουσιαστεί;