Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος (13 Νοεμβρίου)

Αυτός ο μεγάλος φωστήρας και μεγαλόφωνος της οικουμένης διδάσκαλος, καταγόταν από την μεγαλόπολη Αντιόχεια, υιός όντας γονέων ευσεβών· ο πατέρας του ήταν ο αρχιστράτηγος Σεκούνδος, η δε μητέρα του η Ανθούσα. Αμέσως λοιπόν από την αρχή της ζωής του πολλή αγάπη και έρωτα είχε ο Άγιος αυτός στους λόγους και στα μαθήματα. Γι’ αυτό και σε μικρό χρονικό διάστημα έγινε κάτοχος όλης της σοφίας των Ελλήνων και των Χριστιανών και έγινε διάσημος στην λογική και ρητορική τέχνη και σε κάθε επιστήμη. Έτσι για την πρόοδο και την αρετή του από μεν τον Άγιο Μελέτιο, τον Πατριάρχη Αντιοχείας, έγινε κληρικός δηλαδή Αναγνώστης, ενώ από τον Αντιοχείας Φλαβιανό έγινε Διάκονος και Πρεσβύτερος. Πολλούς λόγους συνέταξε ό χρυσός του κάλαμος, σχεδόν περισσότερο από εκατό στον αριθμό, τόσο περί μετανοίας, όσο και περί της ευκοσμίας και καταστάσεως των ηθών. Και ολόκληρη σχεδόν τήν θεόπνευστη Γραφή ερμήνευσε. Και όταν ο Νεκτάριος, ο Κωνσταντινουπόλεως Πατριάρχης, «εκοιμήθη εν Κυρίω», τότε με την απόφαση των Επισκόπων και με την προσταγή του βασιλέως Αρκαδίου κλήθηκε ο μακάριος αυτός Ιωάννης από την Αντιόχεια και έγινε κανονικά Πατριάρχης της βασιλίδος των πόλεων. Και τόσο πολύ παρέδωσε ο αοίδιμος τον εαυτό του στην άσκηση και στην εγκράτεια, ώστε έτρωγε μόνο τον χυλό του κριθαριού. Και πάλι από αυτόν δεν χόρταινε, αλλά λίγο μόνο έτρωγε. Και ο ύπνος του ήταν λίγος και κοιμόταν όχι επάνω σε κλίνη αναπαυόμενος, αλλά στεκόμενος όρθιος και βασταζόμενος από σχοινιά. Και όταν κουραζόταν πολύ, τότε καθόταν λίγο.

Ζωή σε καταφύγιο!

Του Μόσχου Εμμανουήλ Λαγκουβάρδου

Όσοι έζησαν σε καταφύγια (όπως πολλοί από μας στον πόλεμο) ή βρέθηκαν σε διάφορες έκτακτες καταστάσεις π.χ. σεισμού, φωτιάς κ.α. οι οποίες περιορίζουν με το φόβο την ελευθερία σου, βλέπουν πως η ζωή με τις σημερινές ανάγκες μοιάζει με ζωή σε καταφύγιο! Η ψευδαίσθηση της ελευθερίας δεν αλλάζει τα πράγματα. Η ζωή μας είναι μια διαρκής ανυπομονησία, όσον αφορά την ικανοποίηση αναγκών για άμυνα στα δεινά.

Με αυτήν την έννοια δεν υπάρχει κανείς που να μην έχει εμπειρία της ζωής σε καταφύγιο. Ιδίως η ζωή στη σύγχρονη πόλη θυμίζει ζωή σε καταφύγιο. Όπου κι αν ζεις άλλωστε, η φροντίδα σου και η μέριμνά σου να ικανοποιήσεις ανάγκες άμυνας απ’ τα δεινά σε μετατρέπει σε τρόφιμο σε καταφύγιο.

Ο γίγας Σημίτης...

Ο ευτραφής Πρόεδρος Μπένυ είναι και κατηφής, αλλά και αρκετά χαρούμενος.

Αφενός επειδή τού έφυγε ο Ανδρουλάκης και χωρίς αυτόν τον ιδεολογικό στυλοβάτη δεν ξέρει τί να κάνει.

Αφετέρου, ο πρώην καταλληλότερος, στο καινούργιο άρθρο του, αφού πλέκει το εγκώμιο τού εαυτού του, κατσ-αδειάζει για το χάλι τής χώρας τον πρώην γεματούλη Πρόεδρο Κώστα, αλλά και τον παμμέγιστο ιό, ποδηλάτη και κωπηλάτη pedi Giorgaki και δεν γράφει τίποτε για τον ευτραφή Πρόεδρο.

ΚΚΕ: Γρανάζι του νεοταξικού ΦΑΣΙΣΜΟΥ

Η «αριστερά» έχει το πλεονέκτημα να εξαπατά «πλαγίως» δηλαδή πιο πονηρά και δόλια.
Έχει το πλεονέκτημα, αλλά και την αντιπολιτευτική πολυτέλεια, να σφετερίζεται τις ιστορικές κατακτήσεις των εργατικών και λαϊκών αγώνων, να τις εμπορεύεται, καθώς και να καταγγέλλει στα λόγια τις αδικίες, τις ανισότητες, τη βαρβαρότητα του καπιταλισμού κ.λπ, Και στην πράξη να στηρίζει αυτό το καθεστώς της βαρβαρότητας.
Γι αυτό αυτή η «αριστερά» μιλάει πάντα με κλισέ και στερεότυπα: Με κοινότοπες, γενικές διαπιστώσεις, με ΑΦΑΙΡΕΣΕΙΣ(με τις αφαιρέσεις καλύπτονται και συγχωρούνται οι αμαρτίες).

Αντισυνταγματικά τα εισοδηματικά όρια ...αλλά αυτοί επιμένουν

Με πλήθος αποφάσεων του ΣτΕ, έχει κριθεί ότι η θέσπιση εισοδηματικών κριτηρίων για την χορήγηση του επιδόματος και της σύνταξης της πολύτεκνης μητέρας είναι αντισυνταγματική.
Η πρώτη απόφαση (1095/2001) εξεδόθη το 2001 και αφορούσε τις διατάξεις του Ν. 2459/1997, που έθεταν εισοδηματικά όρια για τη χορήγηση του επιδόματος και της σύνταξης στην πολύτεκνη μητέρα.
Έκτοτε και μέχρι σήμερα έχουν εκδοθεί πλήθος ίδιων αποφάσεων και από την Ολομέλεια του ΣτΕ.

Απόσπασμα της απόφασης υπ'αριθμ.1095/2001 ΣτΕ ΤΜΗΜΑ Δ'

"Τα χούγια δεν αλλάζουν μέχρι να πεθάνη ο άνθρωπος"

Επειδή είναι τόσο δύσκολο να αλλάξη το "χούγι" του ανθρώπου, αφού το αγαπάει, γι’ αυτό είναι φρόνιμο να μην θέλωμε να αλλάζωμε τους άλλους, τον εαυτό μας όμως να τον αλλάζωμε. Λόγου χάριν, θα δής ότι ο άλλος είναι τεμπλέλης. Μη θέλης να αλλάξη. Θα διαπιστώσης οτι ο διπλανός σου είναι πολυλογάς. Δέξου τον όπως είναι. Τί μπορέις μόνον να κάνης;
Όταν δής τα παππούτσα του, κλείσε την πόρτα σου και μή μιλάς, ωστέ να κτυπήση και να αναγκασθή να φύγη. Ή, βλέπεις ότι ο άλλος είναι υβριστής· φωνάζει, νευριάζει. Όταν σε πλησιάσει, πές στον εαυτό σου: Τώρα θα έρθουν τα σύννεφα, οι βροντές, οι αστραπές · θα αρχίσουν οι φωνές, οι θυμοί. Να το περιμένης αυτό, και να μην θέλης να αλλάξη.

Παραβολὴ τοῦ σπλαχνικοῦ Σαμαρείτη (Λουκ ι, 25-37)

Anthony Bloom (Metropolitan of Sourozh (1914- 2003))
Κήρυγμα στὶς 30/11/1997

Εἰς τὸ Ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ Τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Ἐν συντομίᾳ, τὸ σημερινὸ Εὐαγγέλιο ἐμπεριέχει ὅλα ὅσα ἀποτελοῦν τὸν τρόπο ζωῆς τοῦ χριστιανοῦ.

Ἡ πρώτη ἐντολὴ εἶναι ὅτι θὰ πρέπει ν’ ἀγαπᾶμε τὸ Θεὸ μὲ ὅλη μας τὴν καρδιά, μὲ ὅλη μας τὴ διάνοια, μὲ ὅλη μας τὴ δύναμη, μὲ ὁλόκληρη τὴν ὕπαρξή μας καὶ τὸν πλησίον μας ὡς τὸν ἑαυτὸν μας. Τὸ ν’ ἀγαπᾶμε σημαίνει νὰ προτιμοῦμε ὅλα ὅσα εἶναι ἀγαπητὰ στὸ ἀγαπώμενο πρόσωπο, ἀπ’ αὐτὰ ποὺ εἶναι ἀγαπητὰ σέ μᾶς. Τὸ ν’ ἀγαπᾶμε τὸ Θεὸ σημαίνει ὅτι θὰ πρέπει νὰ ζήσουμε, καὶ νὰ εἴμαστε ἀληθινὰ ἔτσι ὥστε Αὐτὸς νὰ μπορεῖ νὰ εἶναι εὐχαριστημένος ἀπ’ αὐτὸ ποὺ εἴμαστε, ὅτι δὲν θὰ πρέπει νὰ ὑπάρχει τίποτα ξένο σὲ Αὐτὸν στὶς ζωές μας.