"Να μη φοβάσαι τίποτα"

Λαρισινά δοκίμια
Μ.Ε.Λαγκουβάρδου

"Μη φοβού, μόνον πίστευε"
 (Μάρκ. 5,36)

Αν σκεφτείς το φόβο, θα δεις ότι δεν υπάρχει κάτι που είναι φόβος. Αυτό που υπάρχει είναι η χαρακτηριστική στάση μας απέναντι σε κάτι, στην οποία δίνουμε το όνομα του φόβου. Έτσι δεν μπορούμε να περιγράψουμε με ακρίβεια το φόβο. Καλύτερα να μιλήσουμε γι΄ αυτόν που φοβάται. Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι, τί είναι ο φόβος, αλλά ποιος είναι αυτός που φοβάται.

Ποιος φοβάται, λοιπόν,και γιατί; Σίγουρα φοβάται αυτός που βλέπει τον κίνδυνο που τον απειλεί, που δεν έχει εμπιστοσύνη σ΄ αυτούς που είναι εντεταλμένοι να τον φυλάξουν και το σπουδαιότερο αυτός που δεν πιστεύει πως τελικά άλλος κρατάει το τιμόνι στα χέρια Του.

Ο κούριερ του Νταβούτογλου

Άκου, φίλε, τι είπε ο Βενιζέλος και πέρασε στο ντούκου: «Επισκέφτηκα την Αγκυρα, ανταποκρινόμενος σε πρόσκληση που μου έκανε ο ομόλογός μου κ. Αχμέτ Νταβούτογλου, όταν μου τηλεφώνησε για να με συγχαρεί με την ευκαιρία της ανάληψης των καθηκόντων μου. Επέλεξα να επισκεφτώ την Αγκυρα, για λίγες ώρες, στις 19 Ιουλίου, γιατί ήθελα η συνάντησή μου και η συζήτησή μου με τον κ. Νταβούτογλου να πραγματοποιηθεί πριν από την άτυπη συνάντηση των υπουργών Εξωτερικών της Ε.Ε. στη Μαγιόρκα και, κυρίως, πριν από το Συμβούλιο Εξωτερικών Υποθέσεων της Ε.Ε., που πραγματοποιήθηκε στις 22 Ιουλίου, στις Βρυξέλλες.

Η ΑΠΕ είναι μία επιδοτούμενη (από εμάς) απάτη

Τα αιολικά παράγουν μεταβλητή ενέργεια μόνο όταν φυσάει. Τυχαία. Αλλά, πιο σημαντικά, υπάρχουν μόνο όταν επιδοτούνται.

Την επιδότηση την πληρώνουμε εμείς και είναι πολλαπλή:

1) Τα τέλη ΑΠΕ ή τέλη ρύπων, ή ότι τα βαφτίσουμε.
2) Η φουσκωμένη τιμή ρεύματος, γενικά, που καλύπτει και τους ΑΠΕτεώνες, και τους αεριάδες (που είναι τα ίδια φρούτα: Περιστεροκοπελουζομυτιληναίοι).
3) Η κατά προτεραιότητα και υποχρεωτική απόληψη του τυχαίου και μεταβλητού ρεύματός τους
4) Η καταναγκαστική καταστροφή των βουνών και των νησιών
5) Η επιδοτούμενη μέσω εργολαβίσκων των ΟΤΑ διάνοιξη δρόμων
6) Η διασύνδεση που πληρώνουμε χωριστά μέσω ΔΕΔΗΕ

Εύρον πρασίνην ακρίδαν ωραιοτάτην. Ελθέ αμέσως!

Κάτι παρόμοιο είχε τηλεγραφήσει ο Ζορμπάς στον Καζαντζάκη, αναφερόμενος σε πέτρα, αλλά ο λόγιος δεν πήγε να τη δει, αφού εκείνη την εποχή έγραφε τους 33.333 στίχους της Οδύσσειας του.

Και ο Ζορμπάς αποφάνθηκε ότι υπήρχε κόλαση, για κάποιους χαρτοπόντικες σαν τον Καζαντζάκη.

Ευτυχώς ο υποφαινόμενος δεν έχει τις εμμονές του Καζαντζάκη –δυστυχώς δεν έχει και το ταλέντο του. Ίσως, τώρα που το σκέφτομαι, αυτές οι εμμονές να συνάδουν με το ταλέντο: Είναι δύσκολο να είσαι φυσιολογικός άνθρωπος όταν είσαι τόσο, μα τόσο, ανυπόφορα ταλαντούχος.

Ή, μπορεί, για να καλλιεργήσεις ένα τέτοιου μεγέθους ταλέντο, να πρέπει να απαρνηθείς τη «φυσιολογική» ζωή.

Ο κανόνας των εξαιρέσεων

Προσπαθώ να κόψω το κάπνισμα. Ποτέ δεν πίστευα ότι θα ήταν τόσο μεγάλο λούκι. Ίσως επειδή μου αρέσει το κάπνισμα και το κόβω μόνο και μόνο για να μην πληρώνω φόρους στο κράτος. Για τον ίδιο λόγο αφήνω το αυτοκίνητο να σαπίζει ακίνητο. Δε βάζω βενζίνη για να μην πληρώνω φόρους στο κράτος. Για τον ίδιο λόγο πέρσι τον χειμώνα ήμουν με αυτούς που ψηφίσαμε να μην πάρουμε πετρέλαιο στην πολυκατοικία.

Προσπαθώ να καταναλώνω όσα λιγότερα μπορώ. Να γίνομαι όσο το δυνατόν αυτάρκης. Να έχω όσο το δυνατόν λιγότερα πάρε δώσε με το Κράτος. Ναι, έχω pc και πληρώνω σύνδεση για σταθερό τηλέφωνο και ίντερνετ. Τα εντελώς απαραίτητα. Δεν είπα ότι αποφάσισα να μονάσω. Αν αποφασίσω συνειδητά να γίνω ερημίτης, θα τα κόψω κι αυτά.

Φωτιά στα τόπια...

Αύγουστος...
Ο μήνας των διακοπών (κάποτε), των κολιών, των παχέων μυγών, των μελτεμιών και των πυρκαγιών βεβαίως-βεβαίως!

Σεβόμενοι τις παραδόσεις, κάθε καλοκαίρι τέτοιον καιρό, από αμέλεια ή από πρόθεση, ντόπιοι ή ξένοι, ψυχοπαθείς ή πανέξυπνοι, καίνε κι από άλλο ένα κομμάτι της πατρίδας.

Και όπως κάθε χρόνο, κι αφού έχει καεί ό,τι πρέπει να καεί για φέτος, οι αρμόδιοι βγαίνουν και δηλώνουν περήφανοι πως δεν άφησαν να καεί ό,τι είναι προγραμματισμένο να καεί του χρόνου!

Οι νέοι πολιτικοί είναι πιο μνημονιακοί από τους παλιούς.

Ίσως θα το έχετε προσέξει να συμβαίνει σε όλα τα τηλεοπτικά πάνελ. Όπου εμφανίζονται νέοι βουλευτές ή νέα κομματικά στελέχη, είναι πιο φανατικοί σε ότι αφορά την υπεράσπιση του πολιτικού συστήματος και το χειρότερο την πλήρη υποστήριξη του μνημονίου και των εξοντωτικών αποτελεσμάτων του για τους Έλληνες.

Αυτό που συμβαίνει όμως είναι απόλυτα «φυσικό», σύμφωνα με τη λογική του σάπιου «συνταγματικού τόξου». Οι νέοι πολιτικοί γόνοι, οι οποίοι σπανίως έχουν δημιουργήσει κάτι από μόνοι τους ή έχουν εργαστεί στις υπηρεσίες άλλων, έρχονται κατευθείαν από τον συστημικό σωλήνα και εκείνο που τους ενδιαφέρει είναι να δημιουργήσουν ένα μόνιμο πολιτικό επάγγελμα.