Οι μύθοι γύρω από την πολύτεκνη οικογένεια

Δήμητρα Αγγελίδου

Όταν είσαι παιδί προερχόμενη από οικογένεια πολύτεκνη, δηλαδή αποτελούμενη από 4 παιδιά και πάνω έχεις σίγουρα βιώσει το βλέμμα του οίκτου και της συμπόνιας από όποιον το μαθαίνει στον κοινωνικό σου περίγυρο. Είσαι το επίκεντρο της προσοχής, το κάτι διαφορετικό ξαφνικά που αποτελεί εξαίρεση και προκαλεί θαυμασμό στην καλύτερη περίπτωση. Ως παιδί πολύτεκνης οικογένειας κι εγώ θεωρώ δικαίωμα και υποχρέωση μου μετά από είκοσι τρία χρόνια να βάλω το λιθαράκι μου στην απενοχοποίησή της και στην ανάδειξη των θετικών της!

Μύθος Νο1: Αν έχεις μεγαλώσει σε πολύτεκνη οικογένεια θα κάνεις κι εσύ πολλά παιδιά.

Έβρεξε ροκ στην στράτα μου...

Τώρα γιατί όλο αυτό με την "μουσική επιμελήτρια"(!) που προσέλαβε ο ΟΑΣΑ ώστε να ορίζει την μουσική που θ' ακούγεται στα λεωφορεία μας φαίνεται εντελώς γελοίο, θα το έλεγε κανείς και κάπως περίεργο.

Κανονικά θα έπρεπε να χαιρόμαστε που θα μεταφερόμαστε με "επιμελημένη" μουσική στις δουλειές μας και όπου αλλού.
Άλλωστε έχουν γίνει κι επιστημονικά πειράματα, κι έχει αποδειχτεί πως όταν βάζεις μουσική στα ζώα που πρόκειται να σφαχτούν, το κρέας τους γίνεται πιό μαλακό και νόστιμο. Τους φεύγει, λέει, το άγχος.

Όλους εμάς ενώνει ο παράς

Οι καλύτερες κωμωδίες του πλανήτη αυτή την περίοδο παίζονται σε αίθουσες των Αθηνών και της Ουάσινγκτον. Μην τις χάσετε!

Ολοκληρώθηκε το δεύτερο Συνέδριο της δεύτερης μετάλλαξης της πασοκάρας (αφού η πρώτη ήταν η συγκυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου) και οι ειδικοί ακόμα ταξινομούν εντυπωσιασμένοι τα αποτελέσματα. Η ορθή ανάλυσή τους και παρουσίασή τους σε επιστημονικό συνέδριο μπορεί να οδηγήσει ακόμα και σε Νόμπελ (όχι λογοτεχνίας, αυτό το καβάντζωσε ο Ντίλαν).

Τί έχεις παππού, πονάς;

Είναι αλήθεια πέρα για πέρα, πως, όπως οι λόγοι του διδάσκαλου οσίου Εφραίμ απώτερο σκοπό έχουν να φέρουν τον άνθρωπο σε καλή πνευματική κατάσταση, που θα τον οδηγήση στην μετάνοια, αυτό επιδιώκουν και οι ακολουθίες της Μεγάλης Τεσσαρακοστής (τα τροπάρια, τα ιδιόμελα, οι κανόνες, οι αναγνώσεις, τα πολλά σταυροκοπήματα, οι άπειρες μετάνοιες ).

Σκοπό έχουν να σπάσουν το εγώ, να κάμψουν τον αγέρωχο νου, ώστε οι πιστοί να σταθούν σεβίζοντες ενώπιον του Θεού, ζητώντας συγγνώμη των πεπραγμένων.

Το σκύψιμο της κεφαλής και πολύ περισσότερο την κάμψη των γονάτων την φοβούνται μόνον οι ετερόδοξοι, γιατί είναι αιρετικοί και ο όσιος Ιωάννης ο Σιναϊτης λέγει ότι είναι αδύνατον να βρεθή ταπείνωση σε αιρετικό.

Τσίπρας: Λουδοβίκια γελοιογραφία…

Το μακάβριο γέλιο της αναισθησίας.
Ο ηδονισμός του δήμιου…

Το Συνέδριο των «αριστερών» ανδρεικέλων αποτέλεσε την επίσημη και αλαζονικά τελετουργική κηδεία της Πολιτικής και της Οργάνωσης!!!

Οι πολιτικές ιδέες και οι οργανωτικές λειτουργίες υπέστησαν την ολοκληρωτική και χυδαία γελοιοποίησή τους: Γελοιοποίηση χωρίς ιστορικό προηγούμενο…

Η ανυπαρξία πολιτικών ιδεών, η ακινησία κάθε πολιτικής ενέργειας, το δραματικό πολιτικό ΚΕΝΟ, γέμισαν και με τις ανάλογες «οργανωτικές λειτουργίες»:

Την ανυπαρξία, δηλαδή, κάθε δημοκρατικής λειτουργίας και την υποκατάστασή τους με τον ακραίο Βοναπαρτισμό του Λουδοβίκου 14ου…

Η διαφορά μεταξύ της Ορθοδοξίας και των θρησκειών

Του Μόσχου Λαγκουβάρδου

Η διαφορά μεταξύ της Ορθοδοξίας και των θρησκειών είναι απλή: Η Ορθοδοξία θεραπεύει την ιδιοτέλεια και μαζί με αυτήν θεραπεύουν και τις σωματικές και ψυχικές ασθένειες του ανθρώπου και αποδίδει στην κοινωνία καλούς και αγαθούς πολίτες, ενώ οι θρησκείες θεωρούν την ανιδιοτέλεια ανέφικτη και αδυνατούν να θεραπεύσουν τον κόσμο, επειδή χρειάζονται κι οι ίδιες θεραπεία.

Η βάση της θεραπευτικής της Ορθοδοξίας είναι «ιατρέ θεράπευσε τον εαυτό σου για να θεραπεύσεις και τους άλλους». Στην Ορθοδοξία δεν υπάρχουν καλοί ή κακοί χριστιανοί. Υπάρχουν θεραπευμένοι και αθεράπευτοι. Ο θεραπευμένος γίνεται θεραπευτής των άλλων.

Αρνοῦμαι νὰ ἐγγίσω μέχρι καὶ τοῦ ὀβολοῦ τὰ δημόσια χρήματα

«…Ἐλπίζω ὅτι ὅσοι ἐξ ὑμῶν συμμετάσχουν εἰς τὴν Κυβέρνησιν θέλουν γνωρίσει μέθ’ ἐμοῦ ὅτι εἰς τὰς παρούσας περιπτώσεις, ὅσοι εὑρίσκονται εἰς δημόσια ὑπουργήματα δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ λαμβάνουν μισθοὺς ἀναλόγως μὲ τὸν βαθμὸ τοῦ ὑψηλοῦ ὑπουργήματός των καὶ μὲ τὰς ἐκδουλεύσεις των, ἀλλ’ ὅτι οἱ μισθοὶ οὗτοι πρέπει νὰ ἀναλογοῦν ἀκριβῶς μὲ τὰ χρηματικὰ μέσα, τὰ ὁποία ἔχει ἡ Κυβέρνησις εἰς τὴν ἐξουσίαν της…»