Σάββατο, 24 Νοεμβρίου 2012

Η απάτη των «ίσων αποστάσεων»

Όσοι δεν μπορούν να υποστηρίξουν ανοικτά την ιμπεριαλιστική βαρβαρότητα του Ισραήλ καταφεύγουν στο γνωστό τέχνασμα των «ίσων αποστάσεων». Αυτό δεν έκαναν όταν η μιλιταριστική θηριωδία του ΝΑΤΟ ισοπέδωνε τη Σερβία και το Ιράκ;
Με τη θεωρία των «ίσων αποστάσεων» επιχειρούν να εξωραΐσουν το κτηνώδες έγκλημα που διαπράττεται σε βάρος των Παλαιστινίων. Η δήθεν αμεροληψία τους είναι σκανδαλωδώς μεροληπτική υπέρ του Ισραήλ. Πρακτικά αποβαίνει υπέρ της ιμπεριαλιστικής βαρβαρότητας.

Το να ακροβατείς ανάμεσα στη βαρβαρότητα του Ισραήλ και τις απελπισμένες πράξεις βίας των Παλαιστινίων δεν δικαιολογείς μόνο και καθαγιάζεις το σιωνιστικό έγκλημα, αλλά αναπαράγεις και όλα τα ύπουλα ιδεολογήματα του νόμου και της «τάξεως» που είναι επενδυμένα με τη μικροαστική ηθική της «μη βίας».

Αυτή η μικροαστική ηθική ρητορική απλοποιεί τον κόσμου υπό μορφή εξίσωσης καταλύοντας έτσι κάθε διαλεκτική, ταχυδακτυλουργικά αναστρέφοντας την πραγματικότητα. Στη σφαίρα της πολιτικής ενισχύει και νομιμοποιείται το status. Η θεωρία αυτή της Μη-Βίας εκφράζεται με τις εξισώσεις: «Η βία είναι βία», «οι σφαίρες είναι σφαίρες», «ο πόλεμος είναι πόλεμος»

Τι σημαίνουν αυτές οι απλοποιήσεις; Ότι εξισώνεται η καθεστωτική βία εκείνων που θέλουν να διατηρήσουν τις απάνθρωπες σχέσεις του καπιταλισμού με τη βία της επανάστασης που τείνει να καταργήσει αυτές τις σχέσεις. Εξισώνεται η ιμπεριαλιστική βία με τη βία της αντίστασης, η βία του κράτους με τη βία των λαϊκών εξεγέρσεων, η βία της αστυνομίας με τη βία των απεργών και διαδηλωτών. Εξισώνεται ο θάνατος ενός τυράννου με το θάνατο ενός εξεγερμένου σκλάβου, ο θάνατος ενός αγωνιστή με το θάνατο του δημίου του.

Ιδεολογικά, αναπαράγουμε τον πιο γλυκερό ταξικό πατσιφισμό. Είναι σαν να λέμε στους καταπιεσμένους όταν εξεγείρονται: Όχι βία! Δηλαδή όχι βία κατά της βίας! Που σημαίνει αποδοχή της νόμιμης καθεστωτικής βίας.

Η θεωρία, λοιπόν, της μη-βίας ενώ δεν εμποδίζει την ιμπεριαλιστική θηριωδία να σκορπάει το θάνατο και τα όργανα καταστολής να σπάνε τα κεφάλια των διαδηλωτών ρίχνει τους πολίτες σε μια παθητικότητα εντελώς ασυμβίβαστη με την αναγκαιότητα του αγώνα τους. Έτσι πρακτικά η γενική και αφηρημένη καταδίκη της βίας αποβαίνει αποκλειστικά κατά της επαναστατικής βίας -δηλαδή του μοναδικού μέσου που μπορεί να ανατρέψει ριζικά όλες της υφιστάμενες μορφές βίας.

Ευτυχώς βεβαίως που η ιστορία δεν ακολουθεί τις σπαραξικάρδιες ηθικολογίες και τους υποκριτικούς θρήνους των «ανθρωπιστών», γιατί θα είχαμε μείνει στην εποχή των σπηλαίων...

Την ίδια απλουστευτική μέθοδο ακολουθούν και οι «ντροπαλοί», αλλά φανεροί υποστηρικτές της ιμπεριαλιστικής θηριωδίας του Ισραήλ. Έτσι με το τέχνασμα αυτό των τυπικών αναλογιών αφαιρείται η ουσία και εξισώνονται τα πρωτεύοντα με τα δευτερεύοντα στοιχεία της πραγματικότητας. Αυτό οδηγεί σε μια στάση «ουδετερότητας» που εκφράζεται με το σύνθημα «να σταματήσει ο πόλεμος». Σύνθημα που εξισώνει την αυτοάμυνα ενός λαού με τη θηριώδη ιμπεριαλιστική επίθεση του αφανισμού του.

Όταν το ιμπεριαλιστικό Ισραήλ επιτίθεται με θηριώδη τρόπο κατά του Παλαιστινιακού λαού, αυτός ο λαός δεν έχει την πολυτέλεια της ουδετερότητας. Θα αμυνθεί με κάθε μέσον και με κομάντος αυτοκτονίας. Και όταν εξισώνεις τη βία αυτή των θυμάτων της ιμπεριαλιστικής βαρβαρότητας με την βία και τρομοκρατία του Ισραήλ τότε είσαι (ανεξάρτητα από τις ανθρωπιστικές σου ρητορείες) με το ιμπεριαλιστικό Ισραήλ.

Εδώ διώκεται βάναυσα και δολοφονείται ένας λαός και τα τσιράκια του σιωνισμού μας πιπιλίζουν με τις γλυκερές ανθρωπιστικές ηθικολογίες.

resaltomag.blogspot.gr

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου