«Μάθαινε τα παλιά να ξέρεις τα καινούργια»

«Μάθαινε τα παλιά να ξέρεις τα καινούργια»
παροιμία

Δημήτρης Νατσιός, δάσκαλος-θεολόγος

Στο περισπούδαστο βιβλίο του «Καταρρέω», ο αείμνηστος Τάσος Λιγνάδης, σε κείμενο του για την Μικρασία, γράφει για μια συζήτηση που είχε στην Κύπρο, πριν από την καταστροφή του ’74, μ’ έναν γέροντα πρόσφυγα του 1922, ο οποίος είχε καταφύγει στο νησί. Μιλούσαν σ’ ένα καφενείο στην Κερύνεια, «το πιο αυθεντικό ελληνικό τοπίο που έχω γνωρίσει», όπως γράφει. Κοίταζε ο γέροντας την θάλασσα «με ματιά που έκρυβε πόνο Ιστορίας».

Μόνος, Μάνος, Μουσουλμᾶνος

Ἤμασταν ἔθνος ἀνάδελφον (μόνος). Μπήκαμε στὴν ΕΟΚ καὶ πήραμε διακοποδάνεια (Μάνος). Καὶ τώρα ἀποικιζόμεθα ἀπὸ μαχμούτηδες (μουσουλμάνος).

Mπορεῖ νὰ τὴ χάσουμε τὴν Ἑλλάδα καὶ νὰ γιορτάσουμε τὰ 200χρονα ἀπὸ τὸ 1821 μὲ φέσια στὰ κεφάλια οἱ ἄνδρες καὶ μὲ μποῦρκες οἱ γυναῖκες, ἀλλὰ θὰ ἔχουμε ξεφορτωθεῖ τοὺς μεγαλύτερους ἐχθροὺς τοῦ Γένους: τὰ πλαστικὰ καλαμάκια καὶ τὸν λιγνίτη. Λίγο τό ’χεις νὰ ρισκάρουμε τὴ ζωὴ τοῦ σύμπαντος κόσμου ρουφώντας καφέδες φρέντους καὶ φραπέδες καὶ ἀναψυκτικὰ μὲ καλαμάκια, καὶ ὄχι μὲ χοντρὸ μακαρόνι γιὰ παστίτσιο, κι ἀντὶ νὰ παγώνουμε τὴν τσιμινιέρα, ποὺ λέει καὶ τὸ τραγούδι, νὰ καῖμε λιγνῖτες;

Χάπι Murti-Bing. Τώρα και για συντηρητικούς

Ένα βράδυ στις αρχές Σεπτεμβρίου, το Καθολικό Πανεπιστήμιο της Αμερικής, στην Ουάσιγκτον, διοργάνωσε μια συζήτηση που είχε ως θέμα “Cultural Conservatives: Two Visions Responding to the Post-Liberal Left” ("Πολιτιστικοί Συντηρητικοί: Δύο Οράματα Απαντούν στην Μετα-Λίμπεραλ Αριστερά"), σχετικά με το μέλλον του συντηρητισμού, ειδικά του κοινωνικού - θρησκευτικού συντηρητισμού στην εποχή της αυξανόμενης εκκοσμικευμένης εχθρότητας. Την συζήτηση μπορείτε να την δείτε εδώ. Η συζήτηση ήταν μεταξύ δύο διανοούμενων που θεωρούνται ότι εκπροσωπούν δύο διαφορετικές φωνές της σημερινής αμερικάνικης συντηρητικής σκηνής. Του ιρανικής καταγωγής Sohrab Ahmari, εκδότη της New York Post και του David French, δικηγόρου και αρθρογράφου του National Review.

Θα προχωράμε μαζί...

Του Factor X Jr

«Θα προχωράμε μαζί
μέσα σ’ αυτή τη ζωή,
θα προχωράμε μαζί
κι όπου μας βγάλει.
Θα προχωράμε μαζί,
κάνε κουράγιο γιατί
έχει ανηφόρα μπροστά
κι είναι μεγάλη», λέει το άσμα.

Όποιοι κι αν είμαστε

Το πάθος της έπαρσης φυτρώνει κατά κάποιο τρόπο μέσα σχεδόν σε κάθε άνθρωπο. Γι’ αυτό ο Κύριος από το σημείο αυτό αρχίζει τους μακαρισμούς. Ξεριζώνει από το χαρακτήρα μας την υπερηφάνεια ως άλλο πρωταρχικό κακό, με το να μας συμβουλεύει να μιμούμαστε Εκείνον, που θεληματικά πτώχευσε και ο Οποίος είναι ο αληθινά μακάριος. Έτσι θα τραβήξουμε πάνω μας την κοινωνία της μακαριότητας, αφού θα έχουμε εξομοιωθεί με το να πτωχεύσουμε θεληματικά, όσο μπορούμε κι όποιοι κι αν είμαστε. Να έχετε μέσα σας το φρόνημα εκείνο, γράφει ο Απόστολος (Φιλιπ. 2, 5 κ.ε. ) που είχε κι ο Χριστός, ο Οποίος μολονότι ήταν Θεός, δεν θεώρησε κλεμμένο αγαθό το να είναι ίσος με το Θεό αλλά άδειασε τον εαυτό του από τη θεότητα και πήρε τη μορφή του δούλου.

Όταν ο Τσίπρας φόρεσε γραβάτα.

Ποιός διαμορφώνει τη ζωή μας;

Του Μόσχου Λαγκουβάρδου

Στα παλιά τα χρόνια, ο πατέρας έδινε το επάγγελμα στο γιο του. Τώρα ο πατέρας περιφρονήθηκε και ο γιος διαλέγει από μόνος του το επάγγελμά του. Άραγε διαλέγει μόνος του το επάγγελμά του ή ωθείται από άγνωστους παράγοντες;

Το περιβάλλον θέλει να μας διαμορφώσει όπως είναι αυτό. Τα ορμέμφυτα μας αναγκάζουν να αφεθούμε στη δική τους διαμόρφωση, στον τύπο ανθρώπου πειθαρχημένου σ’ αυτά. Μα εγώ αγωνίζομαι να μορφωθεί μέσα μου ο Χριστός. Η συνείδησή μου κράζει το Θεό πατέρα. Αγωνιώ όσο να μορφωθεί μέσα μου ο Χριστός. «Ότι δε εστε υιοί, εξαπέστειλεν ο Θεός του Πνεύμα του υιού αυτού εις τας καρδίας υμών, κράζον. Αββά ο πατήρ. Ώστε ουκέτι ει δούλος, αλ’ υιός. Ει δε υιός και κληρονόμος Θεού δια Χριστού. Αλλά τότε μεν ουκ ειδότες Θεόν, εδουλεύσατε τοις μη φύσει θεοίς. Νυν δε γνώντες Θεόν, μάλλον δε γνωσθέντες υπό Θεού, πώς επιστρέφετε πάλιν επί τα ασθενή και πτωχά στοιχεία, οις πάλιν άνωθεν δουλεύειν θέλετε; « (Γαλ.4.6)