Μωσῆς τῷ καιρῷ τῆς ἐγκρατείας

Βρε παιδί μου χαλάσαμε μισό κυβικό ξύλα για να μάθεις να λες το να ναι ευλογημένo...;

Όταν πήγε ο Γέροντας στο Μοναστήρι να κοινοβιάσει να γίνει δόκιμος μοναχός, τον ρώτησε ο Ηγούμενος αν γνωρίζει κάποια τέχνη. Εκείνος του απάντησε ότι είναι ξυλουργός.

Τον παρέπεμψε στον Γέροντα τον υπεύθυνο του ξυλουργείου. Εκείνος του είπε: «πάρε μέτρα από το τάδε παράθυρο να δούμε αν ξέρεις να δουλεύεις.» Ενώ τα μέτρα ήταν 120 Χ 80 ο Γέροντας του έλεγε ότι δεν μέτρησε καλά και τον ανάγκαζε να κόψει τα ξύλα μικρότερα.

Αφού τελείωσε το παράθυρο δεν ταίριαζε στα μέτρα που πήρανε. Αυτό επαναλήφθηκε άλλες δύο φορές. Ο π. Παϊσιος αντιδρούσε λέγοντας στον Γέροντα ότι ενώ έπαιρνε σωστά τα μέτρα εκείνος δεν τον άφησε να τα εφαρμόσει. Την επόμενη φορά που μετρούσαν σκέφθηκε ότι ο Γέροντας θα έχει κάποιο πρόβλημα και για να μην συνεχίζεται αυτή η δουλειά, του λέει: «νάναι ευλογημένο Γέροντα.»

Γογγυσμοί

Του Μόσχου Λαγκουβάρδου

Ο κόσμος γογγύζει για αυτά που συμβαίνουν. Κάποιος Καθηγητής έλεγε στους φοιτητές του στο Πανεπιστήμιο, πως οι απλοϊκοί αποδίδουν τις ασθένειες σε εξωτερικά αίτια. Έτσι έλεγε ο Καθηγητής και υπονοούσε ότι οι ασθένειες έχουν εσωτερικά αίτια. Έλεγε κάτι ανάλογο με αυτό που έλεγε ο Πλάτων με τα λόγια, "Οδός άνω, κάτω, μία και αυτή". Ο Καθηγητής φαντάζομαι ότι εννοούσε πώς "Οδός μέσα, έξω απ΄ την ψυχή, μία και αυτή".

Οι ημιμαθείς προχωρούν λίγο περισσότερο απ΄ τους απλοϊκούς και αποδίδουν τις αρρώστιες και την κακία του κόσμου, γενικά, στο Θεό.

Οι άθεοι πάλι, κάνουν τον συλλογισμό, αφού ο Θεός επιτρέπει την κακία στον κόσμο, άρα δεν υπάρχει.

Πρέπει να το πάρεις απόφαση, άνθρωπέ μου, ότι στη ζωή αυτή θα έχεις βάσανα...

Άλλωστε, πρέπει να το πάρεις απόφαση, άνθρωπέ μου, ότι στη ζωή αυτή θα έχεις βάσανα, δοκιμασίες, προβλήματα, πειρασμούς. Πρέπει να τ' αντιμετωπίζεις με γενναιότητα όλα αυτά, χρησιμοποιώντας ως όπλα την πίστη, την ελπίδα, την υπομονή. Ας εύχεσαι, βέβαια, να μην πέσεις ποτέ σε πειρασμό. Όταν, όμως, παραχωρεί κάποιον ο Θεός, μην ταράζεσαι.

Κάνε ότι μπορείς για να φανείς αληθινός στρατιώτης του Χριστού. Δεν βλέπεις που οι γενναίοι στρατιώτες, όταν η σάλπιγγα τους καλεί στην μάχη, αποβλέποντας στη νίκη, θυμούνται τους ένδοξους προγόνους τους, που έκαναν μεγάλα κατορθώματα, και ρίχνονται με θάρρος στον αγώνα; Όμοια κι εσύ, όταν έρχεται η ώρα της πνευματικής μάχης, να θυμάσαι τα κατορθώματα των αγίων μαρτύρων και ν' αγωνίζεσαι με γενναιότητα, με πίστη, με χαρά.Δεν μπορεί, λοιπόν, ποτέ να λυπάται ο χριστιανός; Μπορεί, αλλά για δύο μονάχα λόγους: Όταν είτε ο ίδιος είτε ο πλησίον του έρχεται σε αντίθεση με το Θεό και το άγιο θέλημά Του. Δεν πρέπει, επομένως, να στενοχωριούνται και να θλίβονται εκείνοι που κακολογούνται, μα εκείνοι που κακολογούν.

Η «γκάφα» του Μουζάλα είναι το «Πιστεύω» των Συριζαίων

Πολύς θόρυβος για την «γκάφα» του Μουζάλα…

Βγήκε και ο νέος βροντώδης «συνήγορος» του ΣΥΡΙΖΑ, ο σόουμαν Ζουράρις, να μιλήσει για «γλωσσικό ολίσθημα», για το οποίο δεν χρειάζεται «ούτε καν να ζητήσει συγγνώμη»!!!

Κανένα «γλωσσικό ολίσθημα» δε υπάρχει, ούτε «γκάφα».

Ο Μουζάλας ονόμασε τα Σκόπια «Μακεδονία» γιατί απλούστατα αυτό πιστεύει…

ΟΧΙ μόνο αυτός, αλλά η συντριπτική πλειοψηφία του «αριστερού», μικροαστικού νεφελώματος που λέγεται ΣΥΡΙΖΑ…

Τσίπρα, απλώς επειδή είσαι για λύπηση, δεν θα σε λυπηθούμε κιόλας.

Κυβερνάς με επαγγελματίες σαλτιμπάγκους, ξεμωραμένους μαθουσάλες, εμπαθείς αναλφάβητους, συμπλεγματικούς μισέλληνες, άνανδρους γυμνοσάλιαγκες και καθ’ έξιν κηφήνες.

Εμείς χανόμαστε κι εσύ χτενίζεσαι.

Περιφέρεσαι σαν ξεπουπουλιασμένη κότα, χασκογελάς σαν Χαχανούλης και βγάζεις δεκάρικους ανά πεντάλεπτο. Τρως σφαλιάρες και κλωτσιές, ανέχεσαι προσβολές και χαριεντίζεσαι με τα κτήνη. Γλείφεις εκεί που έφτυνες, φτύνεις εκεί που έγλειφες, σε φτύνουνε οι πάντες.

Εμείς καταρρέουμε κι εσύ διασκεδάζεις.

Η Ιστορία λέει πάντα την αλήθεια

Το κείμενο του Αλεξέι Ορλώφ για την «ποιότητα» της οθωμανικής εξουσίας και η σημερινή λαίλαπα των Τούρκων που δεν έχει καμφθεί

«Φανερόν κάμνομεν εἰς ὅλους κοινῶς τοὺς ὀρθοδόξους χριστιανοὺς ῥωμαίους ὁποῦ εὑρίσκονται ὑποκάτω εἰς τὴν τυραννίαν τῶν τούρκων.
Γνωστὸν εἶναι εἰς ὅλον τὸν κόσμον, πόσον πάσχει ἡ ἁγία τοῦ Χριστοῦ ἐκκλησία, καὶ πόσον βασανίζονται ἀπὸ τὸ ἀπάνθρωπον γένος τῶν τούρκων οἱ ὁμόπιστοί μου ῥωμαῖοι· καθ' ἡμέραν αὐτοὶ οἱ ἀσεβεῖς βλασφημοῦσι τὴν ἁγίαν μας πίστιν, καταπατοῦσι καὶ μολύνουσι τὰ ἄχραντά μας μυστήρια, κατακρημνίζουσι καὶ μεταβάλλουσιν εἰς μιαρὰ προσκυνήματα τοῦ μωάμεθ τοὺς ἁγίους ναούς, καὶ δὲν παύουσι νά ἁρπάζουσιν ἀπὸ τοὺς κόλπους τῆς ἁγίας ἐκκλησίας τὰ τέκνα της· καὶ διὰ νά σβύσωσι τὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ καὶ ἀπὸ τοῦτα τὰ μέρη, καθὼς τὸ ἔσβυσαν εἰς ὅλην τὴν Αἴγυπτον, Ἀραβίαν, Ἀφρικὴν καὶ Ἀνατολήν, μεταχειρίζονται κάθε εἴδους τυραννίαν καὶ ἀσπλαχνίαν· τοὺς ἁρπάζουσιν ἄδικα τὰ ὑπάρχοντά τους· τοὺς δέρουσι, τοὺς φυλακόνουσι καὶ τοὺς θανατόνουσιν ἄδικα, βιάζουσι τὸ ἀδύνατον μέρος, καὶ ἀποχωρίζουσι πολλάκις (;) τοὺς ἀγαπημένους γονεῖς ἀπὸ τὰ τέκνα τους· ὥστε δι' ὅλας αὑτὰς τὰς τυραννίας καὶ βιασμοὺς· πολλοὶ ὀλιγόπιστοι, φεῦ, εἰς ῥούμελην, μωρέαν, κρήτην καὶ ἄλλας διαφόρους νήσους ἐπρόδωκαν τὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ, ἀλλάξαντες τὴν πίστιν τους· ποῖος ἆρά γε χριστιανὸς βλέπωντας τὴν ἐλεεινὴν κατάστασιν τῆς χριστιανωσύνης καὶ τὴν τόσην τυραννίαν ὀποῦ γίνεται εἰς τοὺς χριστιανούς, δὲν αἰσθάνεται λύπην εἰς την καρδίαν του;»
Από την προκήρυξη του κόμη και αρχιναυάρχου του ρωσικού στόλου στο ελληνικό αρχιπέλαγος Αλεξέι Ορλώφ. Κωνσταντίνου Παπαρρηγοπούλου «Ιστορία του ελληνικού έθνους», τόμος 6, σελ. 614