Ένα και μοναδικό είναι το δίλλημα: Εξέγερση ή θάνατος...

Θα συνεχίσουμε να παρακολουθούμε τη συντριβή μας, τον αργό και βασανιστικό μας θάνατο ή θα ΕΞΕΓΕΡΘΟΥΜΕ;
Αυτό είναι το ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ δίλλημα, το ένα και μοναδικό, που μπαίνει σήμερα μπροστά στον ελληνικό λαό…
Οι φιέστες των ΓΕΝΙΚΩΝ ΑΠΕΡΓΙΩΝ που οργανώνουν οι εργατοπατέρες και οι γραφειοκρατικές ηγεσίες του ΚΚΕ πρέπει, απλώς, να αποτελέσουν την αφορμή, το «όχημα» απεγκλωβισμού της λαϊκής ΟΡΓΗΣ από τις ορειχάλκινες πλάκες των εργατοπατέρων και γραφειοκρατών, οι οποίοι έχουν ένα και μόνο στόχο:
Την εκτόνωση της λαϊκής αγανάκτησης, το «κλείδωμα» της λαϊκής οργής στα εκλογικά παιχνίδια των συνδικαλιστικών και κομματικών ηγεσιών…

«Nεοστηλίται και όνοι πολιτικοί»

Δημήτρης Νατσιός, Δάσκαλος Κιλκίς

Αν ζούσε ο Νικόλαος Πλαστήρας, θα τους είχε εκτελέσει αυθημερόν! Όχι έξι αλλά εκατόν έξι. Ο Πλαστήρας όμως δεν ζει και Μαύρος Καβαλάρης γεννιέται κάθε διακόσια χρόνια. Έτσι οι δειλοί και άνανδροι, οι προδότες δεν κινδυνεύουν. Προς το παρόν. Όμως φοβούνται, όταν ξεμυτίζουν από τους σιδερόφρακτους πύργους τους, τρέμουν...

Τους είδαμε στην παρέλαση, να προσέρχονται δορυφορούμενοι από κουστωδία αστυνομικών, ένοχοι, κατηφείς, αποκομμένοι από τον λαό. Κάποτε οι ζητωκραυγαστές λακέδες τους, τους υποδέχονταν με χειροφιλήματα και γλοιώδεις υποκλίσεις, τώρα που αποκαλύπτεται η σαπίλα και η τρισαθλιότητά τους, ο κόσμος τους φτύνει. Αν και «πτυόμενοι σπογγίζονται· ουδόλως δε θεωρούνται προσβεβλημένοι, αν οι σύγχρονοι Έλληνες φρονούσι, γράφουσι και κηρύττουσι περί αυτών, ως οι Γάλλοι περί του Μαζαρίνου, ότι γνωρίζουσι εικοσιτέσσαρας τρόπους να προμηθεύοναι χρήματα, εξ ων ο τιμιώτερος είναι η κλοπή» γράφει ο δηκτικός και σκωπτικός Ροϊδης στο άρθρο του «όνοι πολιτικοί». (Ασμοδαίος, 29 Ιουνίου 1875).

6 Νοεμβρίου 2012

Μαζί με τη μεταπολίτευση τελειώνει και το πολίτευμά της.

Αυτό που ζούμε σήμερα είναι τα αποτελέσματα της εφαρμογής ενός τριανταοκτάχρονου μεταπολιτευτικού πολιτικοκοινωνικού μοντέλου. Οι υπεύθυνοι πολιτικοί ερίζουν γύρω από τις αιτίες των συνεπειών που κτυπούν σαν τυφώνας σήμερα τη χώρα και το λαό και προσπαθούν να ρίξουν τις ευθύνες οι μεν στους δε, εκτός από αυτούς τους ίδιους. Κανένας κομματάνθρωπος όμως δεν μιλάει για την πραγματική αιτία του προβλήματος. Η πραγματική αιτία δεν είναι οικονομική, ούτε κάν πολιτική. Είναι δυστυχώς πολιτειακή.

Κάθε κρυφός και άγνωστος εχθρός είναι πιο επικίνδυνος από τον φανερό και ορατό εχθρό.

Η ζωή όλων των μακαρίων εκείνων ανθρώπων, οι οποίοι με όλη την καρδιά τους αγάπησαν τον Κύριον Ιησού Χριστό και σταθερά ακολουθούν την τε­θλιμμένη οδό, διά της στενής πύλης, όπως τους έδειξε Εκείνος, είναι γεμάτη αγώνα, πολύ δύσκολο αγώνα. Τί αγώνα; Όχι με την σάρκα και το αίμα, όχι με τους ανθρώπους, αλλά με τα πνεύματα τα πονηρά στους ουρανούς. Η πάλη αυτή είναι πάρα πολύ δύσκολη και μακάριοι οι άνθρωποι εκείνοι, που είναι σταθεροί στον αγώνα τους.

Και πώς να μην θρηνήσουμε εκείνους τους ανθρώπους οι οποίοι τίποτα απολύτως δεν θέλουν να γνωρίζουν για τον αγώνα αυτό, και είναι έτοιμοι να μας περιγελάσουν γι’ αυτή την πίστη μας στα ακάθαρτα πνεύματα, πώς να μην τους θρηνήσουμε; Ασφαλώς και τους δαίμονες και τον ίδιο τον διάβολο τους συμφέρει πάρα πολύ, οι άνθρωποι να μην πιστεύουν στην ύπαρξή τους, να μην τους σκέφτονται, να μην νιώθουν ποτέ την εγγύτητά τους, επειδή κάθε κρυφός και άγνωστος εχθρός είναι πιο επικίνδυνος από τον φανερό και ορατό εχθρό.

Το Ζεν του φορομπήχτη

Σήμερα θα κάνουμε ένα μικρό μάθημα ανατολικής φιλοσοφίας για να διαπιστώσουμε πόσο ξεπερνάει σε φώτιση ο Στουρνάρας τον Δαλάι Λάμα. Μια βασική παραδοχή του Ζεν Βουδισμού (κάτι σαν θρησκεία που σε υποχρεώνει να φοράς πορτοκαλί ρόμπες): Οταν ξεκινάς την ενασχόλησή σου με το Ζεν γίνονται τα εξής:

«Αλλάζει η οπτική σου για τον κόσμο. Το δέντρο δεν σου φαίνεται πια δέντρο. Το ποτάμι δεν δείχνει ποταμός. Το όρος δεν θυμίζει βουνό». Οταν, όμως, έχεις κάνει χιλιόμετρα στον διαλογισμό, έχεις πει αναρίθμητα «Ομ», έχεις φάει νταλίκες με μπολάκια ρύζι και έχεις περιέλθει στην κατάσταση της φώτισης που προσφέρει το Ζεν, τότε «το δέντρο είναι δέντρο, το ποτάμι είναι ποταμός και το βουνό φαντάζει ολότελα βουνό». Ξεκινάς από ένα σημείο, δηλαδή, και επιστρέφεις φωτισμένος, αφού ενδιαμέσως έχεις διαβεί το αδαμάντινο μονοπάτι του βουδισμού. Κατόπιν τούτων εύκολα συνάγεται το συμπέρασμα ότι η Μεταπολίτευση είναι μια επίπονη άσκηση στον Ζεν Βουδισμό, εμείς έχουμε γίνει σωστοί γκουρού και πρέπει επειγόντως να προμηθευτούμε τα ωραία τα πορτοκαλιά ενδύματα - που κόβουν μπόλικα κιλά από το φαίνεσθαι, αν έχεις την κοιλάρα του Βούδα.

Βαδίζοντας προς το χάος, η επιλογή είναι μία: άμεση ανατροπή

Και να λοιπόν, που περάσαμε από την Ευρώπη των λαών στην Ευρώπη των τραπεζών. Να που ζήσαμε για να δούμε τους Ευρωπαίους αρχηγούς να μετατρέπονται σε εξευτελισμένα ανδράποδα των τραπεζιτών. Και να, που η Ευρώπη του πολιτισμού μετατρέπεται σε Ευρώπη του ισοπεδωτισμού, φυσικά προς τέρψιν των «αγορών» και ενάντια στην θέληση των πολιτών. Να λοιπόν, που βρεθήκαμε μπροστά στην ώρα των μεγάλων αποφάσεων...