Και η Ντόρα στον «αγώνα»…

Η ιστορία καθυστερεί αλλά δεν ξεχνά. Η εκδίκησή της γίνεται πιο σκληρή όταν καθυστερεί η τιμωρία της…
Το κόμμα που εξαπάτησε και χλεύασε, όσο κανένα άλλο, την Ιστορία και τον ελληνικό λαό, το ΠΑΣΟΚ, είναι ήδη νεκρό, θαμμένο μέσα στα ερείπια της αποσύνθεσής του, μέσα στα συντρίμμια των διαψευσμένων ελπίδων και στους γιγάντιους οχετούς των ποικίλων ακαθαρσιών του…

Με νύχια και με δόντια προσπαθούν να διατηρήσουν στη ζωή το έσχατο υπόλειμμά του (Βενιζέλο), το μακάβριο σημάδι του μητσοτακισμού, έτσι για να θυμόμαστε ότι ο μητσοτακισμός διαπερνάει, σαν ανεξίτηλη φαιά γραμμή, τη σκηνή της ελληνικής πολιτικής τραγωδίας, αλλά και του ακραίου δωσιλογισμού…

Προσκλητήριο παρασίτων

Το να μιλά για «πολιτική αλητεία» το ΠΑΣΟΚ είναι ανέκδοτο από μόνο του. Το να καταγγέλλει «πολιτική αλητεία» ο Ευάγγελος Βενιζέλος θα μπορούσε να βρει ακροατήριο μόνο αν το έλεγε στα πλαίσια της αυτοκριτικής του. Όμως μέσα στον πανικό τού ψυχοραγούντος, όλα δικαιολογούνται. Απλώς δεν είμαστε υποχρεωμένοι σε όλες τις περιπτώσεις να δείχνουμε οίκτο. Και στον πολιτικό θάνατο του ΠΑΣΟΚ και του αρχηγού του, ο οίκτος θα ήταν πολυτέλεια.

Μετά την ήττα του ΠΑΣΟΚ στις εκλογές του 2007, ο Βενιζέλος δεν είχε την ελάχιστη αξιοπρέπεια να περιμένει μέχρι να ξημερώσει, αλλά έτρεξε στο Ζάππειο μέσα στα άγρια μεσάνυχτα για να προλάβει να δηλώσει σε όλα τα κανάλια ότι ήταν έτοιμος να πάρει το ΠΑΣΟΚ στα χέρια του. Δεν το πήρε. Τα κατάφερε αργότερα και πάλι όχι με κάποιου είδους αγώνα, αλλά του το χάρισαν καθώς στις εσωκομματικές εκλογές του 2012 ήταν ο μόνος υποψήφιος.

Το πνευματικό νόημα της Παράδοσης

Η Ορθόδοξη ιστορία σημαδεύεται εξωτερικά από μια σειρά ασυνεχειών: η κατάληψη της Αλεξάνδρειας, της Αντιόχειας και της Ιερουσαλήμ από τους Άραβες μου­σουλμάνους. Ο εμπρησμός του Κιέβου από τους Μογγόλους. Οι δύο λεηλασίες της Κωνσταντινούπολης. Η Οκτωβριανή Επανάσταση στη Ρωσία. Αυτά όμως τα γε­γονότα, ενώ έχουν μεταμορφώσει την εξωτερική εμφάνιση του Ορθόδοξου κόσμου, δεν κατάφεραν ποτέ να διασπάσουν την εσωτερική συνέχεια της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Το πράγμα που προκαλεί έκπληξη σ’ έναν ξένο, όταν αυ­τός έρχεται σ’ επαφή με την Ορθοδοξία, είναι συνήθως κάποια αρχαιοπρεπής ατμόσφαιρα και μία φαινομενική α­καμψία. Ανακαλύπτει πως οι Ορθόδοξοι εξακολουθούν να βαπτίζονται διά τριπλής καταδύσεως, όπως ακριβώς γινόταν στην αρχαία Εκκλησία· τα μωρά και τα παιδιά συμ­μετέχουν στη θεία Ευχαριστία· στη Λειτουργία ο Διάκο­νος εξακολουθεί να εκφωνεί:

Η πρώτη καινούργια μονάδα κάρβουνου (στην Γερμανία)

bloomberg.com

725 μεγαβάτ, κάρβουνο (ένα από 10 που φτιάχνονται και που θα ηλεκτροδοτούν την Γερμανία οσονούπω), $80 ο τόνος το κάρβουνο (είμαι σίγουρος ότι βρίσκει κανείς και μακροχρόνια συμβόλαια -- και με Έλληνες μεταφορείς), διαθεσιμότητα μεταξύ 60% και 70%. Κέρδος από την ηλεκτροπαραγωγή (στην Γερμανία) €9,16/MWhr, σε σύγκριση με ζημιά €19,3 από αντίστοιχη ηλεκτροπαραγωγή από αέριο (και η Γερμανία έχει πολύ φθηνότερο αέριο από εμάς).

«Θέλετε ολοκληρωτικό πόλεμο;»

«Ένα έθνος που έχει τη δύναμη να επιβιώνει και να ξεπερνά μια τέτοιας έκτασης καταστροφή, ακόμα και να αποκομίσει οφέλη και περαιτέρω ισχύ από αυτήν, είναι ανίκητο. [...] Τώρα δεν είναι η ώρα να αναρωτιόμαστε πώς συνέβησαν όλα. [...] Όταν προσπερνώ το παρελθόν και κοιτάζω μπροστά, το κάνω σκόπιμα. Δεν υπάρχει χρόνος για άσκοπες διενέξεις. Πρέπει να δράσουμε γρήγορα, διεξοδικά και αποφασιστικά. [...] Σας ρωτώ: Θέλετε έναν ολοκληρωτικό πόλεμο; Αν κριθεί απαραίτητο θέλετε έναν πόλεμο πιο ολοκληρωτικό και ακραίο απ’ ό,τι έχουμε φανταστεί μέχρι σήμερα;»
Αποσπάσματα από την ομιλία του Γιόζεφ Γκαίμπελς στο κλειστό γυμναστήριο του Βερολίνου, 18 Φεβρουαρίου 1943

Άλλο μεταμέλεια και αλλο μετάνοια.

Γέροντας Μακάριος του Μαρουδά

Άλλο η μεταμέλεια και άλλο η μετάνοια. Μεταμέλεια για τα σφάλματα μου είναι η προσπάθεια να αποκαταστήσω την εικόνα μου μέσα μου και γύρω μου. Εννοώ η μετάνοια είναι η επιστροφή του νου μου στον Θεό.

Θυμώνω παραδείγματος χάριν με κάποιον και μεταμελούμαι γιατί χάλασε η εικόνα του εαυτού μου στον αντίδικο μου και μέσα μου. Πως έφτασα σε τέτοιο σημείο να εκτεθώ; Τι θα λέει για μένα αυτός ο άνθρωπος; πως το φέρθηκα έτσι; Ο εγωισμός μας δεν σηκώνει αυτή την έκθεση του εγώ μας, και προσπαθούμε μεταμελούμενοι ή με οποιοδήποτε άλλο τρόπο να αποκαταστήσουμε την εικόνα μας. Εννοώ μετάνοια είναι η επιστροφή της καρδιάς μου στο Θεό παρόλα τα σφάλματα μου. Δηλαδή ελπίδα.

Τον καιρό της διάλυσης

Λαρισινά δοκίμια
Του Μ.Ε.Λαγκουβάρδου

Εκείνο που θυμάμαι από την ορεινή κωμόπολη, όπου έζησα τα παιδικά μου χρόνια, είναι ο αέρας επάνω στα βουνά, στα Καμβούνια. Τον καιρό της διάλυσης ο αέρας φυσάει χαμηλά στη σάπια βλάστηση. Ο άνθρωπος εργάζεται πάνω στο σάπιο.

Ο ζωογόνος αέρας που έκανε να κυλούν δάκρυα χαράς στα μάγουλά μου. Ό,τι φύτρωνε στον ευλογημένο τόπο μας ήταν ξερικό, πεντανόστιμο. Τα σταφύλια, οι καρποί, τα λουλούδια, που μοσχομύριζαν, τα χειμωνιάτικα αγριολούλουδα που άνθιζαν στα χιόνια. Ο άνεμος διορθώνει κάθε παρέκκλιση απ΄ το κανονικό στον τόπο μας.

Αν νιώθεις κι εσύ, αγαπητέ αναγνώστη, την διάλυση που νιώθω, διάβασε αυτά που γράφω εδώ. Πιστεύω δεν θα παραξενευτείς, να δεις ότι για να διορθωθεί το κακό που γίνεται στον τόπο μας, πρέπει να αναζητήσουμε την ουσιαστική αιτία στο μακρινό παρελθόν, εκεί όπου άρχισε η παρέκκλιση απ΄ το κανονικό, η οποία οδήγησε στην παρούσα τραγική κατάσταση. Δεν θα παραξενευτείς, αν γυρίσουμε πίσω, στις απαρχές του πολιτισμού μας, στον Αριστοτέλη, να βρούμε το μίτο της Αριάδνης, που θα μας βγάλει από τον λαβύρινθό μας.