Φοβάσαι τον Θάνατο;

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Έχεις ακούσει για τον μακάριο διάκο Αββακούμ; Όταν τον οδηγούσαν οι Τούρκοι μέσω του Βελιγραδίου, στα δεσμά, για να τον καρφώσουν στον πάσσαλο, αυτός ο ιπποτικός Βόσνιος τραγουδούσε: «Ο Σέρβος είναι του Χριστού, χαίρεται, τον θάνατο»! Αυτά τα λόγια ακούγονται εντελώς σύμφωνα με το πνεύμα του απόστολου Παύλου ο όποιος γράφει στους Φιλιππησίους: «Συνέχομαι δε εκ των δύο, την επιθυμίαν έχων εις το αναλύσαι και συν Χριστώ είναι· πολλώ γαρ μάλλον κρείσσον· το δε επιμένειν εν τη σαρκί αναγκαιότερον δι’ υμάς» (Φιλιπ, 1,23-24). Ο απόστολος δεν μιλά καν περί του θανάτου αλλά μόνο περί της μετάβασης απ΄ αυτή τη ζωή στην άλλη ζωή. Και χαίρεται περισσότερο εκείνη τη ζωή παρά αυτήν.

Είσαι τυφλός

Ο Θεός έδωσε στον άνθρωπο τον νου και τον όρισε βασιλιά και επίσκοπο των παθών και των επιθυμιών, για να επιβάλλεται σ΄ αυτά με σύνεση και διάκριση. Γι’ αυτό υπάκουε πάντα στον έλλογο νου και όχι στα άλογα σαρκικά πάθη. Αν δεν υπακούς στον νου είσαι τυφλός.

Άγιος Δημήτριος του Ροστώφ

Η εξαρχία των Εξαρχείων

Δημήτρης Νατσιός, δάσκαλος-Κιλκίς

«Ο σημερινός άνθρωπος ένας νομάς ένα παράσιτο που κατοικεί στις μεγάλες πόλεις, άτομο ωμού ρεαλισμού, ναυάγιο μέσα στην τρικυμία της άμορφης μάζας, άνθρωπος άθρησκος, έξυπνος και στείρος». (Όσβαλντ Σπένγκλερ «Η παρακμή της Δύσης»)

Εν πρώτοις να εξηγήσουμε τον τίτλο του άρθρου. Τα Εξάρχεια ήταν κάποτε αθηναϊκή συνοικία. Κτίτωρ και νουνός της ήταν κάποιος ταπεινός παντοπώλης, ονόματι Έξαρχος ο οποίος έκτισε εκεί σειρά-αλυσίδα θα λέγαμε σήμερα-καταστημάτων, τα οποία βάφτισε Εξάρχεια.

Μην κρίνετε

Του Μόσχου Λαγκουβάρδου

Να δεχόμαστε τις άσχημες καταστάσεις, σημαίνει να μην τις απωθούμε στο υποσυνείδητο γιατί μας πολεμάν από εκεί. Τις απωθούμε όταν αρνούμαστε να δεχθούμε ότι υπάρχουν και ζούμε, σαν να μην υπάρχουν. Τα ζώα στους γκρεμνούς βαδίζουν όσο γίνεται πιο κοντά, για να τους καταλαβαίνουν. Δεν βαδίζουν όσο γίνεται πιο μακριά για να τους ξεχνούν.

Είτε τις προσέχεις είτε όχι τις άσχημες καταστάσεις, οι άσχημες καταστάσεις υπάρχουν. Νά 'χεις το νου σου στην Κόλαση και να μην απελπίζεσαι. Η απώθηση έχει δυσάρεστες συνέπειες. Ό,τι απωθούμε το προβάλλουμε και κατακρίνουμε τους άλλους.

Γλέζος: Η δραματοποίηση της ανοησίας…

Έχουμε γράψει πολλά κείμενα για το Μανώλη Γλέζο. Έχουμε υπογραμμίσει ιδιαίτερα τα παρακάτω:
«Αυτά τα ηρωικά «αριστερά» σύμβολα είναι τόσο καθεστωτικά (εκλογικά) αλλοτριωμένα που δεν διακρίνουν πλέον ΤΙΠΟΤΑ: Ούτε τις εφιαλτικές σκιές της δικής τους κοινοβουλευτικής αλλοτρίωσης και απάτης…
…Αυτά τα «αριστερά» είδωλα πέραν από το εκλογικό τοπίο (τοπίο έσχατης απάτης) δεν βλέπουν απολύτως ΤΙΠΟΤΑ…
ΒΛΕΠΟΥΝ ΜΟΝΟ ΤΑ ΨΗΦΟΔΕΛΤΙΑ!!!
ΚΑΙ καλλιεργούν με μεγαλύτερη υστερία την ειδωλολατρία του ψηφοδελτίου: Αυτήν τη γιγάντια απάτη…
Πάνω σε αυτή την ειδωλολατρία εμπορεύονται και το δικό τους είδωλο: Το «αριστερό» όνομά τους, τον ηρωικό συμβολισμό τους, την ανταλλακτική αξία των παλιών αγώνων τους, «αξία» πολύ μεγάλη και χρήσιμη στο σημερινό νεοταξικό χρηματιστήριο…».

Ἡ ἐπανάκαμψη τῆς Μεγάλης Ἰδέας

Ἡ Μεγάλη Ἰδέα σέ ἕναν πίνακα:
Ὁ στρατηλάτης διάδοχος Κωνσταντῖνος Α'
ὑποδέχεται τόν ἀγωνιστή τοῦ '21, τόν
στρατιώτη τοῦ Βυζαντίου καί τόν ἀρχαῖο
Ἕλληνα πολεμιστή. Ὅλοι στεφανώνονται
ἀπό τή Δόξα τῆς Ἑλλάδος.

«Τον Ἰούνιο (1829) ἔπεσε ἡ Σιλίστρια καί στίς 8/20 Αὐγούστου τά ρωσικά στρατεύματα ἔφτασαν στήν Ἀδριανούπολη. Αὐτή ἡ προέλαση ἀνησύχησε πολύ τόσο τόν Wellington ὅσο καί τούς Τούρκους. Οἱ Τοῦρκοι βιάστηκαν νά ἀποδεχτοῦν τήν συνθήκη τοῦ Λονδίνου προτείνοντας συγχρόνως νά ἀποτελέσουν τήν Ἑλλάδα ὁ Μοριάς καί οἱ Κυκλάδες. Γιά μία στιγμή ὁ Wellington, ὅπως ἀκριβῶς καί οἱ Γάλλοι, σκέφτηκε νά δημιουργήσει μία ἑλληνική αὐτοκρατορία πού θά ἔπαιρνε τή θέση τῆς ἡττημένης Τουρκίας καί θά ἔπαιζε τόν ρόλο τοῦ προστατευτικοῦ προχαρακώματος ἀπέναντι σέ μία Ρωσία πολύ ἐκτεταμένη. Ἀλλά δέν εἶχε ἀντιληφθεῖ ὅτι οἱ Ρῶσοι εἶχαν ἀλλάξει τακτική – ὅτι εἶχαν πάρει τήν ἀπόφαση νά διατηρήσουν τήν Τουρκία στή θέση τοῦ ἐξασθενημένου γείτονα».
Douglas Dakin «Ἡ ἑνοποίηση τῆς Ἑλλάδας 1170-1923», Ἀθήνα: 2012, Μορφωτικό Ἵδρυμα Ἐθνικῆς Τραπέζης, σ. 100.

Τέτοιους ανθρώπους, θέλει ο Θεός!

Ήταν κάποια γυναίκα πάμφτωχη σ’ ένα μικρό χωριό της Αιτωλοακαρνανίας και είχε τρία παιδιά. Κατάφερε να τα μεγαλώσει με απίστευτες στερήσεις και δυσκολίες, όμως, με μία μοναδική αξιοπρέπεια! Αυτή, ήταν η κυρα–Βασιλική.

Πέθανε παραμονή της Παναγίας του 1998. Την επόμενη μέρα, 15 Αυγούστου, το φτηνό φέρετρο με την σορό της, που ήταν πάνω στην καρότσα του μικρού αγροτικού ημιφορτηγού του ιερέα, κατευθυνόταν προς το κοιμητήριο.

Στην πορεία της κηδείας, ακολουθούσαν μερικοί συγχωριανοί της και συζητούσαν για τα βάσανα που είχε περάσει όσο αυτή ζούσε, όταν, ξαφνικά, ευωδίασε όλος ο γύρω τόπος: χιλιάδες άνθη και λουλούδια να υπήρχαν, πραγματικά, δεν θα μύριζαν τόσο! Όλοι τους, παραξενεύτηκαν και απόρησαν. Αλλά δεν είχαν καμμία εξήγηση να δώσουν γι’ αυτό το γεγονός.