Μιας οικονομικής κατάρρευσης προηγείται μια πνευματική ήττα

Γραφει ο Δημητρης Νατσιος
Δάσκαλος, Κιλκίς

Πλησίασε κάποτε ένας Ευρωπαίος, ένας Φράγκος, τον τροπαιούχο νομπελίστα μας ποιητή, Γιώργο Σεφέρη, πειράζων αυτόν και λέγων:

«Μα, πιστεύετε σοβαρά ότι είστε απόγονοι του Λεωνίδα, του Θεμιστοκλή; Απάντησε ο ποιητής: Όχι, είμαστε απόγονοι μονάχα της μάνας μας, που μας μίλησε ελληνικά, που προσευχήθηκε ελληνικά, που μας νανούρισε με παραμύθια για τον Οδυσσέα, τον Ηρακλή, τον μαρμαρωμένο βασιλιά και τον Παπαφλέσσα, που ζύμωνε κάθε Πρωτοχρονιά την βασιλόπιτα και ένιωθε την ψυχή της να βουρκώνει την Μεγάλη Παρασκευή, μπροστά το ξόδι του νεκρού Θεανθρώπου». Βαθιά θεολογική η απάντηση του ποιητή. Το ερώτημα είναι πόσοι από μας μπορούν να δώσουν σήμερα την ίδια απόκριση.

Μην τα βλέπεις όλα μαύρα... Είναι μαυροκοκκινοκίτρινα

topontiki.gr

Φυσικά και δεν ήταν θεωρίες συνωμοσίας, αγαπητό Ποντίκι... Ούτε έχει ξεκινήσει από το 2010... Έχει ξεκινήσει τουλάχιστον από την β' τετραετία του Πασόκ του Αντρέα. 1985-1989. Και μάλλον από παλαιότερα.

Υποδομές
Τηλεπικοινωνίες
Δίκτυα διανομής (ναι, θα τα πάρουν και αυτά)
Ενέργεια
Πρωτογενής ενέργεια; Ή διαχείριση ...μαύρου χρήματος; (ο Άκερμαν στην Τράπεζα Κύπρου;!)
Αεροδρόμια
Αεροπορικό έργο
Άμυνα
Ακίνητα

Το ψωμί των ανθρώπων

Του Μόσχου Εμμανουήλ Λαγκουβάρδου

Το ψωμί των ανθρώπων μοιράζεται σύμφωνα με το λεόντειο μύθο του Αισώπου. Ο αρχαίος μύθος του Αισώπου λέει πως όταν ήταν να μοιράσουν την τροφή τους το λιοντάρι, η αλεπού κι ο γάϊδαρος, ο γάϊδαρος τη μοίρασε σε τρία ίσα μερίδια και το λιοντάρι έφαγε το γάϊδαρο. Η αλεπού όταν ήρθε η σειρά της να μοιράσει, έβαλε όλη την τροφή στο μέρος του λιονταριού κι άφησε ένα μικρό κομματάκι για τον εαυτό της. Το λιοντάρι τη ρώτησε, ποιος την έμαθε να μοιράζει τόσο δίκαια και η αλεπού απάντησε, το πάθημα του γαϊδάρου.

Το λιοντάρι συμβολίζει τους δυνατούς χάρις στον τεχνικό πολιτισμό τους και ο γάιδαρος συμβολίζει τους τεχνολογικά απολίτιστους της γης. Παλιά το ψωμί της οικογένειας το ζύμωνε και το έψηνε η μητέρα. Φαντάσου μια μητέρα που έχει δέκα παιδιά και κόβει το καρβέλι το ψωμί σε δέκα ίσα μερίδια και το μοιράζει δίνοντας στα δυο πολιτισμένα παιδιά της οχτώ μερίδια και στα οχτώ απολίτιστα παιδιά της δύο μερίδα.

Το παράδοξο του αναρχικού

Είναι κάτι που δεν μπόρεσα ποτέ να καταλάβω.
Ξέρουμε πολύ καλά όλοι μας πως μεγάλο μέρος των επεισοδίων σε κάθε διαδήλωση οφείλεται σε δράση ασφαλιτών με κουκούλες.
Αφού λοιπόν συμφωνούμε όλοι σ' αυτό, πώς είναι δυνατόν όταν γίνεται κουβέντα για επεισόδια, ο αναρχικός/αντιεξουσιαστιός/ακροαριστερός χώρος να τα υπερασπίζεται ως δείγμα εξέγερσης;

Μα για σκεφτείτε το!
Είναι πραγματικά τόσο παράλογο...

Απ' τη μια αποδεικνύεται πως οι περιβόητοι "κουκουλοφόροι" που κάνουν τα σπασίματα και τα καψίματα είναι σε μεγάλο ποσοστό ασφαλίτες, κι απ' την άλλη οι αναρχικοί, αντί να καταγγέλλουν τα σπασίματα και τα καψίματα ως προϊόν παρακράτους, τα επικροτούν, τα υπερασπίζονται και τα... ιδεολογικοποιούν κιόλας παρουσιάζοντάς τα ως... προ-επαναστατικά ντοκουμέντα!

Αποκάλυψη: γιατί επελέγη η 17η Δεκεμβρίου. Η Ελλάς εν Καμίνω.

Ο αρχικός προγραμματισμός της ψηφοφορίας για την εκλογή προέδρου της Δημοκρατίας ήταν η 17η Ιανουαρίου 2015, (του Αγίου Αντωνίου, βοήθειά μας!). Ο πρωθυπουργός μάλιστα θα είχε και το πλεονέκτημα ότι θα παραμύθιαζε τους (τάχα) επαμφοτερίζοντες, με επιχειρήματα του τύπου "κάντε μου ένα δώρο για τη γιορτή μου".

Τελικώς όμως και υπό την πίεση των εξελίξεων, όπως η παράταση του μνημονίου, η ψήφιση νέων μέτρων, η παραμονή του ΔΝΤ κλπ, επελέγη η 17η Δεκεμβρίου (εδώ να δείτε: Δανιήλ του Προφήτου και… των Παίδων εν καμίνω!!!).

Η λίρα

Ράψαμε το στόμα μας με κλωστή ατσαλένια φτιαγμένη από το νήμα της υπομονής. Εμείς πλέον, δεν μιλάμε. Κουβέντες κάνουμε με τον εαυτό μας. Κανακεύουμε την “απραξία” μας και “δειλιάζουμε” γιατί πολύ απλά δεν έχουμε έναν λόγο να είμαστε θαρραλέοι.

Γνωρίζουμε ότι τα σύμβολα θα γίνουν εκμεταλλεύσιμα για εξουσιολάγνους και παραδόπιστους ηγέτες που θα μάς σύρουν και πάλι σε μια κατάσταση που ραμμένο το στόμα δεν θα έχουμε, αλλά θα έχουμε ραμμένο το μυαλό με ατσαλόσυρμα μεγάλης αντοχής. Έχουμε συνειδητοποιήσει ότι όλοι τους είναι ίδιοι, είτε κόκκινοι, είτε γαλάζιοι, είτε ροζ, είτε πράσινοι, είτε δημοκράτες ακομμάτιστοι. Όποιον αγώνα και να κάνουμε δεν θα αλλάξουμε τίποτε, παρά μόνο με το τηλεκοντρόλ της μεταδημοκρατίας θα αλλάζουμε τα πρόσωπα όταν η πλήξη μας γίνεται προσωπικά θανατηφόρα. Έγινε το σύστημα πασαρέλα και εμείς απλά ψηφίζουμε την πολιτική πουτάνα που θα είναι πιο σκερτσόζα στα σαδιστικά κόλπα που θα κάνει στα χαμένα όνειρά μας.

Οι μεγαλοαστοί επιμένουν παραδοσιακά

Οικογένεια στο Ζεμενό Κορινθίας.
Φωτογραφία του Ελβετού Fred
Boissonnas, 1913.

«Εδώ και αρκετές γενιές οι εύπορες τάξεις δεν φαίνεται να ανησυχούν ιδιαίτερα για την εκπαίδευση των παιδιών τους. Αυτό δεν σημαίνει ότι τα παιδιά ή οι έφηβοι αυτών των κοινωνικών στρωμάτων δεν έχουν προβλήματα. Απλώς, τα προβλήματα είναι διαφορετικής φύσης,. [...] Θα ‘λεγε κανείς πως οι λεγόμενες ‘αστικές’ αξίες εξακολουθούν να διαπλάθουν αυτά τα παιδιά σύμφωνα με το πρότυπο μιας οικογενειακής παράδοσης άρρηκτα συνδεδεμένης με την προγονική κληρονομιά και με την τήρηση μιας μορφής πειθαρχίας που δεν επιδέχεται αμφισβήτηση και που αποσκοπεί στη διατήρηση της συγκεκριμένης κληρονομιάς. [...] Πρόκειται για μια κληρονομιά η οποία τους ανήκει, υπό την προϋπόθεση ότι θα κάνουν ό,τι χρειάζεται για να φανούν αντάξιά της».
Αλντό Ναουρί, «Εκπαιδεύοντας τα παιδιά – Όρια στην παιδική παντοδυναμία», εκδόσεις Κέλευθος, σελ. 46-47