Συνταγή επιβίωσης για ένα βραχώδες ακρωτήριο μακριά από τις Βρυξέλλες

Είμαστε αυτοί που είμαστε. Δεν είμαστε μια πλούσια χώρα, αλλά κάθε χώρα, που θέλει να είναι χώρα, μπορεί και πρέπει να πατάει στα πόδια της. Για να πατήσουμε στα πόδια μας πρέπει να είμαστε, πάνω από όλα ενωμένοι, και όχι διχασμένοι και διχαζόμενοι από υπαλλήλους τρίτων.

Αρνούμαι να είμαι το επιδοτούμενο ανδράποδο περίεργων που ασχολούνται με το πόσο γάλα θα μας πουλήσουν. Προτιμώ να μην έχω γάλα. Προτιμώ να έχω λιγότερο, ακριβότερο, σπανιότερο, δεν με νοιάζει, γάλα, αλλά όχι να εκβιάζομαι για αυτό. Έλεος... Παράγουμε και εμείς γάλα, εάν ξυπνήσουμε από την αποχαύνωση.

Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα

Ο Στάθης Παναγούλης μπορεί να θεωρείται γραφικός στη Βουλή, όμως, δύο από τις πολλές δηλώσεις που είχε κάνει σημάδεψαν το χειρότερο Κοινοβούλιο της Μεταπολίτευσης.

Είναι Νοέμβριος του 2012 και ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ αναφέρει προκαλώντας σάλο:

«Όσοι έχουν υπογράψει τα μνημόνια πρέπει να παρακαλάτε να περάσετε από ειδικό δικαστήριο. Αυτό σας εύχομαι και εγώ προσωπικά, παρά να βρείτε ορισμένοι από εσάς το τέλος του πρεσβευτή των ΗΠΑ πριν λίγους μήνες στη Λιβύη. Καλή σας τύχη».

Η Γερμανία "κουρεύει" χρέος Αυστριακών αλλά όχι των Ελλήνων!

Την ώρα που η Γερμανία εμφανίζεται αδιάλλακτη στο ζήτημα του ελληνικού χρέους, η Βαυαρία ανάβει το “πράσινο φως” στην αναδιάρθρωση μέρους των δανείων που έχει χορηγήσει στο αυστριακό κρατίδιο της Καρινθίας, προκειμένου να αποφευχθεί η πτώχευση!

Σύμφωνα με την γαλλική εφημερίδα La Tribune και την ιταλική έκδοση της ειδησεογραφικής πύλης Huffington Post, το γερμανικό κρατίδιο της Βαυαρίας έδωσε πράσινο φως στην αναδιάρθρωση μέρους των δανείων που έχει χορηγήσει στο Αυστριακό κρατίδιο της Καρινθίας, με πρωτεύουσα το Κλάγκενφουρτ.

Η Ελλάς εκποιήθηκε. Να ζήσουμε να τη θυμόμαστε.

Όσοι εξ ημών επιβιώσουμε μετά από αυτά που έρχονται, να θυμόμαστε ότι κάποτε υπήρχε ένα ιστορικό κράτος που λεγόταν Ελλάδα.

Δυστυχώς από σήμερα και πέρα υπάρχει ένα προτεκτοράτο με το ίδιο όνομα.

Η Ελλάς εκποιήθηκε, με τη σφραγίδα της Αριστεράς.

Διάδοχος της αδικίας είναι η εκδίκηση

Επίδαυρος, Αύγουστος 2001.
Σκηνή από την «Εκάβη» του ΚΘΒΕ

Εκάβη: «Ω αστροφεγγιά τα’ ουρανού και νύχτα σκοτεινή, γιατί μέσα στο νυχτοσκόταδο τόσο με τρομάζουνε φόβοι και φαντάσματα; Ω σεβάσμια Γη, μάνα των μελανόφτερων ονείρων, μακρυά από μένα το νυχτερινό το όραμα, που φοβερό για τον γιο μου, που ζη στην Θράκη, και για την ακριβοθυγατέρα μου την Πολυξένη είδα μέσα στα όνειρά μου. Ω θεοί του Κάτω Κόσμου, γλυτώστε το παιδί μου, που αυτό πια μονάχο στήριγμα του σπιτιού μου κατοικεί στη χιονισμένη Θράκη και το φυλάει φίλος του πατέρα του. Κάτι κακό θα γίνη! Πικρά θα θρηνήσουμε οι πικραμένες! Για πρώτη φορά λαχταράει τόσο αδιάκοπα και φοβάται η καρδιά μου».
Ευριπίδου «Εκάβη», Άπαντα Αρχαίων Ελλήνων Συγγραφέων, στ. 68-82, εκδόσεις Πάπυρος, σελ. 19

Κρίμα...

Κρίμα για έναν λαό που τόλμησε δύο φορές μέσα σε έξη μήνες!
Κρίμα για έναν λαό που φάνηκε πιό ώριμος και αποφασισμένος από την πολιτική του ηγεσία.
Κρίμα γιατί οι στιγμές κι οι συγκυρίες δεν επαναλαμβάνονται.

Τον Ιανουάριο κύριε πρωθυπουργέ δεν ήταν όλοι αριστεροί αυτοί που σας ψήφισαν. Για την ακρίβεια οι περισσότεροι δεν ήταν αριστεροί!

Σας ψήφισαν οι μεγαλύτεροι από σάς γιατί είδαν στο πρόσωπό σας τον εαυτό τους πριν μεγαλώσει, πριν ''ωριμάσει'', πριν σαπίσει, πριν συνθηκολογήσει.
Πενηντάρηδες και βάλε, που αποφάσισαν μέσα από σας να κάνουν την οριστική ρήξη που κάποτε δεν τόλμησαν, και τώρα θέλησαν να εξιλεωθούν, να προσφέρουν στην νέα γενιά και τα παιδιά τους κατι περισσότερο από μιά ''εύκολη'' ζωή: μιά παρακαταθήκη, μιά μνήμη για το μέλλον!

Ἡ μάνα: ἐλπίδα καὶ θεμέλιο τοῦ Γένους!

Γράφει ο Δημήτριος Νατσιός, Δάσκαλος

Ἀπ’ οὖλα τὰ λαλούμενα καλοχτυπᾶ ἡ καμπάνα
Κι ἀπ’ οὖλα τὰ γλυκύτερα, γλυκύτερ’ εἶν’ ἡ μάνα
(δημοτικὸ)

Στὴν ἀρχὴ τῶν ἀπομνημονευμάτων του, ὁ στρατηγὸς Μακρυγιάννης, διηγεῖται τὸ πῶς σώθηκε ὁ ἴδιος καὶ ἡ φαμελιά του ἀπὸ τοὺς Τούρκους τοῦ Ἀλήπασα. «Γκιζεροῦσαν δεκαοχτὼ ἡμέρες εἰς τὰ δάση κι ἔτρωγαν ἀγριοβέλανα καὶ ἐγὼ βύζαινα», γράφει. Θέλησαν νὰ περάσουν ἕνα γεφύρι ποὺ τὸ «φύλαγαν οἱ Τοῦρκοι» καὶ γιὰ νὰ μὴν κλάψει ὁ νεογέννητος Μακρυγιάννης καὶ «χαθοῦνε ὅλοι», τὸν ἄφησαν στὸ δάσος. «Τότε μετανογάει ἡ μητέρα μου καὶ τοὺς λέει: «Ἡ ἁμαρτία τοῦ βρέφους θὰ μᾶς χάση», τοὺς εἶπε «περνᾶτε ἐσεῖς καὶ σύρτε εἰς τὸ τάδε μέρος καὶ σταθῆτε… τὸ παίρνω κι ἂν ἔχω τύχη καὶ δὲν κλάψη, διαβαίνουμε». Νίκησε τὸ ἀνίκητο μητρικὸ ἔνστικτο. Καί, γράφει ὁ πολύπαθος ἀγωνιστής, «ἡ μητέρα μου καὶ ὁ Θεὸς μᾶς ἔσωσε» (ἔκδ. «Ζαχαρόπουλος», σελ. 178).