Tρίζει η καρέκλα του Ερντογάν;

Του Σάββα Καλεντερίδη

Αναμφίβολα ο Ταγίπ Ερντογάν, με την παρουσία του στην πολιτική σκηνή και ιδιαίτερα στη θέση του πρωθυπουργού, έχει αφήσει τη σφραγίδα του στη νεώτερη ιστορία της χώρας του, αφού στην ουσία εγκαινίασε την περίοδο της μετακεμαλικής Τουρκίας. Κάνοντας έναν απολογισμό, μπορούμε να πούμε ότι την πρώτη δεκαετία ο Ερντογάν, με την καθοριστική υποστήριξη των ΗΠΑ και του εβραϊκού παράγοντα, «ξεμπέρδεψε» με το λεγόμενο βαθύ κράτος, που αποτελούσε τον σκληρό πυρήνα του κεμαλικού συστήματος εξουσίας, που καθόριζε την πολιτική πορεία της Τουρκίας από το 1923 μέχρι το 2010, με κύριο όπλο την άσκηση αμείλικτης βίας σε ό,τι θεωρούσε πολιτική ή εθνική απειλή. Επίσης, την πρώτη δεκαετία τέθηκαν τα θεμέλια της οικονομικής γιγάντωσης της Τουρκίας, η οποία από μόνιμος «τρόφιμος» του ΔΝΤ, έγινε χρηματοδότης του, ενώ πήρε θέση και ανάμεσα στις είκοσι μεγαλύτερες οικονομίες του κόσμου (G-20).

Η Εκκλησία έσωσε την ελληνική γλώσσα.

Τοῦ π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ

«…Ἡ Ἐκκλησία ἀναδεικνύεται σὲ κάθε περίοδο δουλείας κιβωτὸς καὶ τῆς γλωσσικῆς μας παραδόσεως. Ἂς θυμηθοῦμε τὴν Τουρκοκρατία καὶ τὴ Βενετοκρατία. Ἡ ἀσίγαστη λατρεία τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἡ μόνιμη ἐπαφὴ τοῦ Κλήρου μὲ τὸν λαό, στὸ εὐρύ του φάσμα, διέσωσε καὶ τὴ γλώσσα μας. Τὸ σημαντικότερο, μάλιστα, εἶναι ὅτι ἡ Ἐκκλησία ἔσωσε τὴ γλώσσα ὁλόκληρη, σ’ ὅλη τη διαχρονία της καὶ σὲ ὅλες τὶς μορφές της…» …κατανίκησε κάθε δισταγμὸ καὶ ἀνταποκρίθηκε στὶς ἀπαιτήσεις τῶν καιρῶν μὲ τὴν ἀκόλουθη σοφὴ λύση: Στὴ λατρεία διατηρήθηκε ἡ καθιερωμένη γλωσσικὴ μορφή, ποὺ διακρατεῖ ἔτσι καὶ τὴ συνέχεια τῆς Πατερικῆς παραδόσεως. Στὸ κήρυγμα, ὅμως, ἐκτὸς ἀπὸ τὶς ἐξαιρέσεις μερικῶν ἀπροσγείωτων ἐγωκεντρικῶν ἀρχαιοπλήκτων, χρησιμοποίησε τὴ λαϊκὴ μορφὴ τῆς Ἑλληνικῆς. Ἔτσι ἀναδείχθηκαν οἱ μεγάλοι λαϊκοὶ φωτιστὲς τοῦ Γένους ἀπὸ τὸν Μελέτιο Πηγᾶ καὶ τὸν Ἠλία Μηνιάτη μέχρι τὸν Ἅγιο Κοσμᾶ τὸν Αἰτωλὸ καὶ τοὺς ἄλλους Κολλυβάδες.

Καζάκης εναντίον Καμμένου (Κράμερ εναντίον Κράμερ)

Δεν είχαμε σκοπό να ασχοληθούμε ξανά με τον Καζάκη: Έχουμε ασχοληθεί διεξοδικά και κουραστικά…
Διαβάσαμε, όμως, ένα άρθρο του που τα «ρίχνει» στον Καμμένο, ο οποίος πρότεινε για την προεδρία της Δημοκρατίας τον Κώστα Καραμανλή.

Δεν διαφωνούμε με την κριτική του Καζάκη, ούτε με το γεγονός ότι αναδεικνύει στο κείμενό του τον τυχοδιωκτισμό του Καμμένου. Εξάλλου έχουμε δείξει σε σωρεία κειμένων τον πολιτικό χαρακτήρα των Ανεξάρτητων Πολιτών και του Καμμένου ιδιαίτερα.

Απλώς γελάσαμε λίγο. Είναι πράγματι αστείο ο ένας πολιτικός τυχοδιώκτης να κατηγορεί τον άλλο για τυχοδιωκτισμό.

Άλλος για το εκατομμύριο

Στο κλαμπ των “εκατομμυριούχων” και ο τηλεμαϊντανός Αλέξης Μητρόπουλος.

Η πρώην γλάστρα των πρωϊνάδικων εξετάζεται από τον ΣΔΟΕ για απόκρυψη αμοιβής ενός εκατομμυρίου δολλαρίων (1.000.000 $) πίσω στο μακρινό και εκσυγχρονιστικό 1999.

Ο “εργατολόγος” που ξεκίνησε την καριέρα του ως διακοσμητική γλάστρα του Αυτιά και του Παπαδάκη, όπως ακριβώς η Μενεγάκη είχε ξεκινήσει ως γλάστρα του Πολυχρονίου, ανέβηκε γρήγορα τα σκαλιά της τηλεοπτικής καταξίωσης και έφτασε να γίνει μέχρι και βουλευτής με τον Συριζα.

Οι φάλαινες του Αυγούστου

Του Μόσχου Εμμανουήλ Λαγκουβάρδου

«Μερικές φορές ξεκινάμε μια αναζήτηση και δεν ξέρουμε που πηγαίνουμε ώσπου να ξαναρθούμε στην αρχή» (Ρόμπερτ Λαξ)

Γιατί θυμούμαστε πάντα μερικούς ανθρώπους κι άλλους δεν τους θυμούμαστε καθόλου; Γιατί νιώθουμε ότι μας κερδίζουν μερικοί ανθρώπινοι τύποι κι άλλοι μας είναι αδιάφοροι. Μήπως η διαίσθηση μας παροτρύνει να γνωρίσουμε και να συναντήσουμε αυτούς τους τύπους, για να μας βοηθήσουν να ανακαλύψουμε ίσως τους εαυτούς μας;

Γιατί είναι τόσο δύσκολο να ανακαλύψουμε τους εαυτούς μας; Ίσως γι΄ αυτό ακριβώς, γιατί μόνο μέσα από τους άλλους μπορούμε να το κάνουμε. Η αγάπη για τον εαυτό μας περνάει μέσα από τους άλλους. Όταν κρατάμε την αγάπη εγωιστικά για τον εαυτό μας αυτό μας καταδικάζει στη μοναξιά.

Μειώθηκε η ανεργία αλλά αυξήθηκαν οι άνεργοι

Αυτή είναι η είδηση όπως παρουσιάστηκε στο Σκάι.gr.

Ας δούμε τώρα και την πραγματικότητα...(από το express.gr)

Πως θα καταφέρει η κοινωνία να αλώσει το πολιτικό σύστημα;

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ποτέ αυτό που λέει ο Κοντογώργης. Το κράτος έχει αυτονομηθεί από την κοινωνία την οποία έχει σπρώξει στην ιδιώτευση. Αυτό το αυτονομημένο κράτος έχει δομηθεί πάνω σε ένα κλειστό πολιτικό σύστημα που διοικείται από μια κλειστή πολιτικοοικονομική κάστα η οποία νέμεται την κοινωνία για ίδιο όφελος.

Ο στόχος λοιπόν όλων των κοινωνικών κινημάτων και κοινωνικών κινήσεων θα πρέπει (σε πρώτη φάση) να επικεντρωθεί σε μια μικρή έστω θεσμική ρωγμή σ΄ αυτό το κλειστό πολιτικό σύστημα ώστε να εισρεύσει η κοινωνία στην πολιτική. Όταν έστω και κατ’ ελάχιστο επιτευχθεί αυτό, τότε όλα θα τρέξουν με ιλιγγιώδεις πολιτικές ταχύτητες.