Ζήτω ο αντιρατσισμός!

Σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες, στο υπό κατάθεση νομοσχέδιο όποιος αρχίσει να συμπεριφέρεται σαν γαιοκτήμων της Βιρτζίνια του 19ου αιώνα θα φάει τρελό νομικό φαπίδι. Το αντιρατσιστικό νομοθετικό «κοστούμι» στο ένα μανίκι έχει πρόστιμο που ξεκινάει από τα 20.000 ευρώ και στο άλλο γκισντάνι (τρία με έξι χρονάκια). Είτε αρχίσεις τις χαιρετούρες αλά Χίτλερ είτε αρχίσεις να μετράς τα εκατομμύρια του Ολοκαυτώματος και να υποκρίνεσαι ότι δεν σου... βγαίνουν, το ίδιο θα είναι. Την άποψή σου θα την πλερώσεις τοις μετρητοίς. Ωστόσο, δεν έχει διευκρινιστεί κάτι: οι Ελληνες αναγνωρίζονται ως φυλή; Ως ράτσα; Ως άνθρωποι; Είναι οι Ελληνες άνθρωποι ή κάτι άλλο; Οι απορίες εκφράζονται, διότι δεν υπάρχουν εν Ελλάδι νοσταλγοί μόνο του κολοβομούστακου αιμοσταγούς παλάβρα. Υπάρχουν κι άλλοι (και άλλες). Βλέπουν κάδρο με τον Κεμάλ Ατατούρκ και τους ανεβαίνει η λίμπιντο μέχρι το ταβάνι. Αντικρίζουν φωτό του Ραούφ Ντενκτάς και εκστασιάζονται. Μερικές ψυχές ισχυρίζονται ότι στην προκυμαία της Σμύρνης οι Ελληνες που προσπαθούσαν να γλιτώσουν από το λεπίδι των Τούρκων απλώς «συνωστίζονταν» - λες και περίμεναν το ιπτάμενο δελφίνι για Αίγινα.

Εμπρός της γης οι χασικλωμένοι, της κάνναβης οι σκλάβοι εμπρός, εμπρός!

Αν θεωρούσα ως επαναστατική πράξη τον εορτασμό της "Ημέρας Παγκόσμιας Δράσης για την αποποινικοποίηση της Κάνναβης" (σημ, οι "παγκόσμιες ημέρες" βρισκονται καταχωρημένες στο εορτολόγιο της Νέας Εποχής στον ΟΗΕ), θα πρότεινα στους τιμώντες αυτήν την ημέρα και διοργανωτές του "9ου αντιαπαγορευτικού φεστιβάλ Αθήνας" και καταληψίες ("συλλογικότητες" τους λένε τώρα) του πρώην καμπινγκ Βούλας, να υιοθετήσουν ως την δική τους "διεθνή" το γνωστό ποίημα του Βάρναλη διασκευσμένο και καταλλήλως προσαρμοσμένο στις δικές τους "ανάγκες" και στην δική τους αίσθηση της πραγματικότητας.

Ο Άγιος Ραφαήλ ως ομολογητής και αντιπαπικός Άγιος.

Τα παιδικά χρόνια

Στην παλαιά συνοικία Μύλοι της πόλεως Ιθάκης, πρωτεύουσας της ομωνύμου πανέμορφης νήσου των Επτανήσων εις το Ιόνιο Πέλαγος, πατρίδας του πολυμήχανου Οδυσσέα της αρχαιότητος, γεννήθηκε το έτος 1410 ένα γλυκύτατο αγόρι. Οι γονείς του ήταν λίαν ευσεβείς Χριστιανοί και εξαιρετικά ένθερ­μοι Έλληνες πατριώτες. Η οικογένεια του αποτελείτο από τον πατέρα του Διονύσιο Λασκαρίδη, την μητέρα του Μαρία και την αδελφή του Ελένη. Κατά την βάπτιση του βρέφους, του δόθηκε το όνομα Γεώργιος.

Με την πάροδο του χρόνου, το έτος 1422 η αδελφή του Ελένη Λασκαρίδου νυμφεύθηκε τον Ενετό Μάρκο, Υπασπιστή και Σύμβουλο του Ενετού Καρόλου Α’ Τόκκου, Κόμητα Κεφαλληνίας και Ζακύνθου και Δούκα της Λευκάδος.

Δολοφόνοι Ποιητών και Ηρώων

Κάθε μέρα που περνά σε αυτή την ήττα που ζούμε δεν είναι η ίδια η ήττα που πονά αλλά ότι ξεμακραίνουν όλα. Λες και δεν μπήκαμε εμείς σε καράβι αλλά ό,τι μάς έδενε με αυτό το κομμάτι γης έλυσε τους κάβους και μάς άφησε πίσω. Στην κουπαστή χωρίς να μάς κουνάνε μαντήλι οι Ποιητές και οι Ήρωες μας κοιτάζουν κατάματα με το βλέμμα του προδωμένου που δεν καθρεπτίζει τίποτε άλλο μέσα του παρά μόνο απογοήτευση. Λες και μέσα στους αιώνες πόνταραν σε μας για την Αθανασία τους αλλά αποδειχθήκαμε τα πιο κουτσά άλογα του ιπποδρόμου της Ιστορίας. Κι όμως εμείς στις παρελάσεις καμαρωτά καλπάζαμε στις επετείους μνήμης Ποιητών και Ηρώων!

Εγκώμιον εις τον Μεγαλομάρτυρα Γεώργιον

Ποίον λοιπόν εγών να εγκωμιάσω περισσότερον; Τον Γεώργιον, οπού έκαμε τον εαυτόν του άξιον της τοσαύτης χάριτος, ώστε οπού να ενοικίση τον Θεόν μέσα εις την καρδίαν του και να χύση δι΄αυτόν τον ίδιον αίμα του; Ή να εγκωμιάσω τον Θεόν οπού ενεδυνάμωσε τον μάρτυρά του και τόσης χάριτος το ανθρώπινον γένος ηξίωσε; Διατί, τις δεν θέλει, θαυμάσει την υπερβολήν της αγάπης του Θεού προς τον άνθρωπον; Ότι ημείς μεν ως ασυγχώρητα αμαρτήσαντες, χρεωστούμεν αν όχι άλλο, αλλά το ολιγώτερον ολιγώτερον να υπομείνωμεν πόνους πικροτάτους, δια να ξεπληρώσωμεν την ηδονήν της εν τω Παραδείσω γεύσεως οπού δια του προπάτορος Αδάμ απολαύσαμεν, και δια την ηδονήν των προαιρετικών αμαρτιών οπού επράξαμεν˙ ίνα μη λέγω, ότι χρεωστούμεν ευχαρίστως με πάθος και θάνατον να ανταμείψωμεν το πάθος και τον θάνατον οπου έπαθε ο Χριστός δια λόγου μας, χωρίς να ελπίζωμεν να λάβωμεν δια τούτο κανένα στέφανον˙ και τώρα γίνεται το εναντίον, και ο παθών και θανατωθείς υπέρ ημών Δεσπότης, αυτός και αναξίους όντας ημάς αποδέχεται, και κατοικεί δια της χάριτός του εις τους μάρτυρας, και τους συμβοηθεί εις το μαρτύριον˙ και όχι μόνον τούτο, αλλά και χαρίζει εις αυτούς αμαραντίνους στεφάνους, και τους ανταμείβει με δωρεάς ανωτάτας, και με εκείνα τα αγαθά, «α οφθαλμός ου είδε και ους ουκ ήκουσε, και επι καρδίαν ανθρώπου ουκ ανέβη»˙ και με εκείνα τα χαρίσματα, εις τα οποία επιθυμούν να παρακύψουν και αυτοί οι ουράνιοι Άγγελοι˙ και κάμνει τους δι΄αυτόν πάσχοντας, συγκληρονόμους της εδικής του Βασιλείας.

Οι άνθρωποι που δεν πεθαίνουν!

Του Μόσχου Εμμανουήλ Λαγκουβάρδου

Οι άνθρωποι που δεν πεθαίνουν, (αλλά κι οι άνθρωποι που πεθαίνουν επίσης), δεν έχουν να διαλέξουν μεταξύ ύπαρξης και ανυπαρξίας. Έχουν να διαλέξουν μόνο μεταξύ ευτυχισμένης ύπαρξης και δυστυχισμένης ύπαρξης! Η ανυπαρξία δεν υπάρχει. Είναι μόνο μια κούφια απειλή του διαβόλου, του πατέρα του ψεύδους, κατά της δημιουργίας του Θεού, για κατανάλωση του ανθρώπου. Άδικα λοιπόν φοβούμαστε το θάνατο. Ο άνθρωπος, το πνεύμα του ανθρώπου, δεν πεθαίνει. Θα μου πείτε και σαν δεν πεθαίνει το πνεύμα, ποιο είναι το κέρδος αφού το σώμα πεθαίνει; Μα και στο σώμα όταν είναι το πνεύμα, πάλι το πνεύμα ορά και ακούει. Νους ορά και νους ακούει. Οι αισθήσεις του σώματος χωρίς το πνεύμα είναι σαν σπασμένος ασύρματος. Στέλνουν μηνύματα, αλλά κανένας δεν τα λαμβάνει.

Οι Πράσινοι σε υποχώρηση (ίσως επειδή δεν χρειάζονται πια)

http://notrickszone.com/2013/05/03/schellnhuber-rejected-why-the-german-government-is-moving-to-overhaul-its-climate-advisory-board/
Ο Hans-Joachim Schellnhuber (καταπράσινος καταστροφολόγος στα όρια του γραφικού -- και καθόλου τυχαία στην θέση αυτή μέχρι τώρα) δεν θα είναι πια Chairman του WBGU, της "συμβουλευτικής ομάδας" που φτιάχτηκε στην Γερμανία με την διάσκεψη του Ρίο. Τις ταπεινές απόψεις μου για τους εγκεφάλους πίσω από την διάσκεψη του Ρίο και τα πολλά χρόνια βαρεμάρας που ακολούθησαν τις έχω πει... Ίσως σε 30 χρόνια γραφτεί ότι μετά την Φουκουσίμα, και με δεδομένο τον έλεγχο του "Ζωτικού Χώρου" μέσω τραπεζικών συστημάτων, η ανάγκη για τον Πράσινο Έλεγχο ατόνησε.