Ξεκίνα από την αρχή και όχι από το τέλος...

“O κόσμος είναι ανάλατος και άγευστος”, λες εσύ φίλε μου. Και εκατό φορές μου το επαναλαμβάνεις πώς ο κόσμος είναι ανάλατος κι εκατό φορές εξεγείρεσαι ενάντια σ’ αυτόν τον ανάλατο κόσμο. Και καμαρώνεις με την επανάσταση και απειλείς να ανατρέψεις τον κόσμο. Ξεκίνα από την αρχή και όχι από το τέλος, φίλε μου. Εξεγέρσου πρώτα ενάντια στον εαυτό σου, ενάντια στη δική σου έλλειψη αλατιού.

Για ποιο ακριβώς πράγμα θα είναι οι επόμενες Εκλογές;

Λέμε, λέμε, λέμε, αλλά έχω αρχίσει να φοβάμαι ότι είναι αργά. Όχι για το πώς μας κούρεψαν ή τι θα γίνει με την Ευρωζώνη – έχω καταλήξει ότι όλα αυτά είναι θέατρα, και εμείς θεατές σε κακή θέση που ούτε βλέπουμε, ούτε ακούμε, ούτε ενδιαφέρει κανέναν η γνώμη μας. Είναι φοβάμαι αργά για ψευδαισθήσεις περί πολιτικών επιλογών για εμάς τους Έλληνες. Άπαξ και δεν βγούμε την Ευρωζώνη “χτες”, δεν θα μείνει τίποτα όρθιο, και κακώς πανηγυρίζετε. Θα φροντίσουν να αργήσουμε να καταλάβουμε τα ψιλά γράμματα.

Αυτό που βλέπουμε, σε slow motion, στην «Ευρώπη», είναι η ανάληψη του ελέγχου από την Γερμανία της υπόλοιπης «Ευρώπης». Δεν υπάρχει Ευρωζώνη. Υπάρχει ο πλούσιος Βορράς, ο φτωχός Νότος και η Γαλλία – 50-50 όπως και στον Β’ ΠΠ. Αναλύστε το όπως θέλετε, αλλά τα αρνητικά ισοζύγια των Νότιων, είναι τα θετικά των Βόρειων. Τα χρέη των Νοτίων είναι στο ΑΕΠ των Βορείων. Και για την ανισορροπία αυτή, δεν έφτασε μόνο το καλό marketing, ούτε το εύκολο δανειακό χρήμα σε σκληρό νόμισμα. Υπήρξε και «έλεγχος» πολιτικών.

Η κυριότητα του πλούτου

Ξέρετε ποιοί έχουν στην πραγματικότητα την κυριότητα του πλούτου; Όσοι περιφρονούν τη χρήση του και περιγελούν τις απολαύσεις. Όσοι σκορπάνε τα λεφτά τους και τα μοιράζουν στους φτωχούς, κάνουν καλή χρήση τους και φεύγουν απ’ αυτόν τον κόσμο αληθινά πλούσιοι, πλούσιοι σε καλά έργα και αγάπη και χάρη Θεού.

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

Για ποιον λόγο γράφουμε;

Του Μόσχου Εμμανουήλ Λαγκουβάρδου

Νόμιζα ότι είναι σωστό να γράφεις για να αναμεταδίδεις στους άλλους αυτά που μαθαίνεις με οποιοδήποτε τρόπο είτε από το διάβασμα είτε από τις ιστορίες των άλλων. Είμαστε λαός που μας αρέσει η συζήτηση. Αλλά μάλλον δεν είναι σωστό. Το Ευαγγέλιο π.χ. απευθύνεται προσωπικά στον καθένα. Είναι σαν την ιατρική συνταγή που σου γράφει ο γιατρός. Δεν μπορείς να τη δώσεις στους άλλους, διότι είναι για σένα.
Είδα αυτήν την κωμική σκηνή στην ταινία του Τζιμ Τζάρμους "Καφέδες και τσιγάρα": Ένας νέος ονόματι Στηβ συναντά σε κάποιο άδειο καφενείο τον Μπελίνι. Είναι η πρώτη τους συνάντηση. Δεν έχει ξαναδεί ο ένας τον άλλον. Συστήνονται και κάθονται να πιουν τον καφέ τους. Ο Στήβ είναι στενοχωρημένος. Έχει ραντεβού με τον οδοντογιατρό του αλλά δεν θέλει να πάει. Ο Μπελίνι προθυμοποιείται να πάει αυτός αντί για τον Στηβ. Η ιδέα φαίνεται καλή κι ο Στηβ δίνει τη διεύθυνση του οδοντογιατρού στον Μπελίνι. "Ο κέϋ" λέει ο Στήβ. "Ο κέϋ", λέει κι Μπελίνι και φεύγει για να πάει στον οδοντογιατρό. Ο Στηβ μένει μόνος και συλλογισμένος!

Λάθος σε ομιλία Γ. Παπανδρέου ή έχουμε θέμα... ανεξάρτητης Κρήτης;

Και μέσα σε όλα όσα συμβαίνουν στην χώρα από τον Δεκέμβριο του 2008, ήρθε και το «κερασάκι στην τούρτα». Ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου, μιλώντας στην διάσκεψη της Σοσιαλιστικής Διεθνούς που πραγματοποιείται στον Αγ. Νικόλαο Λασιθίου, με αντικείμενο τις εξελίξεις στον αραβικό κόσμο μετά την Αραβική Άνοιξη, έδωσε υπόσταση σε μία φημολογία που οργιάζει τα τελευταία δύο χρόνια σε πολλά διπλωματικά σαλόνια των Αθηνών: Ότι επίκειται δημοψήφισμα στο νησί με θέμα την ανεξαρτησία της … Κρήτης!

Έτσι ο πρωθυπουργός αναφέρθηκε στην Κρήτη ως να επρόκειτο για … ανεξάρτητο κράτος ή για επικείμενο ανεξάρτητο κράτος!

Άλλη μια υπερήφανη ελληνική νίκη!!!

Η χάρη της προσευχής φέρνει το νου σε επαφή με το Θεό.

Αγίου Μαξίμου του Ομολογητού

Η συνεχής προσευχή χωρίζει το νου απ’ όλα τα νοήματα και έτσι τον εμφανίζει γυμνό από περισπασμούς ενώ­πιον του Θεού· διότι τα νοήματα προκαλούνται από διάφορα πράγματα. Τα δε πράγματα είναι άλλα αισθητά και άλλα νοητά. Εφ’ όσον λοιπόν ο νους διακινείται μέσα στην περιοχή των πραγμάτων αυτών, αυτά συλλαμβάνει και αυτά τα νοήματα περιφέρει. Η δε χάρη της προσευχής φέρνει τον νου σε επαφή με το Θεό. Αφού δε τον ενώσει με το Θεό, τον χωρίζει απ’ όλα τα νοήματα· τότε ο νους γυμνός πλέον επικοινωνεί μαζί Του και γίνεται θεοειδής. Αφού δε γίνει θεοειδής, ζητεί από το Θεό τα πρέποντα κι έτσι δεν σφάλλει ποτέ στα αιτήματά του, διότι πάντοτε η παράκλησή του πραγματοποιείται από το Θεό. Γι’ αυτό ο Απόστολος Παύλος μας διατάσσει: «αδιαλείπτως προσεύχεσθε…», για να πετύχουμε με την διαρκή συνάφεια του νου μας με το Θεό, σιγά-σιγά την αποκοπή του από κάθε προσκόλληση στα υλικά.