Το μπλε της Σημαίας, στο ξηροφούτερ τι να σημαίνει άραγε; ΕΕ::

Το είδαμε και αυτό! Τα παροπλισμένα παλληκάρια της τρομοκρατίας, ξεκούραστα και μες τη φρεσκαδούρα, διότι τόσα χρόνια ανεμελιάς και συναναστροφής με τον καλό το κόσμο του Κορυδαλλού, μια φρεσκάδα τους την έδωσε, ξανά στο προσκήνιο της τρισάθλιας πολιτικής σκηνής.

Δηλώσεις ένθεν κακείθεν, αναλύσεις επί αναλύσεων, επιστολές και... παράπονα.

Βάφει τα μαλλιά του ο Ξηρός; με τι έγραψε την προκήρυξη του, με απλό στυλό ή κανέναν φιρμάτο επαναστατικό Τρέμη στυλ, ξέρετε αυτό που παίζει στα δάχτυλα την ώρα του δελτίου.

Πάλι βιάζεσαι!...

Πάλι το ταβάνι κοιτάς λεβεντάκο μου;
Τί σου κάνει η συνήθεια!...

Η απλή μέθοδος των τριών για την πολιτική και ενεργειακή μας ηγεσία

Στο χωριό μου, μάς έμαθαν την απλή μέθοδο των τριών: Χ ίσον ο υπεράνω αυτού αριθμός επί το κλάσμα αντεστραμμένο.

Ελληνική γλώσσα: φαινόμενα ομαδικής ψυχοπάθειας

«…όλα γίνονται στην Ελλάδα σα να μας κινεί ένα θανάσιμο μίσος για τη λαλιά μας. Το κακό είναι τόσο μεγάλο, που μόνο σαν φαινόμενο ομαδικής ψυχοπάθειας θα μπορούσε κανείς να το εξηγήσει».
Γ. Σεφέρης

Γράφει ο Δημήτρης Νατσιός
Δάσκαλος, Κιλκίς

Όταν ήμασταν σκλάβοι, χωρίς σχολεία και σχολές, κάτω από τον φρικτό ζυγό των Τούρκων: «Οι Έλληνες πάσης τάξεως έτρεφαν πάντοτε διά τα γράμματα μεγαλυτέραν εκτίμησιν από κάθε άλλον λαόν. Διά των σχολείων αυτών ελάμβανον επίγνωσιν οι νέοι της ιστορίας των, της σπουδαιότητος του Έθνους των και της σημασίας που έχει η ελευθερία διά την ανάπτυξιν ενός λαού και ιδία του Ελληνικού». (Γ.Φίνλεϋ, «Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως», α’ τόμος, σελ. 29, εκδ. «Τολίδη»).

Άπαρτα κάστρα άνθρωποι

Ο τελευταίος σαμουράι βγαίνει από τη
ζούγκλα των Φιλιππίνων τον Μάρτιο
του 1974. Στη μέση του ζωσμένο
το σπαθί του.

Χίροο Ονόντα. Πέθανε στα 91 του. Έσβησε στον ύπνο του. Η τιμή της Ιαπωνίας, διασώζεται σήμερα λόγω της αρετής του.

Ο Χίροο Ονόντα είναι ο μόνος άνθρωπος στον πλανήτη για τον οποίον ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος έληξε το 1974. Την άνοιξη. Μέχρι τότε μαχόταν στη ζούγκλα των Φιλιππίνων για την πατρίδα και τον αυτοκράτορα. Δεν πίστευε ότι η χώρα του Ανατέλλοντος Ηλίου είχε παραδοθεί. Αυτός και μερικοί άλλοι Ιάπωνες στρατιώτες, σε πολλά σημεία της Ασίας δεν έριξαν την ασπίδα το 1945. Εκείνος ξεχώρισε γιατί άντεξε σχεδόν τρεις δεκαετίες. Ήταν αξιωματικός των μυστικών υπηρεσιών του αυτοκρατορικού στρατού και ειδήμων στον ανταρτοπόλεμο. Η εντολή του ήταν να μην παραδοθεί. Να πολεμήσει μέχρι τέλους. Εκείνος, αρχικά μαζί με συναδέλφους του, το έκανε. Χτύπησε αγήματα της αστυνομίας των Φιλιππίνων, σκότωσε ντόπιους που τον καταδίωξαν και συνέχισε απτόητος να κρύβεται και να επιτίθεται εναντίον των «εχθρών». Δεν δέχτηκε να παραδοθεί ούτε όταν το Τόκιο έστειλε στη ζούγκλα των Φιλιππίνων μέλη της οικογενείας του, που προσπάθησαν να τον πείσουν να τερματίσει τη μοναχική εκστρατεία του. Μόνο ο διοικητής του τα κατάφερε, το 1974. Όταν επέστρεψε στην Ιαπωνία έγραψε το περίφημο αυτοβιογραφικό βιβλίο «Δεν παραδίδομαι. Ο τριακονταετής πόλεμός μου».

Έχει κανένα νόημα πλέον η δημοκρατία;

Στις συνθήκες της σημερινής παγκοσμιοποίησης τα εθνικά κράτη είναι αδύναμα. Αδύναμες φυσικά είναι και οι εθνικές αντιπροσωπευτικές κυβερνήσεις. Αδύναμοι δυστυχώς είναι και οι ίδιοι οι λαοί, ακόμα και αν είχαν πραγματική δημοκρατία στην πιο άμεση μορφή της.

Σήμερα, οι άρχουσες οικονομικές ολιγαρχίες των διαφόρων εθνικών κοινωνιών ενοποιούνται ταχύτατα σε μια επιπλέουσα παγκόσμια ολιγαρχική κρούστα, σε μια παγκόσμια ολιγαρχία, αφήνοντας τους λαούς τους στον πάτο απροστάτευτους, απέναντι στην επίθεση που δέχονται πλέον άμεσα από τις συνθήκες της παγκοσμιοποίησης. Μια ολιγαρχία η οποία διακινεί πλέον ελεύθερα κεφάλαια και εμπορεύματα, ελέγχει και κατευθύνει την παγκόσμια πληροφόρηση (μην μας ξεγελά το απόλυτα ελεγχόμενο διαδίκτυο – η κορωνίδα της παγκοσμιοποίησης), κατασκευάζει και προστατεύει φορολογικούς παραδείσους για να αποφεύγει ενοχλητικές κυβερνήσεις κ.λ.π.

Η κτίση έχει όρια

Λαρισινά Δοκίμια
Του Μ.Ε. Λαγκουβάρδου

Η νοοτροπία του μοντερνισμού

Η νοοτροπία του μοντερνισμού εξακολουθεί να επικρατεί στις μέρες μας, αν και όχι με τον ίδιο ενθουσιασμό, όπως όταν πρωτοεμφανίστηκε, ως αντίδραση στον ακαδημαϊσμό και στην φιλοσοφία του ευρωπαϊκού ανθρωπισμού.

Με τον μοντερνισμό και με τον μοντέρνο άνθρωπο ή θα τολμήσεις να γελάσεις ή θα υποκριθείς ότι αποδέχεσαι τη μοντέρνα φιλοσοφία τους. Διαφορετικά κινδυνεύεις να θεωρηθείς ότι δεν είσαι μέσα στα πράγματα. Για τον μοντερνισμό τίποτε στον κόσμο δεν είναι ιερό και απαραβίαστο. Ο άνθρωπος ο ίδιος θέτει τα όρια των πραγμάτων και ο ίδιος τα υπερβαίνει. Δεν υπάρχει μέτρο στα πράγματα. Το μέτρο όλων των πραγμάτων είναι ο άνθρωπος.