Τα Ελληνικά Κρατικά αεροδρόμια σε Γερμανική Κρατική Εταιρία και στον ...Κοπελούζο

protoplano.gr

"Για να επιτευχθεί η παγκόσμια κυβέρνηση..."

Ο Αμερικάνος χριστιανός συγγραφέας Tal Brooke έγραψε κάποτε: «Σήμερα ένα – ένα τα κομμάτια του παζλ μπαίνουν στην θέση τους για μια παγκόσμια μεταμόρφωση. Στο όχι και τόσο μακρινό μέλλον μια νέα παγκόσμια τάξη, σε αντίθεση με οτιδήποτε ο κόσμος έχει δει ποτέ, θα μπορούσε να εμφανιστεί σχεδόν εν μία νυκτί. Υπάρχει μια αναδυόμενη "παγκόσμια συνείδηση" ​​που είτε είναι μια απίστευτη ιστορική σύμπτωση, είτε είναι, στην πραγματικότητα, ένα μέρος ενός καλοσχεδιασμένου σχεδίου του οποίου η αρχή μπορεί να εντοπιστεί στην αρχαιότητα. Θα μπορούσε αυτό να είναι η παγκόσμια πραγματικότητα που είδε πριν από πάνω από 2.000 χρόνια, ένας γέροντας προφήτης στη Νήσο της Πάτμου; Ένα βαρυσήμαντο παγκόσμιο γεγονός έρχεται πάνω μας - η γέννηση μιας νέας παγκόσμιας τάξης».

Πρώτο γκισέ αριστερά

Ρε Μαξίμου, πόσα θες να μας τρελάνεις με τα non papers που βγάζεις κάθε τρεις και λίγο; Παλιά είχαν την κάποια αξία τους, τώρα έχουν καταντήσει αστεία φέιγ – βολάν για το πόσο καλό είναι το τρίτο Μνημόνιο σε σχέση με την πρόταση του Δεκεμβρίου 2014, τη γνωστή και ως «μέιλ Χαρδούβελη».

Κι αν πολλοί από εμάς έχουμε ακόμη συνειδησιακό πρόβλημα να μπούμε σε λογική σύγκρισης μέτρων που οδηγούν σε ύφεση, απολύσεις και αύξηση της ανθρωπιστικής κρίσης ας θυμηθούμε ποιος δεν είχε κανένα πρόβλημα στις 4 Ιουνίου 2015 να δηλώσει ότι τα μέτρα που περιείχε το μέιλ Χαρδούβελη ήταν λιγότερο επώδυνα από αυτά που πρότειναν οι «θεσμοί» στην κυβέρνηση Τσίπρα. Ιδού:

Η Παναγία: Το «φως που καίει» την ελληνική «ψυχή»

Η «ψυχή» της ιστορίας ενός λαού, τα βαθιά ριζωμένα βιώματά του, οι αγωνίες του, οι χαρές του, τα οράματά του, οι μεγάλες συγκινήσεις του και αγωνιστικές εντάσεις του, με δύο λόγια η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ της ιστορικής του υπόστασης και οι πνευματικές του εξάρσεις, όλα αυτά, καταγράφονται και απεικονίζονται, σαν ανεξίτηλες χαρακιές, στην Τέχνη αυτού του λαού, ιδιαίτερα στη Λογοτεχνία, τη Ζωγραφική, την Ποίηση, τη Μουσική, το Δημοτικό Τραγούδι…

Ο πολιτιστικός και καλλιτεχνικός πλούτος της ελληνικής κοινωνίας κλείνει μέσα του το χώνεμα των διανοητικών και συναισθηματικών στοιχείων της εθνικής και κοινωνικής μας διαμόρφωσης και υπόστασης. Κλείνει μέσα του την αγωνιστική ελληνική «ψυχή», την ευαισθησία του λαού μας και την ενεργοποιημένη ευαισθησία που είναι οι συγκινήσεις του λαού μας.

Το πολιτικό σύστημα πρέπει να ανατραπεί στο σύνολό του.

Αυτό το σάπιο και διαπλεκόμενο πολιτικό σύστημα της κοινοβουλευτικής ολιγαρχίας, πρέπει να ανατραπεί από το λαό και να καταρρεύσει ολόκληρο. Μην τσιμπάτε στα διάφορα δήθεν διαφωνούντα μέρη του. Είναι απλά βαλβίδες εκτόνωσης της λαϊκής οργής και εναλλακτικές λύσεις διατήρησής του.

Δείτε για παράδειγμα τι λέει η αριστερή πλατφόρμα και οι λοιποί διαφωνούντες, εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ. Ότι περίπου έλεγε κάποτε και η ΝΔ εναντίον του ΠΑΣΟΚ, και μετά ο ΣΥΡΙΖΑ εναντίον και των δύο. Ακούτε ή ακούσατε ποτέ κανέναν από αυτούς να μιλά για αλλαγή του Συντάγματος, για αλλαγή του ισχύοντος πολιτεύματος της κοινοβουλευτικής ολιγαρχίας που έχουμε.

Ο Χριστός υπερασπίζεται τους φτωχούς

Του Μόσχου Λαγκουβάρδου

Από την εμπειρία των Αγίων γνωρίζουμε ότι όταν δεν είχαν καμία προστασία απ΄ τους ανθρώπους, τους προστάτευε ο Θεός. Όταν είχαν προστασία απ΄ τους ανθρώπους, έπαυε η προστασία του Θεού.

Αυτοί που έχουν προστασία απ΄ τις σκοτεινές δυνάμεις (σκοτεινές όχι με την έννοια του καλού και του κακού, αλλά με την έννοια του αγνώστου) έχουν προστασία απ΄ τις σκοτεινές δυνάμεις.

Αυτοί που έχουν προστασία απ΄ τους πολιτικούς, οι ψηφοφόροι των κομμάτων, έχουν προστασία απ΄ τα κόμματα.

Κατακτητές, τουρίστες και ταξιδιώτες

Η πεμπτουσία της βαρβαρότητας: Καταστρέφουμε όσα δεν φτάνουμε και ό,τι δεν έχουμε

«Ηταν το όνειρο της ζωής μου να μου επιτραπεί να δω το Παρίσι. Δεν μπορώ να περιγράψω με λόγια την ευτυχία μου που εκπληρώθηκε αυτό το όνειρο» μου είπε ο Χίτλερ. Τον λυπήθηκα λίγο. Τρεις ώρες συμπλήρωσε στο Παρίσι, την πρώτη και τελευταία φορά που αξιώθηκε να το δει, και ένιωσε ευτυχία επειδή στάθηκε στο ύψος των θριάμβων του. [...] Κι ύστερα από λίγο, μου δήλωσε: «Μα, δεν ήταν όμορφο το Παρίσι; Ομως, το Βερολίνο πρέπει να γίνει πολύ πιο ωραίο. Στο παρελθόν αναρωτιόμουν αν δεν θα έπρεπε να καταστρέψουμε το Παρίσι» συνέχισε ήρεμα, λες και έλεγε το φυσιολογικότερο πράγμα στον κόσμο. «Αλλά, όταν ολοκληρώσουμε τα έργα στο Βερολίνο, το Παρίσι θα είναι πια μια σκιά. Οπότε, γιατί να το καταστρέψουμε;»
Αλμπερτ Σπέερ, «Μέσα στο Τρίτο Ράιχ - Τα Απομνημονεύματά Μου», εκδόσεις The Macmillan Company, σελ. 172