Παρασιτική ολιγαρχία.

Είναι απαράγραπτος φυσικός-κοινωνικός νόμος. Κάθε κοινωνία έχει τη δική της ελίτ, δηλαδή την ολιγαρχία της. Ακόμα και οι κομμουνιστικές κοινωνίες είχαν τη δική τους μονοκομματική ολιγαρχία.

Η διαφορά τώρα της ελληνικής ολιγαρχίας με τις αντίστοιχες ευρωπαϊκές κ.λ.π. είναι ότι οι ξένες ολιγαρχίες, σε μεγάλο βαθμό, ακολουθούν τη λογική ότι για να υπάρχουν οι ίδιες, πρέπει να υπάρχει και ένα ικανοποιημένο κοινωνικό σώμα, το οποίο και φοβούνται. Εκμεταλλεύονται μεν οικονομικά το κοινωνικό σώμα, αλλά τουλάχιστον επανεπενδύουν μέρος των κεφαλαίων τους μέσα στο κοινωνικό σώμα.

Βουλή: Το «δημοκρατικό» τσόφλι του 4ου Ράιχ…

Επί της ουσίας το αστικό κοινοβούλιο έχει καταργηθεί. Έχει μετατραπεί σε «δημοκρατικό» τσόφλι της νέο-αποικίας ΕΛΛΑΣ: «δημοκρατικό» ντεκόρ του 4ου Ράιχ…

Ο ρόλος πλέον της Βουλής είναι η ψήφιση από τα δωσίλογα ανδρείκελα, δηλαδή η «δημοκρατική» κάλυψη (ΑΠΑΤΗ), αυτών που έχουν αποφασίσει τα διεθνή κέντρα της ιμπεριαλιστικής εξουσίας, ιδιαίτερα τα κέντρα εξουσίας της ΕΕ και των μαφιόζων του χρήματος.

Με λίγα και απλά λόγια:
Ο ρόλος αυτής της κοινοβουλευτικής ΑΠΑΤΗΣ (Βουλή) είναι να παρέχει τη «δημοκρατική νομιμότητα» στα Μνημόνια (κυβερνητικά προγράμματα) των νέων αποικιοκρατών…

Η διαδικασία του άγχους

Του Μόσχου Λαγκουβάρδου

Η διαδικασία του άγχους μοιάζει με θερμοστάτη που κόλλησε στο "άναψε" και στο "σβήσε". Αντικατάστησε το "άναψε" με το "τρέξε να σωθείς" και το "σβήσε" με το ακινητοποιήσου να σωθείς και θα έχεις την διαδικασία του άγχους.

Με φοβερό άγχος βομβαρδίζουν οι μισητές κυβερνήσεις τους λαούς και τους κάνουν ψυχολογικό πόλεμο για να εξοντώσουν τις ευπαθείς κατηγορίες, τους φτωχούς, τους γέρους, τους ανήμπορους. Σωστή γενοκτονία που εφαρμόζουν οι δυνάμεις του σκότους για την οποία δεν λογοδοτεί κανείς γιατί τους καλύπτει το σκοτάδι.

Ένας υπουργός ανακοινώνει τη μια βδομάδα, ότι θα απολυθούν εκατό χιλιάδες εργαζόμενοι και την άλλη εβδομάδα ένας άλλος ανακοινώνει ότι δεν θα απολυθούν.

Αριστερές γάτες και κεντροδεξιοί ποντικοί

Δημήτρης Νατσιός, δάσκαλος - Κιλκίς

«Οι γράφοντες διά τους Γραικούς αναγκάζονται πολλάκις να διαφωτίζωσι πράγματα φαεινά και αυτόφωτα ως τα οπίσθια τω πυγολαμπίδων»
Διηγείται ο Δημοσθένης, στον «κατά Τιμοκράτους» λόγο του (παρ. 139-142), ότι οι Λοκροί για να κρατήσουν ασάλευτο το εθιμονομικό τους καθεστώς, περνούσαν θηλιά γύρω από τον λαιμό εκείνου που πρότεινε κάποιον καινούργιο νόμο. Αν ο νόμος γινόταν αποδεκτός από την εκκλησία του δήμου, τον άφηναν να ζήσει. Αν όχι και ο δήμος τον απέρριπτε, έσφιγγαν το σχοινί και ο επίδοξος καινοτόμος και αναμορφωτής αναχωρούσε από τα εγκόσμια.

Ένας Σαμαράς ντυμένος Τσίπρας

Τα ίδια. Εντελώς. Ευχές, γενικόλογες υποσχέσεις, ψέματα, επώδυνα μέτρα που πρέπει να αντέξουμε, κάβοι, παπαγαλισμοί περί «αποκατάστασης της οικονομικής σταθερότητας, ανάκαμψης της οικονομίας και επιστροφής στην ανάπτυξη και ριζικής μεταρρύθμισης της δημόσιας διοίκησης με ταυτόχρονη πάταξη της διαφθοράς και της γραφειοκρατίας». Τα ίδια. Εντελώς.

Ένας Σαμαράς με την εμφάνιση του Τσίπρα μίλησε για: «προσέλκυση ιδιωτικών επενδύσεων, εκπόνηση και ανάπτυξη επενδυτικών σχεδίων, προγράμματα απασχόλησης για περιοχές με υψηλά ποσοστά ανεργίας, εξονυχιστικό έλεγχο όλων των λιστών των φοροφυγάδων, κυρίως της λίστας Λαγκάρντ, ένα νέο χάρτη ανώτατης εκπαίδευσης, σχολικά γεύματα για τους μαθητές δημοτικών σχολείων, απλοποίηση των διαδικασιών αδειοδότησης των νέων επιχειρήσεων» και φυσικά για «Εθνικό Στρατηγικό Σχέδιο για την Ψηφιακή Ανάπτυξη, την Ηλεκτρονική Διακυβέρνηση και Εθνικό Σχέδιο Ευρυζωνικότητας» ώστε κάποτε να ξαναφτάσουμε στο δωρεάν wi-fi.

Η προφητεία του Αισχύλου για τους Έλληνες

«Η ναυμαχία της Σαλαμίνος».
Πίνακας του Γερμανού ζωγράφου
Wilhelm von Kaulbach (1805 – 1874).

«Εκεί τους περιμένουν τα πιο μεγάλα κακά να πάθουν, πληρωμή για την αυθάδεια και τις σκέψεις που θεόν δεν λογαριάζουν· γιατί στην χώρα την ελληνική σαν ήρθαν, των θεών τ' αγάλματα να ξεγυμνώσουν δεν ντρέπονταν και τους ναούς να κάψουν. Κι οι βωμοί αφανισμένοι και των θεών τα ιερά είν' από ρίζα, ανάκατα, αναποδογυρισμένα από θεμέλια. [...] Και νεκρών σωροί και στην τριτόσπορη γενιά άφωνα θα φανερώσουν στα μάτια των ανθρώπων πως δεν πρέπει, θνητός σαν είναι, νά'ναι περήφανος πέρα απ' το μέτρο· γιατί η υπεροψία, σαν ανθίση, θα καρπίση της καταστροφής το στάχυ, απ' όπου γεμάτο κλάμα θέρισμα θερίζει».
Αισχύλου «Πέρσαι», στ. 807-822, εκδόσεις Πάπυρος, σελ. 77

Σ’ ένα νεαρό για τη μοναξιά και την αληθινή επικοινωνία

Μη φοβάσαι δεν είσαι μόνος. Μόνος είναι εκείνος που δεν γνωρίζει τον Θεό ακόμα και αν όλοι οι άνθρωποι συναναστρέφονται μαζί του. Αυτός, και στην πιο πολυάριθμη κοινωνία, θα έλεγε -όπως και τώρα λένε κάποιοι- «βαριέμαι, δεν ξέρω τι θέλω να κάνω με τον εαυτό μου, όλα είναι βαρετά». Αυτές είναι ψυχές άδειες από τον Θεό, φλοίδες χωρίς κουκούτσι, στάχτη χωρίς κάρβουνο. Αλλά εσύ δεν είσαι μόνος αφού είσαι πλάι στον Κύριο και ο Κύριος δίπλα σου.

Άκουσε πώς ο μεγάλος Παύλος, ο απόστολος της οικουμένης, ήταν κάποτε εγκαταλελειμμένος απ’ όλους, και πώς μιλά: «Εν τη πρώτῃ μου απολογίᾳ ουδείς μοι συμπαρεγένετο, αλλά πάντες με εγκατέλιπον· μη αυτοίς λογισθείη· ο δε Κύριός μοι παρέστη και ενεδυνάμωσέ με, ίνα δι’ εμού το κήρυγμα πληροφορηθεί και ακούσει πάντα τα έθνη· και ερρύσθην εκ στόματος λέοντος.» (Β’ Τιμ. 4, 16-17). Βλέπεις, λοιπόν, πόσο άγια σκέφθηκε και μίλησε ο δούλος του Χριστού Παύλος σ’ εκείνες τις πρώτες μέρες, όταν στον κόσμο δεν υπήρχε ακόμα ούτε ένας χριστιανικός ναός, ούτε ένας χριστιανός άρχοντας! Ενώ σήμερα όλη η γη είναι στολισμένη με χριστιανικούς ναούς και οι χριστιανοί απαριθμούνται σε κάτι εκατοντάδες εκατομμύρια.