Όταν η πολιτική κατεβαίνει στο πανεπιστήμιο

Δημήτρης Νατσιός, Δάσκαλος Κιλκίς

«Την τύχη του κάθε λαός
την κάνει μοναχός του
και όσα του φταίει η κούτρα του
δεν του τα κάνει ο εχθρός του»

Στο βιβλίο του Πολυχρόνη Ενεπεκίδη «Η Δόξα και ο Διχασμός», στη σελίδα 373, περιέχεται μία παράγραφος, η οποία διατηρεί την επικαιρότητά της. Την μεταφέρω: «Γενικώς είναι περίεργη η πολιτεία των καθηγητών του αθηναϊκού πανεπιστημίου, που κατήλθαν κατά καιρούς εις την πολιτικήν. Τας περισσότερας φοράς υπέστη ο ελληνικός λαός την πολιτική των δραστηριοτήτα, ως την εκδίκησιν τού πανεπιστημίου απέναντι του Κράτους, διά το μηδαμινόν ποσοστόν του προϋπολογισμού, το διδόμενον προς το ανώτατον ίδρυμα. Εις την περίπτωσιν του Σπυρίδωνος Λάμπρου υπάρχει τουλάχιστον το δικαιολογητικόν ότι δεν είναι ο καθηγητής που κατήλθε εις την πολιτικήν, αλλά η πολιτική κατήλθε και κατέληξεν εις τον Λάμπρον».

Προφυλάκιση Εφραίμ: Η αιχμή της σύγκρουσης Αμερικής-Ρωσίας

Στην «αιχμή» της μετάβασης στο νέο κατοχικό μας χρόνο (ημέρες Χριστουγέννων) σκηνοθετήθηκε ένας νέος κρίκος στην σκευωρία του Βατοπεδίου, δηλαδή στην κλιμάκωση των παρακρατικών σκευωριών γύρω από το «σκάνδαλο», με την προφυλάκιση του γέροντα Εφραίμ.
Είναι να απορεί κανείς ότι κάποιοι που θέλουν να το παίξουν «ουδέτεροι» και «αμερόληπτοι», χάνουν για άλλη μια φορά το δάσος πίσω από το δέντρο: Δεν διακρίνουν την καραμπινάτη και αυθάδη σκευωρία των πολύχρωμων ανδρεικέλων, των παρακρατικών μηχανισμών και μυστικών υπηρεσιών και μιλάνε για τις «ενοχές» του Εφραίμ!!!

Ταυτίζουν δηλαδή τα πρωτεύοντα (την παρακρατική σκευωρία και τη δικτατορική ασυδοσία του πολιτικού παρακράτους) με τα δευτερεύοντα στοιχεία της υπόθεσης: Τις τυχόν ευθύνες του μοναχού και τις «ανορθόδοξες» πράξεις του…

Η δραχμή και η κόλαση του κυρίου Προβόπουλου

Από τότε που μπήκαμε στο ευρώ, η Τράπεζα της Ελλάδος (και οι "Διοικητές" της) έχουν γίνει περίπου διακοσμητικοί. Αν θυμάμαι κάτι από τον Γκαργκάνα, είναι πόσο παρακαλούσε να μείνει στην θέση του το καλοκαίρι του 2008, και για τον Προβόπουλο θα θυμάμαι τις φλουό γραβάτες του (μόδα διαπραγματευτών commercial paper της περιόδου του 80, που πολλοί "καθηγητές" οικονομικών σε Αθήνα και Πειραιά και άλλοι περιφερόμενοι παραγοντίσκοι ζήλεψαν στα χάϊ της φούσκας του ΧΑΑ το 2000). Δεν κακολογώ άνθρωπο από τις γραβάτες του, αλλά η πιάτσα τον έχει για ...ωραιοπαθή, και και λιγάκι his master's voice, αλλά αυτή είναι η Ελλάδα, και έχει και χειρότερους από τον Προβόπουλο (αλλά εάν ψάχνετε για πεταμένα λεφτά, κοντά είστε...)

Η ἀγάπη ἔχει δυὸ ἰδιώματα

Η ἀγάπη ἔχει δυὸ ἰδιώματα, δυὸ χαρίσματα· τὸ ἕνα νὰ δυναμώνη τὸν ἄνθρωπον εἰς τὰ καλά, καὶ τὸ ἄλλο νὰ τὸν ἀδυνατίζη εἰς τὰ κακά. Νὰ ἠξεύρετε, τέκνα μου, πὼς ἐγὼ ἔχω ἕνα ψωμὶ νὰ τὸ φάγω καὶ νὰ πίνω καλά· ἐσεῖς δὲν ἔχετε. Ἡ ἀγάπη μοι λέγει: Μὴ τὸ τρώγης μοναχός, δῶσε καὶ τοὺς ἀδελφούς σου καὶ φάγε καὶ σὺ τὸ ἄλλο. Ἔχω φορέματα. Ἡ ἀγάπη μοι λέγει: Δῶσε τὸ ἕνα τὸν ἀδελφόν σου καὶ ἐσὺ φόρει τὸ ἄλλο. Ἀνοίγω τὸ στόμα μου νὰ σὲ κατηγορήσω, νὰ σὲ εἰπῶ ψεύματα, νὰ σὲ γελάσω, καὶ εὐθὺς θυμοῦμαι τὴν ἀγάπην καὶ μοῦ νεκρώνει τὸ στόμα καὶ δὲν μὲ ἀφήνει νὰ σοῦ εἰπῶ ψεύματα. Ἁπλώνω τὰ χέρια μου νὰ πάρω τὸ πράγμά σου, τὰ ἄσπρα σου, τὸν βίον σου ὅλον. Ἡ ἀγάπη δὲν μὲ ἀφήνει νὰ σοῦ τὸ πάρω. Ἰδέτε, ἀδελφοί μου, τί χαρίσματα ἔχει ἡ ἀγάπη.

Προπαγάνδα με συσσίτια πρωτοχρονιάτικα.

Προσέξτε, αν δεν στηρίξετε την συγκυβέρνηση Παπαδήμου, θα καταλήξετε στα συσσίτια!!! Αυτό λάβαμε εμείς, ως μήνυμα, από το πρωτοχρονιάτικο προπαγανδιστικό σόου που έστησε το πολιτικό και μιντιακό καθεστώς με δυστυχείς συμπατριώτες μας, οι οποίοι αναγκάστηκαν να καταφύγουν στα συσσίτια του αριστερού δημάρχου Αθηναίων κ. Καμίνη, προκειμένου να βρουν ένα πιάτο φαγητό. Παρών φυσικά και ο νέος ηγέτης της Ελλάδας κ. Παπαδήμος με ντεκόρ μια κυρία που κτυπούσε παλαμάκια.

Δυστυχισμένε λαέ.

Το “απαγορευμένο” Τεύχος του περιοδικού Νέμεσις με τις αποκαλύψεις για την οικογενεια Παπανδρέου… Τώρα δικαιώνεται!

Το μεγάλο κόλπο με το «ΤΑΜΕΙΟ»

Προβλέψεις και εξαγγελίες, διλήμματα και υποσχέσεις, παραληρηματικοί σχεδιασμοί και επώδυνες διαψεύσεις προσδοκιών, αλλεπάλληλες φοροεπιδρομές και αιματηρά γιουρούσια σε βάρος των εύκολων στόχων (των ασθενέστερων και παγίως ανυπεράσπιστων στρωμάτων), τα τελευταία δυο χρόνια αποδεικνύουν, ανάμεσα σε άλλα, την πλήρη αδυναμία του πολιτικοδιοικητικού μηχανισμού, που διαχειρίζεται τις τύχες της Χώρας, να σκεφτεί ψύχραιμα, να αποφασίσει λογικά, να δράσει μεθοδικά, να αξιολογήσει ακριβοδίκαια.