ΣΥΡΙΖΑ: Η απάτη της ιμπεριαλιστικής «ειρηνοφιλίας»…

Η Ειρηνοφιλία γενικά είναι τα ηθικά δάκρυα της καπιταλιστικής απάτης.

Πίσω από αυτά τα ηθικά δάκρυα συγκαλύπτεται και αποκρύβεται τούτο το ουσιαστικό: «Καπιταλισμός» (ιδιαίτερα στο ιμπεριαλιστικό του στάδιο) και «ειρήνη» είναι δύο έννοιες ριζικά αντίθετες και ασυμβίβαστες, όπως το νερό με τη φωτιά…

Η ειρήνη στον καπιταλισμό είναι διάλειμμα πολέμου…

Ο πόλεμος βρίσκεται στα οστά και στο μεδούλι του καπιταλισμού και αποτελεί τη δομική λειτουργία του ιμπεριαλισμού.

Ευθυμογράφημα: Περί πανηγύρεων και… σουβλακίων

Δημήτρης Νατσιός, Δάσκαλος-Κιλκίς

«Το υπερίμπλασθαι την γαστέρα και το καταβαρύνεσθαι ταις τροφαίς κατάρας άξιον» Μέγας Βασίλειος

Κάθε Σεπτέμβριο λίγο προ της ενάρξεως της νέας σχολικής χρονιάς σε πολλές βορειοελλαδίτικες πόλεις στήνεται η εμποροπανήγυρις. Το έθιμο έχει βυζαντινές ρίζες ήκμασε την περίοδο της Τουρκοκρατίας, κυρίως ως ζωοπάζαρο, συνεχίστηκε κατά την διάρκεια του λεγομένου ελεύθερου βίου, ενώ στις μέρες μας είναι και πάλι ζωοπανήγυρις με την διαφορά ότι τα συμπαθή ζώα τα «παζαρεύουμε» ξαπλωμένα στις σχάρες, τεμαχισμένα και ψημένα υπό μορφήν σουβλακίων, σουτζουκακίων και λοιπών μορφών, στις οποίες τα τεμαχίζουν οι κρεοπώλες.

Κομμουνιστική "λογική"...

Όταν το ΚΚΕ διοργανώνει γιορτές για τους κατσαπλιάδες του"Δημοκρατικού Στρατού" κανείς δεν ενοχλείται.
Πρόκειται για γιορτές όπου τιμώνται "οι ηρωικοί σταυραετοί του ΔΣΕ".

 

Ο ατέρμονα νικηφόρος Ελληνισμός

Το άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρο
 στη Θεσσαλονίκη, υπό το φως
της πανσελήνου.

«Ο πρώτος θερμοδυναμικός νόμος αποτελεί μια έκφραση της αρχής διατήρησης της ενέργειας, δηλαδή του γεγονότος ότι σε ένα απομονωμένο σύστημα η ενέργεια ούτε καταστρέφεται ούτε δημιουργείται από του μηδενός, αλλά μετατρέπεται από τη μια μορφή σε μια άλλη».
Wikipedia, λήμμα «Πρώτος θερμοδυναμικός νόμος».
«Κόσμον τόνδε, τον αυτόν απάντων, ούτε τις θεών ούτε ανθρώπων εποίησεν αλλ’ήν αεί και εστίν και έσται πυρ αείζωον, απτόμενον μέτρα και αποσβεννύμενον μέτρα» (Αυτόν τον κόσμο που είναι ο ίδιος για όλα τα όντα, ούτε κάποιος θεός ούτε άνθρωπος τον έφτιαξε αλλά ήταν πάντα και είναι και θα είναι πυρ αείζωο, το οποίο ανάβει με μέτρο και σβήνει με μέτρο).
Ηράκλειτος, Fragmenta, Απόσπασμα 30.

Πού (μας) πας ρε Καραμήτρο;

Απευθύνομαι και πάλι σε σένα τάχα μου πρωθυπουργέ της χώρας.

Έχεις την απαίτηση να σε θεωρούμε πραγματικό πρωθυπουργό, όταν μόλις χθες, ανοιχτά πλέον, η τρόϊκα ζητάει οι αποφάσεις που αφορούν την Ελλάδα να παίρνονται στην Κομισιόν, κι εσείς να είστε απλώς τα εκτελεστικά όργανα;

Είσαι πρωθυπουργός εσύ που σε ντιμπέϊτ εκλογών ξένου κράτους, προαναγγέλλεται νέο αναγκαστικό δάνειο και νέο μνημόνιο για την χώρα σου, χωρίς να ερωτηθείς (υποθέτουμε);

Όταν οι ίδιοι οι δανειστές-τοκογλύφοι παραδέχονται ότι θα χρειαστούν τριάντα με πενήντα(!) χρόνια μνημονίων, για να φανεί κάποιο φώς;
Ενώ το εντελόμενο-νευρόσπαστο-μαριονέτα των τραπεζών που μας φόρτωσες ως υπουργό οικονομικών(!), ονειρεύεται (ψεύδεται) έξοδο στις αγορές τον άλλο χρόνο και πρωτογενή πλεονάσματα;

Ο αντιφατικός άνθρωπος

Του Μόσχου Εμμανουήλ Λαγκουβάρδου

"Ο μισώ, τούτο ποιώ". Ρωμ. 7,15

Έχεις ακούσει, ευγενικέ αναγνώστη, για το "κοινωνικό κράτος", τις "κοινωνικές οργανώσεις", την "κοινωνική αλληλεγγύη" για "χώρες ελευθερίας" και για άλλα παρόμοια. Στις μέρες μας αποκαλύπτονται αυτό που είναι στην πραγματικότητα: με το μέρος πάντα αυτών που τα κατευθύνουν. Τίποτε δεν είναι βέβαιο. Το "ανθρώπινο πρόσωπο" σήμερα, αύριο γίνεται απρόσωπο, εχθρικό, βάρβαρο, ανάλογα με το αν είμαστε αρεστοί ή όχι.

Το ερώτημα είναι, τί κάνουμε με τους εχθρούς; Είναι χριστιανικό να μισούμε τους εχθρούς μας; Μήπως πρέπει να προσποιούμαστε ότι δεν βλέπουμε την πραγματικότητα; Είναι η χριστιανική αγάπη, όπως λέει ο Νίτσε, που κατόπιν τρελάθηκε, κρυμμένη μνησικακία;

Ο Θουκυδίδης σήμερα…

"…Για να δικαιολογούν τις πράξεις τους άλλαζαν ακόμα και τη σημασία των λέξεων. Η παράλογη τόλμη θεωρήθηκε ανδρεία και αφοσίωση στο κόμμα, η προσωπική διστακτικότητα θεωρήθηκε δειλία που κρύβεται εύκολα πίσω από εύλογες προφάσεις και η σωφροσύνη προσωπίδα της ανανδρείας. Η παραφορά θεωρήθηκε ανδρική αρετή, ενώ η τάση να εξετάζωνται προσεκτικά όλες οι όψεις ενός ζητήματος θεωρήθηκε πρόφαση για υπεκφυγή.